Στην πρόσφατη τελετή ορκωμοσίας και απονομής πτυχίων στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, ο Γιάννης Χριστοδουλάκης, με καταγωγή από το Ηράκλειο και τα Χανιά, ήταν ο πρώτος σε βαθμολογία φοιτητής και του απονεμήθηκε το καθιερωμένο βραβείο Αριστείας από τον Ιατρικό Σύλλογο Ηρακλείου και τον πρόεδρο Αλέξανδρο Πατριανάκο.
Πώς βλέπει την επιστήμη του και τι γιατρός δεν θα ήθελε ποτέ να γίνει;
Ο Γιάννης Χριστοδουλάκης έδωσε μια ειλικρινή και ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην «Π», με τη ματιά του νέου ανθρώπου που πιστεύει ότι δεν αρκούν μόνο οι γνώσεις για να γίνεις ένας καλός γιατρός.
Η συζήτηση μαζί του ακολουθεί:
Ερώτηση: Γιατί αποφασίσατε να σπουδάσετε Ιατρική, ποιο ήταν το κίνητρο;
Από μικρός μου άρεσε να βοηθάω τους ανθρώπους. Όταν κάποιος συμμαθητής, συγγενής ή φίλος πάθαινε κάτι, πάντα μου άρεσε να μαθαίνω τι ήταν ακριβώς αυτό, να ρωτάω και να βλέπω τον γιατρό όσο εξέταζε. Μάλιστα, όταν ήμουν παιδί, συχνά ζητούσα το στηθοσκόπιο του γιατρού για να τον εξετάσω εγώ, πριν τον αφήσω να με εξετάζει εκείνος.
Επίσης, ο θείος μου (ο μόνος συγγενής μου που είναι γιατρός) ήταν ένα πρότυπο για μένα, μου άρεσε το στιλ, ο τρόπος σκέψης, ο τρόπος συμπεριφοράς και η ζωή του, όπως την έβλεπα τουλάχιστον εγώ εξωτερικά. Τον θαύμαζα. Οπότε όλα αυτά έπαιξαν ρόλο στο να αποφασίσω να ακολουθήσω την Ιατρική.
Ερώτηση: Τι ειδικότητα θέλετε να ακολουθήσετε;
Παιδιατρική. Αυτό αποφάσισα να δηλώσω. Μου αρέσει πάρα πολύ η επαφή με τα παιδιά, νιώθω ότι δημιουργεί μια πολύ όμορφη και ευχάριστη καθημερινότητα. Σου μεταδίδουν χαρά, ζωντάνια, ανεμελιά και μου αρέσει πολύ αυτό. Επίσης, πάντα με ζόριζε ψυχολογικά το πώς αντιμετωπίζονται οι ηλικιωμένοι από το Σύστημα Υγείας και πόση θλίψη και στεναχώρια νιώθουν στο νοσοκομείο.
Θεώρησα λοιπόν ότι θα έχω καλύτερη ποιότητα ζωής σαν παιδίατρος. Επίσης, λόγω μεγάλου εύρους ενασχόλησης, μου άρεσε πάντα αυτή η ειδικότητα, γιατί ένιωθα ότι θα μπορώ να τα ξέρω όλα.
Ερώτηση: Συγκεντρώσατε την υψηλότερη βαθμολογία και βραβευθήκατε από τον Ιατρικό Σύλλογο Ηρακλείου. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η διάκριση και πόσο δύσκολο ήταν να καταφέρετε να συγκεντρώσετε 9,37;
Να σας πω την αλήθεια, δεν σημαίνει πάρα πολλά πράγματα. Όλα τα παιδιά πετύχαμε κάτι πολύ όμορφο. Ξεπεράσαμε δυσκολίες, αποδώσαμε και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους μας. Παρόλα αυτά είναι μια μικρή επιβεβαίωση ότι η προσπάθειά μου, η ενασχόλησή μου, αλλά και οι επιλογές μου ανταμείφθηκαν. Και, κατά μία έννοια, μου έδωσε αυτοπεποίθηση ότι μπορώ να τα καταφέρω.
Ερώτηση: Που και πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10 χρόνια;
Με φαντάζομαι στο δημόσιο νοσοκομείο. Πιθανότατα -γελάω όταν το σκέφτομαι- δεν θα έχω τελειώσει ακόμα ειδικότητα. Οι αναμονές είναι αρκετά μεγάλες.
Ερώτηση: Εκτός από τις γνώσεις, τι πρέπει, κατά τη γνώμη σας, να χαρακτηρίζει έναν γιατρό;
Σίγουρα η καλοσύνη, η ευγένεια, η καλή διάθεση και η υπομονή. Πρέπει να προσεγγίζει έναν ασθενή πάντα με ενσυναίσθηση, ενδιαφέρον και διάθεση για φροντίδα. Να ακούει και να εξηγεί, να κατανοεί τις δυσκολίες όπου υπάρχουν και να προσπαθεί να γεφυρώσει τα χάσματα που μπορεί να προκύπτουν.
Για μένα, η παροχή υπηρεσιών Υγείας είναι μια προσφορά στην κοινωνία και τον άνθρωπο και θα έπρεπε να γίνεται αντιληπτή ως τέτοια, χωρίς διάθεση κερδοφορίας, χωρίς εγωκεντρισμό και αλαζονεία ή διάθεση εκμετάλλευσης.
Ερώτηση: Μέχρι τώρα, έχετε γνωρίσει πολλούς γιατρούς με αυτά τα στοιχεία στον χαρακτήρα τους;
Ναι. Έχω γνωρίσει αρκετούς. Από ειδικευόμενους μέχρι επιμελητές και διευθύντριες. Έχω συναναστραφεί και είχα την τύχη και τη χαρά να με εκπαιδεύσουν και να συνεργαστώ με αρκετούς γιατρούς που ήταν πραγματικά αξιόλογοι και είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά.
Ερώτηση: Ποιο είδος γιατρών σάς δημιουργεί αποστροφή και δεν θα θέλατε ποτέ να τους μοιάσετε;
Δεν μου αρέσουν οι απόμακροι, απότομοι γιατροί. Αυτοί που δεν έχουν διάθεση να εξηγήσουν, να ασχοληθούν ή να καταλάβουν το πρόβλημα του ασθενούς. Φυσικά, δεν αναφέρομαι σε συνθήκες πίεσης και στρες, όπως οι εφημερίες, ή σε νέους γιατρούς ειδικευόμενους που συχνά κάνουν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα θα έπρεπε και καλύπτουν άπειρα κενά.
Αναφέρομαι σε μεγαλογιατρούς που κοιτάνε τους ασθενείς τους υπεροπτικά, που θεωρούν ότι τους κάνουν χάρη που ασχολούνται, που ζητάνε υπέρογκα ποσά για δημόσιες επεμβάσεις, που τους μιλούν υποτιμητικά και αποστασιοποιημένα.
Ερώτηση: Πιστεύετε στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας και αν ναι, εσείς που το έχετε ζήσει από μέσα εδώ στην Κρήτη, τι λέτε πως μπορεί να βελτιωθεί;
Πιστεύω, ναι. Πιστεύω ότι η Υγεία είναι ένα αγαθό κοινωνικό, δημόσιο, δωρεάν και ελεύθερο. Ένα αγαθό που είναι δικαίωμα και ανάγκη του καθενός και της καθεμιάς στον κόσμο, χωρίς διακρίσεις κανενός είδους. Άλλωστε, αυτό ορκίστηκα να υπηρετώ. Πιστεύω ότι η πραγματική βελτίωση θα έρθει όταν η Πολιτεία ακούσει τα αιτήματα του προσωπικού και των ασθενών.
Όταν σταματήσει να ασχολείται με την κερδοφορία ομίλων, εταιρειών και ιδιωτών και ασχοληθεί με την αύξηση της χρηματοδότησης της Δημόσιας Υγείας.
Όταν αυξηθούν οι προσλήψεις, όταν αποκτηθούν νέα εργαλεία, εξειδικευμένα μηχανήματα, όταν ανοίξουν οι λίστες, όταν στελεχωθούν νοσοκομεία της περιφέρειας και όταν δημιουργηθεί ένα μοντέλο Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας λειτουργικό, στελεχωμένο, προσιτό και προσβάσιμο για όλους.Όταν προσωπικό και ασθενείς οργανωθούμε συλλογικά για να απαιτήσουμε και να κερδίσουμε την υγεία και την περίθαλψη που μας αξίζει.