Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναίρεσης των κατηγορουμένων για τον θάνατο του 26χρονου δύτη Νίκου Τζανόπουλου σε ιχθυοκαλλιέργεια στη Ρόδο τον Δεκέμβριο του 2018.
Υπενθυμίζεται ότι το Εφετείο τους είχε κρίνει τους υπεύθυνους ένοχους για τον θάνατό του με ποινή φυλάκισης 3 χρόνια με 3ετή αναστολή.
Η μητέρα του νεαρού σε ανάρτησή της ανέφερε μεταξύ άλλων ότι «Η δικαστική διαδρομή ολοκληρώθηκε. Οι ευθύνες κρίθηκαν στο ανώτατο επίπεδο. Σήμερα δεν δικαιώθηκε μόνο ο Νίκος. Σήμερα στέλνεται ένα καθαρό μήνυμα: Δεν είναι διαχειρίσιμη απώλεια. Η απόφαση αυτή αφορά κάθε εργοδότη που πιστεύει ότι όταν ένας εργαζόμενος χάνεται, το θέμα θα ξεχαστεί».
Αναλυτικά αναφέρει:
Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναίρεσης των κατηγορουμένων.
Η καταδίκη για τον θάνατο του Νίκου ισχύει πλέον αμετάκλητα.
Η δικαστική διαδρομή ολοκληρώθηκε.
Οι ευθύνες κρίθηκαν στο ανώτατο επίπεδο.
Σήμερα δεν δικαιώθηκε μόνο ο Νίκος.
Σήμερα στέλνεται ένα καθαρό μήνυμα:
Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αριθμός.
Δεν είναι διαχειρίσιμη απώλεια.
Η απόφαση αυτή αφορά κάθε εργοδότη που πιστεύει ότι όταν ένας εργαζόμενος χάνεται, το θέμα θα ξεχαστεί.
Δεν ξεχνιέται.
Μαζί με τον Νίκο τιμάται σήμερα και η μνήμη εργαζομένων που χάθηκαν στον ίδιο εργασιακό χώρο και δεν βρήκαν ποτέ δικαστική δικαίωση.
Η μνήμη τους δεν έσβησε.
Περίμενε.
Δικαιώνεται κάθε αγώνας για απόδοση ευθύνης σε εργατικά ατυχήματα.
Κάθε οικογένεια που πάλεψε απέναντι στη σιωπή.
Κάθε άνθρωπος που αρνήθηκε να δεχτεί ότι «έτσι συμβαίνουν αυτά».
Καταρρίπτεται η αλαζονεία όσων πίστεψαν ότι μπορούν να ελέγχουν τα πάντα.
Καταρρίπτεται η βεβαιότητα ότι η οικονομική δύναμη ή οι γνωριμίες μπορούν να μετακινήσουν την αλήθεια.
Και η συνείδηση όσων επέλεξαν το ψέμα και τη σιωπή δεν απαλλάσσεται από αυτή τη στιγμή.
Γιατί καμία πράξη δεν παύει να αφήνει συνέπειες.
Περάσαμε δοκιμασίες, επιθέσεις, χρόνια πίεσης και απαξίωσης, μαζί με όσους στάθηκαν σταθερά δίπλα μας και με τη νομική καθοδήγηση της δικηγόρου μας Δικηγορικό γραφείο Θεοδώρα Αχ. Τζήκα.
Όμως η αλήθεια δεν λυγίζει.
Γιατί η αλήθεια δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο.
Αφορά κάθε εργαζόμενο που πηγαίνει στην εργασία του και εμπιστεύεται ότι θα επιστρέψει στην οικογένειά του.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι προσωπική.
Είναι θεσμική.
Είναι κοινωνική.
Είναι σημείο αναφοράς.
Θέτει ένα όριο.
Όριο στην αμέλεια.
Όριο στην αδιαφορία.
Όριο στην αντίληψη ότι το εργατικό δυστύχημα είναι «αναπόφευκτο».
Καμία απώλεια εργαζομένου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως στατιστικό γεγονός.
Κάθε ζωή έχει αξία.
Κάθε παράλειψη έχει συνέπειες.
Κάθε ευθύνη μπορεί να κριθεί.
Γιατί η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι επιλογή.
Είναι υποχρέωση.
Και ας μείνει αυτό καταγεγραμμένο:
Η εργασία δεν είναι χώρος όπου η ζωή διακινδυνεύεται χωρίς συνέπειες.
Όταν ένας εργαζόμενος δεν επιστρέφει σπίτι, η κοινωνία οφείλει να ρωτά, να ερευνά και να κρίνει.
Η απόφαση είναι αμετάκλητη.
Και κάποια πράγματα, όταν κρίνονται αμετάκλητα,
μένουν για πάντα.
Στη μνήμη.
Στην ιστορία.
Στη συνείδηση.