Ο Γεώργιος Νικολάου Νταμπακάκης γεννήθηκε στο χωριό Ίμπρος Σφακίων το έτος 1899. Ως παιδί σφακιανής οικογένειες, μεγάλωσε και γαλουχήθηκε με τις ιδέες της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας και της απέραντης αγάπης για την πατρίδα. Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών βίωσε την ΕΝΩΣΗ της Κρήτης με την Ελλάδα αλλά και τα κατορθώματα των Κρητικών στους Βαλκανικούς πολέμους 1912 – 1913 που μεταδίδονταν από το μέτωπο από στόμα σε στόμα.
Το 1918, δεκαεννιάχρονο παλικάρι πλέον, μετέχει στις μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στη Μακεδονία και στη συνέχεια στη Μικρασιατική Εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχία. Στις μάχες τραυματίζεται και παραμένει ανάπηρος πολέμου στην υπόλοιπη σύντομη ζωή του. Το διάστημα του Μεσοπολέμου, (1923 – 1940), ασκεί το επάγγελμα του εμπόρου με επιτυχία και εκλέγεται από τους συγχωριανούς του Πρόεδρος της Κοινότητας Ίμβρου Σφακίων.
(Σημείωση : Την εκλογή του Γεωργίου Ταμπακάκη ως Προέδρου της Κοινότητας Ίμβρου Σφακίων, επιβεβαιώνει με έγγραφό του στις 12 Αυγούστου 1997 ο Αντιπρόεδρος της Κοινότητας Ίμβρου Μανούσος Καφτάνης).
Από αυτήν τη θέση, οργανώνει λαμπρές εκδηλώσεις για την εκατονταετηρίδα από την Επανάσταση του 1821 στο χωριό του Ίμβρο, όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος Τίτος Λίβιος στην εφημερίδα Παρατηρητής Χανίων στις 17 Αυγούστου 1930 και αναδημοσιεύει το άρθρο ο γιος του Γεωργίου Νταμπακάκη Νικόλαος, στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 13 Δεκεμβρίου 2019. Συγκεκριμένα στην εφημερίδα Παρατηρητής Χανίων διαβάζουμε μεταξύ άλλων :
«Εκείνοι που τίμησαν με την παρουσία τους αυτήν την εκδήλωση ήσαν ο Γενικός Διοικητής Κρήτης μετά της Επιτροπής Εκατονταετηρίδας, δημοσιογράφοι και πολλοί άλλοι επίσημοι και μη. Πρώτος σταθμός των επισήμων ήταν τ’Ασκύφου, όπου οι κάτοικοι και πλήθος άλλων Σφακιανών τους υπεδέχθησαν με κανονιοβολισμούς ενός κανονακιού του 1821, εψάλη επιμνημόσυνη δέηση κάτω από τον πλάτανο από τον οποίο είχαν κρεμαστεί από τους τούρκους οκτώ καπεταναίοι των Σφακίων και οι οποίοι ήσαν οι πρώτοι πρόδρομοι της Ελευθερίας μας.
Στη συνέχεια οι επίσημοι και πλήθος κόσμου, που παρευρίσκετο, ανεχώρησαν για την Ίμβρο όπου έγινε και πάλι δοξολογία εις τον Ιερό Ναό, ιερουργούντος του Τοποτηρητού της Επισκοπής Λάμπης και Σφακίων Αρχιμανδρίτου Αγαθάγγελου Λαγουβάρδο. Τότε και έγιναν τα αποκαλυπτήρια του Μεγάλου Ευεργέτη των Σφακίων Γ. Ξενουδάκη.
Αυτή η διαδρομή της εορταστικής εκδήλωσης από την Επαρχία Σφακίων για τους αγώνες της Ελλάδος ολοκληρώθηκε με τη συμβολική κατάληξη στην Ηρωική Ίμβρο, γενέτειρα του Γεωργίου Ξενουδάκη με τα αποκαλυπτήρια της προτομής του την οποία προτομή είχε φιλοτεχνήσει ο μεγάλος και αριστοτέχνης Φωκίων Ρωκ, ύστερα από Πανελλήνιο μειοδοτικό διαγωνισμό που έκανε 15μελής Επιτροπή Διαχείρισης του Κληροδοτήματος “Γ. Ξενουδάκης” το 1929…».
Ο Γεώργιος Νταμπακάκης νυμφεύεται τη Ζαχαρένια, (του Νικολάου και της Σοφίας Παπαδόσηφου) από τον Καλλικράτη Σφακίων και δημιουργεί μαζί της οικογένεια από πέντε παιδιά. Τη Μαρία, τον Εμμανουήλ, τον Νικόλαο, τη Σοφία και τον Ιωσήφ.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γεώργιος Νταμπακάκης πολέμησε τους κατακτητές ως μεμονωμένος αγωνιστής και αναγνωρίστηκε μέλος της Εθνικής Αντίστασης με το υπ. αριθμό 2/26-4-85 πρακτικό της Επιτροπής Κρίσεων νομού Ηρακλείου. Ο Νταμπακάκης Γεώργιος ήταν οργανωμένος στην Εθνική Αντίσταση και πρόσφερε υπηρεσίες ως αγγελιοφόρος, πληροφοριοδότης και τροφοδότης.
Δεν δημιουργούσε υποψίες στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, διότι ήταν χωλός (ανάπηρος πολέμου στο δεξί πόδι). Οι Γερμανοί τον συλλάβανε στα Χανιά κατόπιν προδοσίας στις 10 Μαΐου 1943 ενώ εκτελούσε υπηρεσία που του είχε αναθέσει ο Αρχηγός Πετρακογιώργης. Κλείστηκε στις φυλακές της Αγιάς Χανίων. Εκεί επί ένα χρόνο, ως τις 9 Ιουνίου 1944, υπέφερε ως έγκλειστος στα χέρια των δεσμοφυλάκων του μύρια βασανιστήρια και κακουχίες.
Στις 8 Ιουνίου 1944 μεταφέρθηκε από την Αγιά στη Σούδα Χανίων και μαζί με άλλους αιχμάλωτους πατριώτες και Εβραίους επιβιβάστηκαν σε ένα πλοιάριο με προορισμό το λιμάνι του Ηρακλείου. Την επόμενη ημέρα, Παρασκευή 9 Ιουνίου 1944, 300 περίπου Εβραίοι (κυρίως από τα Χανιά) και 250 Κρήτες πατριώτες επιβιβάστηκαν από τους άντρες του κατοχικού στρατού στο πλοίο Τάναις και στις 3 η ώρα μετά το μεσημέρι τορπιλίστηκε ανοιχτά της Σαντορίνης, παρασύροντας στον βυθό όλους τους επιβαίνοντες. Έτσι βρήκε τον θάνατο ο Γεώργιος Νταμπακάκης, προσφέροντας τη ζωή του για τη λευτεριά της πατρίδας.
Στη γυναίκα του Γεωργίου Νταμπακάκη Ζαχαρένια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ομήρων Γερμανίας, εξέδωσε “Δελτίον Ταυτότητος Θύματος” με ημερομηνία 8.Δεκεμβρίου 1960. Στην ταυτότητα αναγράφεται ως τόπος κράτησης του συζύγου της η Αγιά Χανίων και ως ημερομηνία θανάτου (πνιγμού) η 9η Ιουνίου 1944, ημέρα που τορπιλίστηκε το πλοίο Τάναις.
Στο βιβλίο της κ. Ευαγγελίας Νικολακάκη – Μανιουδάκη “Οι εραστές της Λευτεριάς”, που εκδόθηκε στα Χανιά το έτος 2011, συναντούμε μία σημαντική μαρτυρία του Γεωργίου Στυλιανού Κατζουράκη από το χωριό Κάμποι Κυδωνίας, που διασαφηνίζει το δρομολόγιο των αιχμαλώτων Εβραίων και Κρητών από τα Χανιά στο Ηράκλειο. Μεταξύ των ομήρων ήταν και 24 συγχωριανοί του.
Ο Γεώργιος Στ. Κατζουράκης αφηγείται ότι από τις φυλακές της Αγιάς οι Γερμανοί οδήγησαν τους Κρήτες και τους Εβραίους των Χανίων στο λιμάνι της Σούδας. Από εκεί, με ένα μικρό “σαπιοκάραβο” κατά τον αφηγητή, οδηγήθηκαν κοντά στο λιμάνι του Ηρακλείου, (σημερινή περιοχή Καράβολα). Στη συνέχεια διατάχτηκαν να επιβιβαστούν στο πλοίο Τάναις στις 9 Ιουνίου 1944 και να οδηγηθούν στον θάνατο.
…………………
Το πλοίο που επιβιβάστηκαν οι Κρήτες και οι Εβραίοι ήταν πλοιοκτησίας Στέφανου Παν. Συνοδινού. Αγοράστηκε το 1935 αντί του ποσού των 3800 λιρών Αγγλίας. Ονομάστηκε Τάναϊς από τον πλοιοκτήτη που του άρεσε να ονοματίζει τα καράβια του με ονόματα ποταμών της Ρωσίας.
Ο ποταμός Δον, (που βρίσκεται στο εσωτερικό της Ρωσίας), έδωσε το όνομά του στο πλοίο. Με πλοίαρχο τον Μιλτιάδη Νικ. Παπαγγελή, την 17η Μαΐου 1941 είχε καταπλεύσει στη Σούδα με φορτίο ξυλείας προερχόμενο από τον Πειραιά. Την 26η Μαΐου εξακολουθούσε να παραμένει αγκυροβολημένο στη Σούδα, όταν τις πρωινές ώρες της ημέρας αυτής βομβαρδίστηκε από γερμανικά αεροπλάνα και βυθίστηκε σε πολύ μικρό βάθος.
Στη συνέχεια το πλοίο ανελκύστηκε και επισκευάστηκε από τους γερμανούς και χρησιμοποιείτο για δικές τους μεταφορές με το ίδιο όνομα, Τάναϊς.
Σ’αυτό το πλοίο το πρωί της 9ης Ιουνίου 1944 οι Γερμανοί επιβίβασαν τους Εβραίους της Κρήτης, (περίπου 300 άτομα) και τους Κρητικούς που είχαν συλλάβει σε μπλόκα, (περίπου 250 άτομα). Φόρτωσαν ακόμα και κάμποσους Ιταλούς. Προορισμός του πλοίου ήταν το λιμάνι του Πειραιά. Από τον Πειραιά οι Γερμανοί θα μετέφεραν τους ομήρους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τελικά το πλοίο βυθίστηκε ανοιχτά της Σαντορίνης και παρέσυρε στον βυθό τις 600 ψυχές που κουβαλούσε.
Το Τάναϊς βυθίστηκε από το βρετανικό υποβρύχιο VIVID. Στοιχεία γα τη βύθιση του ΤΑΝΑΙΣ δίδει η αναφορά του βρετανού πλοιάρχου του υποβρυχίου VIVID. Το πρωτότυπο της αναφοράς υπάρχει στο βρετανικό αρχηγείο Ναυτικού.
Σύμφωνα λοιπόν με την αναφορά του πλοιάρχου που λεγόταν Μπάρλεϋ, το υποβρύχιό του ανήκε στο Βρετανικό στόλο της Ανατολικής Μεσογείου. Εκείνη την ημέρα περιπολούσε στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Το Τάναις απέπλευσε από το λιμάνι του Ηρακλείου το πρωί της 9ης Ιουνίου 1944 στις 8.32 η ώρα, συνοδεία τριών σκαφών.
Στις 2.31 μετά το μεσημέρι έγινε αντιληπτό από το υποβρύχιο VIVID. Στις 3.12 το υποβρύχιο είχε πάρει τη σωστή θέση σκόπευσης. Η απόσταση μεταξύ του VIVID και του Τάναϊς ήταν 2300-2700 μέτρα. Το στίγμα του ήταν 35ο – 40΄ Βόρεια και 25ο – 11΄ Ανατολικά. Το VIVID εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες. Τον στόχο βρήκαν οι δύο από τις τέσσερις. Μετά τη βύθιση του Τάναϊς το VIVID καταδύθηκε στα 80 πόδια, (σε βάθος 24 μέτρων). Εκεί, σε κατάσταση κατάδυσης παρέμεινε μέχρι τις 5.30 η ώρα το απόγευμα.
Σαράντα πέντε λεπτά μετά τον τορπιλισμό του ακούστηκαν τέσσερις δυνατές εκρήξεις. Ίσως από το πολεμικό υλικό που μετέφερε στα αμπάρια του το πλοίο. Από τη βυθομέτρηση που έκανε ο πλοίαρχος του υποβρυχίου Μπάρλεϋ, το Τάναϊς βυθίστηκε σε βάθος 1858 μέτρων. Το πλήρωμα του πλοίου που το αποτελούσαν Έλληνες και Γερμανοί βρέθηκε στη θάλασσα. Τα συνοδευτικά σκάφη περισυνέλεξαν τους ζωντανούς. Αυτά γράφει ο πλοίαρχος Μπάρλεϋ για τη βύθιση του Τάναϊς από το υποβρύχιό του. Οι Βρετανοί, εξηγώντας με άλλο έγγραφο την ενέργειά τους, μιλούν για “μεγάλη τραγωδία”.
Από τους Εβραίους, τους Κρήτες και τους Ιταλούς που ήταν κλειδωμένοι στα αμπάρια, δε σώθηκε κανείς. Ούτε ο Γεώργιος Νικολάου Νταμπακάκης από την Ίμβρο Σφακίων. Πνίγηκε σε ηλικία 45 χρονών. Η συνέχεια ήταν σκληρή. Η Ζαχαρένια Νταμπακάκη πήρε τα πέντε παιδιά της και αφού πούλησε την μεγάλη περιουσία του συζύγου της μετακόμισε στην πόλη του Ηρακλείου.
Στο Ηράκλειο έμεναν συγγενείς της από τις οικογένειες των Περράκηδων και των Δεληγιαννάκηδων οι οποίοι προστάτευσαν τη μητέρα και τα πέντε παιδιά της.
…………………
Ο γιος του Γεωργίου Νταμπακάκη Νικόλαος, γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1937. Μεγαλώνοντας αναζητούσε πληροφορίες για το τέλος του πατέρα του, αφού τα παραπάνω στοιχεία δεν ήταν γνωστά. Ο Γεώργιος Νταμπακάκης για πολλά χρόνια τοποθετούνταν στις λίστες των αγνοουμένων της γερμανικής λαίλαπας. Το μόνο γνωστό στοιχείο ήταν η σύλληψη και ο πολύμηνος εγκλεισμός του στις φυλακές της Αγιάς Χανίων.
Ο κ. Νικόλαος Νταμπακάκης ξόδευε πολλές ώρες και έκανε πολλές προσπάθειες να γνωρίσει τα γεγονότα που οδήγησαν τον πατέρα του στον θάνατο. Σήμερα πιστεύει πως οι τοίχοι των μελλοθανάτων των φυλακών της Αγιάς Χανίων κρύβουν σημαντικές πληροφορίες και πολλά μυστικά. Σχεδόν όλοι οι κρατούμενοι έγραφαν ή σκάλιζαν μηνύματα στους τοίχους των κελιών τους.
Σήμερα οι τοίχοι των κελιών είναι επιχρωματισμένοι. Και ο κ. Νικόλαος Νταμπακάκης προσπαθεί να αφυπνίσει θεσμούς και συνειδήσεις για να ερευνηθούν οι τοίχοι, ώστε να αποκαλυφθούν τα μηνύματα των εγκλείστων τα χρόνια της κατοχής. Έτσι σε επιστολή του προς την Εφορία νεωτέρων μνημείων Κρήτης, επιστολή που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου στις 21 Νοεμβρίου 2024, ζητά τον έλεγχο και συντήρηση των κελιών, σε ένα από τα οποία είχε φυλακιστεί και ο πατέρας του. Συγκεκριμένα, στην επιστολή του, ο κ. Νικόλαος Ταμπακάκης τονίζει :
«Αξιότιμοι κύριοι,
Επιτρέψατέ μου παρακαλώ να σας συναποστείλω πιστοποιητικά – δικαιολογητικά για τον φυλακισθέντα το έτος 1943 στις φυλακές της Αγιάς Χανίων, από τους κατακτητές μας Γερμανούς ΝΑΖΙ, αείμνηστο πατέρα μου ΝΤΑΜΠΑΚΑΗ ΓΕΩΡΓΙΟ του ΝΙΚΟΛΑΟΥ και της Άννας κάτοικο (τότε) της ΙΜΒΡΟΥ ΣΦΑΚΙΩΝ, προς ενημέρωσή σας.
Επειδή, όπως με πληροφορεί ο Αξιότιμος κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Κ. ΠΑΠΑΔΕΡΟΣ της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΑΧΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ – ΧΑΝΙΑ, είναι επείγουσα ανάγκη να ερευνηθούν οι τοίχοι των κελιών των μελλοθανάτων των φυλακών της Αγιάς Χανίων, από ειδικούς επιστήμονες, των ασβεστωμένων, ατυχώς, τοίχων των εν λόγω κελιών των φυλακών, υποβάλω ευσεβάστως την θερμήν μου παράκληση, να αποσταλεί το αρμόδιο, προς τούτο κλιμάκιό σας, για τον καθαρισμό, από τα ασβεστώματα των τοίχων, ώστε να καταστεί δυνατή η ανάγνωση των όποιων μηνυμάτων των φυλακισμένων – μελλοθανάτων στις προαναφερόμενες φυλακές και τη διάσωση και ανάδειξη των, όποιων τεκμηρίων της μαρτυρικής και συνάμα ηρωικής εκείνης περιόδου (1941-1945).
Σημειώσατε, παρακαλώ, ότι ο γράφων, τον ΟΚΤΩΒΡΙΟ του 1943, ήταν παιδί 6 ετών. Ίσως, όπως πιστεύω, γίνεται αντιληπτόν, γιατί έχω την ανάγκη να αιτούμαι και να παρακαλώ, από καρδιάς, για το υποβαλλόμενο αίτημά μου και ευελπιστώ για την ικανοποίησή του».
Στο παραπάνω αίτημα του Νικολάου Γεωργίου Νταμπακάκη, απάντησε στις 31 Δεκεμβρίου 2025 ο Αναπληρωτής Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κρήτης κ. Δημήτριος Στεφανής, αναφέροντας τα εξής :
«Ενέργειες της ΥΝΜΤΕ Κρήτης για την προστασία του ιστορικού συγκροτήματος των Αγροτικών Φυλακών Αγιάς – Έρευνα και συντήρηση των κελιών της απομόνωσης
Ήδη το 1998 κατόπιν ενεργειών της Υπηρεσίας μας προωθήθηκε ο χαρακτηρισμός του συγκροτήματος κράτησης Αγιάς Χανίων ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου δυνάμει του ισχύοντος τότε νόμου 1469/1950, πρόταση υπέρ της οποίας γνωμοδότησε ομόφωνα θετικά το αρμόδιο Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων.
Ωστόσο, η έλλειψη πλήρους τοπογραφικού διαγράμματος του προς κήρυξη χώρου κατέστησε τον χαρακτηρισμό εκκρεμή μέχρι σήμερα παρά τις επανειλημμένες ενέργειες της Υπηρεσίας μας τόσο για την κατάρτιση του διαγράμματος ήδη από το 1999, 2006, 2013, κ.ε. όσο και τις αυτοψίες που διενήργησε κατά το 2018 κατόπιν νέου αιτήματος χαρακτηρισμού, με συνέπεια την ανάγκη εκ νέου εκκίνησης της διαδικασίας χαρακτηρισμού δυνάμει του εν ισχύι ν. 4858/2021.
Σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα επιπλέον στοιχεία που έχουν συλλεγεί κατά τις αυτοψίες, αλλά και τις μαρτυρίες που μας έχουν κατατεθεί, η Υπηρεσία συγκροτεί εκ νέου φάκελο χαρακτηρισμού του ιστορικού συγκροτήματος στο αιτιολογικό του οποίου εμφαίνεται το ιδιαίτερο ιστορικό φορτίο του κατοχικού συνόλου των «κελιών των μελλοθανάτων», στο οποίο αναφέρεστε, ενώ ο χώρος μαρτυρίου των φυλακών θα συνδεθεί με το σημείο εκτελέσεως των μαρτύρων στη θέση ‘Γολγοθάς’.
Για την ολοκλήρωση του φακέλου αναμένεται η χορήγηση στοιχείων που έχουμε ζητήσει από την Διεύθυνση του Αγροτικού Καταστήματος Κράτησης Αγιάς. Ειδικότερα για το κτήριο των κελιών των μελλοθανάτων (απομόνωσης αργότερα), του οποίου αιτείσθε τη διερεύνηση, σας γνωρίζουμε ότι το 2019 είχε κατατεθεί από τη Διεύθυνση του Αγροτικού Καταστήματος Κράτησης Αγιάς ανάλογο αίτημα, στο οποίο η Υπηρεσία ανταποκρίθηκε με την αυτοψία που διενεργήθηκε από κλιμάκιο του τμήματος Συντήρησης Νεώτερων Μνημείων και Έργων Τέχνης, κ.κ. Α. Σκυβαλάκη και Μ. Μαμαλάκη.
Οι συντηρήτριες της Υπηρεσίας πραγματοποίησαν δειγματοληπτικές τομές στις εσωτερικές επιφάνειες των κελιών κράτησης προς αναζήτηση ενθυμήσεων, και την τεχνική έκθεσή τους κατέθεσαν στην Υπηρεσία. Σε αυτήν περιγράφονται αδρά τα ευρήματα του μακροσκοπικού ελέγχου των επιφανειών και των υλικών τους δια των δειγματοληπτικών τομών που πραγματοποιήθηκαν.
Τόσο επί των επιχρισμάτων των τοίχων όσο και στις ξύλινες επιφάνειες κουφωμάτων εντοπίζονται ορατές στην υφιστάμενη κατάσταση των επιφανειών εγχαράξεις: φράσεις, ονόματα, χρονολογίες εύρους από το 1941 έως το 1949. Τέλος, προτείνεται η οργάνωση διαδοχικών σταδίων τεκμηρίωσης, αποκάλυψης και συντήρησης των επιφανειών. Οι προτεινόμενες εργασίες λεπτομερούς τεκμηρίωσης και συντήρησης των επιφανειών των κελιών δεν είναι δυνατό να υλοποιηθούν από το αρμόδιο τμήμα της Υπηρεσίας μας λόγω του μεγέθους του αντικειμένου διερεύνησης και λόγω φόρτου εργασίας και υποχρεώσεων του Τμήματος.
Μπορούν, ωστόσο, να πραγματοποιηθούν από εξειδικευμένους ιδιώτες συντηρητές εγγεγραμμένους στο σχετικό μητρώο του Υπουργείου Πολιτισμού υπό την εποπτεία της Υπηρεσίας. Προαπαιτείται η σύνταξη μελέτης συντήρησης, στην οποία οι προβλεπόμενες εργασίες θα περιγραφούν λεπτομερώς, και η οποία θα πρέπει να λάβει την έγκριση της Υπηρεσίας μας. Μένουμε στη διάθεσή σας για περαιτέρω πληροφορίες ή διευκρινίσεις».
Συμπερασματικά αναφέρουμε ότι οι συντηρητές της παραπάνω υπηρεσίας στις δειγματοληπτικές τομές που διενήργησαν στις επιφάνειες των κελιών των μελλοθανάτων των φυλακών της Αγιάς Χανίων, βρήκαν εγχαράξεις τόσο στα επιχρίσματα των τοίχων όσο και στα ξύλινα κουφώματα. Επομένως ο Νικόλαος Νταμπακάκης δικαιώνεται στις προσδοκίες του για φράσεις, ονόματα και χρονολογίες που βρίσκονται κάτω από τα επιχρίσματα των τοίχων, ίσως και του ίδιου του πατέρα του που ήταν κρατούμενος στην Αγιά επί δώδεκα μήνες.
Προσωπικά πιστεύουμε ότι η προσπάθεια του κ. Νικολάου Νταμπακάκη και των θεσμικών οργάνων και υπηρεσιών του κράτους θα ευοδωθεί, γιατί οι μνήμες της φασιστικής και ναζιστικής κατοχής της Κρήτης πρέπει να μείνουν ζωντανές. Είναι αυτές οι μνήμες που οδηγούν τους νέους στους σωστούς δρόμους της αγωγής και γίνονται κυματοθραύστης των αναθεωρητών της κατοχικής ιστορίας του ηρωικού νησιού μας.
Ο Γεώργιος Α. Καλογεράκης είναι δρ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Καστελλίου