17 Αυγούστου 2017… Θα μπορούσε να είναι μία ακόμα τυπική καλοκαιρινή ημέρα διακοπών, αλλά ξημέρωσε με ένα μαύρο πέπλο απλωμένο πάνω από τα Χανιά, που θρηνούσαν τον άδικο χαμό δύο νέων ανθρώπων στον δρόμο έξω από το Πολυτεχνείο στα Κουνουπιδιανά. Δεν περίμεναν ότι η βόλτα με τον σκύλο τους θα κατέληγε σε τραγωδία…
Η Στέλλα με τον Γιάννη παρασύρονται από αυτοκίνητο και τραυματίζονται θανάσιμα! Πως είναι δυνατόν η μητέρα της Στέλλας, Βαρβάρα Γιοράν, να ξεχάσει εκείνη την ημέρα;
Σε ανάρτησή της, αναφέρει…
Πέρασαν 9 χρόνια Αστεράκι μου. 9 χρόνια από εκείνη την καταραμένη μέρα που χτύπησε το τηλέφωνο μου και στην οθόνη εμφανίστηκε το γλυκό σου προσωπάκι. Όμως δεν ακούστηκε η δική σου φωνή. Ηταν μια άλλη, αντρική, σοβαρή, αμήχανη, ταραγμένη φωνή . Θα ήθελα να μπορούσα να την ξεχάσω, αλλά είναι αδύνατο. «Είστε η μητέρα της Στυλιανής;;» Κανένας δεν σε έλεγε Στυλιανή. Μόνο κάποιος που θα έβλεπε την ταυτότητα σου θα σε αποκαλούσε έτσι. Κάποιος που δεν σε ξέρει.
Ηταν η στιγμή, εκείνη που ένιωσα πως είναι να σκίζεται όλο σου το είναι. Να μαυρίζει όλος ο κόσμος. Να θέλεις να πετάξεις για να συναντήσεις την ψυχή της να την προλάβεις. Να μην φύγει μακρυά σου. Να της φωνάξεις δυνατά και να μην βγαίνουν λέξεις από το στόμα σου. Θέλεις να φωνάξεις ΟΧΙ εσύ!!! Γύρνα πίσω! Εχεις τόσα να κάνεις ακόμη στη ζωή σου!! Θα φύγω εγώ για σένα. Να πάρει εμένα. Δεν έφταιξες σε τίποτα!!
Εννέα χρόνια Στελλάκι μου. Δεν μας άφησες επειδή το ήθελες. Σε σκότωσε μαζί με τον Γιάννη σου ένας αλήτης, φονιάς, μεθυσμένος και χωρίς δίπλωμα αλήτης . Που κάποιος άλλος αλήτης του έδωσε το αυτοκίνητο του. Που δεν είχαν καν τα «παντελόνια» να παραδεχτούν το έγκλημα που διέπραξαν. Τι να λέμε τώρα κάθε φορά…. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Εγώ να μην περνά στιγμή που να μην σε σκέφτομαι… Η μάνα του Γιάννη το ίδιο…
Ο αλήτης να συνεχίζει να ζει την ζωή του χωρίς να έχει τιμωρηθεί για το έγκλημα του…. Ο άλλος ο αλήτης που του έδωσε το αυτοκίνητο, ελπίζω να σέρνεται αλλά δεν το ξέρω. Αν κάποιος ξέρει κάτι ας μου πει. Και….. ακόμη περιμένουμε να σας τιμήσουν εκεί στα Χανιά, φτιάχνοντας έναν κυκλικό κόμβο. Ούτε το γεφύρι της Άρτας…
Αυτό το γλυκό σου χαμόγελο δεν αφήνει όμως να ξεχαστεί τίποτα. 6:20 17 Αυγούστου 2017 ακριβώς την ώρα που βγήκες από το mini market με τα σάντουιτς στα χέρια. Την ώρα που από έξω σε περίμενε ο Γιάννης κρατώντας με λουρί τον Ραμόν.