Μια ανακάλυψη απολιθώματος στη Αλαμπάμα στις ΗΠΑ αποκαλύπτει μια σπάνια και εντυπωσιακή εικόνα των κινδύνων στους ωκεανούς της Κρητιδικής περιόδου όπου ακόμη και τα κορυφαία αρπακτικά δεν ήταν ασφαλή.
Οι ωκεανοί που κάλυπταν τη Βόρεια Αμερική εκείνη την εποχή ήταν γεμάτοι ζωή. Τεράστια ψάρια και μεγάλα θαλάσσια ερπετά κυριαρχούσαν στη Western Interior Seaway. Ένα νέο απολίθωμα προσφέρει σπάνια απόδειξη άμεσης σύγκρουσης μεταξύ δύο τέτοιων κορυφαίων θηρευτών.
Ερευνητές εντόπισαν αυτό το στοιχείο κρυμμένο σε ένα συρτάρι δειγμάτων στο Μουσείο Φυσικής Ιστορία Field στο Σικάγο. Το απολίθωμα ένας πλησιόσαυρος του γένους Polycotylus μήκους περίπου 4 μέτρων από τα πετρώματα Mooreville Chalk της Αλαμπάμα περιείχε κάτι απροσδόκητο: ένα μεγάλο δόντι σφηνωμένο σε έναν αυχενικό σπόνδυλο.
Ο καθηγητής Κρίστοφερ Μπρόκου από το Πανεπιστήμιο της Άϊοβα το παρατήρησε ενώ έκανε ένα διάλειμμα από τη μελέτη απολιθωμένων κροκοδείλων. «Μερικές φορές κοιτάζω άλλο υλικό για να δω αν υπάρχει κάτι που μπορώ να δείξω στα μαθήματά μου, και τότε είδα τον δαγκωμένο σπόνδυλο» είπε.
Ένα κρυμμένο στοιχείο που αποκαλύφθηκε με τεχνολογία
Η δύναμη του δαγκώματος, σε συνδυασμό με εκατομμύρια χρόνια ταφής και απολίθωσης, είχε θρυμματίσει το δόντι και το είχε σφηνώσει βαθιά στο οστό. Για να ανακαλύψουν ποιο ζώο το άφησε οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προηγμένη απεικόνιση.
Με τη βοήθεια αξονικής τομογραφίας εξέτασαν την εσωτερική δομή χωρίς να καταστρέψουν το απολίθωμα. Φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί Νόξβιλ δημιούργησαν τρισδιάστατο μοντέλο του δοντιού και εντόπισαν τον δράστη: Πρόκειται για το Xiphactinus, ένα τεράστιο σαρκοφάγο ψάρι που έφτανε σε μήκος τα έξι μέτρα.
Αν και το Xiphactinus ήταν γιγάντιο, πιθανότατα δεν προσπαθούσε να φάει τον Polycotylus. Απολιθώματα που δείχνουν «ψάρι μέσα σε ψάρι» υποδηλώνουν ότι συνήθως κατάπινε μικρότερα θηράματα ολόκληρα. Το σφηνωμένο δόντι ίσως καταγράφει μια βίαιη σύγκρουση και όχι μια αποτυχημένη προσπάθεια θήρευσης.
Η παλαιοντολόγος Στέφανι Ντραμχέλερ τόνισε ότι τέτοιες ανακαλύψεις υπενθυμίζουν πως η φύση δεν είναι ποτέ τόσο απλή όσο νομίζουμε, ακόμη και όταν μιλάμε για «κορυφαίους θηρευτές».
Ένα θανατηφόρο πλήγμα
Η θέση και το βάθος του δαγκώματος δείχνουν ότι θα ήταν μοιραίο. Ο καθηγητής Ρόμπιν Ο’Κιφ εξήγησε ότι οι μακριοί λαιμοί των πλησιόσαυρων, αν και εντυπωσιακοί, τους καθιστούσαν ευάλωτους: ζωτικά όργανα όπως τραχεία, αιμοφόρα αγγεία και νεύρα ήταν εκτεθειμένα. Ένα δάγκωμα στον λαιμό από Xiphactinus θα ήταν σχεδόν σίγουρα θανατηφόρο εκτός αν το ζώο ήταν ήδη νεκρό.
Η ανακάλυψη προστίθεται σε αυξανόμενα στοιχεία από τα πετρώματα Mooreville Chalk, που αποκαλύπτουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο θαλάσσιο περιβάλλον. Σημάδια από δαγκώματα ψαριών, καρχαριών και θαλάσσιων ερπετών είναι συχνά δείχνοντας ότι οι θηρευτές επιτίθονταν σε κάθε είδους θήραμα. Αυτά περιλάμβαναν άλλα θαλάσσια ζώα, δεινόσαυρους που παρασύρονταν στη θάλασσα, ακόμη και άλλους θηρευτές. Συνολικά τα απολιθώματα δείχνουν ότι η επιβίωση σε αυτούς τους αρχαίους ωκεανούς ήταν αβέβαιη ακόμη και για τους πιο ισχυρούς κυνηγούς.