Η Αρχή για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, συνεχίζοντας την έρευνά της για τα πρόσωπα που συνθέτουν την αποκαλούμενη «υπόθεση Παναγόπουλου», κατέληξε σε νέα ευρήματα που πλην όλων των άλλων προκαλούν και έκπληξη.
Γιατί είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το ότι επί πέντε χρόνια ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος δεν δήλωσε ούτε ένα ευρώ από εισοδήματα που είχε όχι μόνο από μισθούς-συντάξεις αλλά και από άλλες πηγές, με βάση τα ευρήματα της Αρχής.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και πώς πρόκειται για μια στημένη υπόθεση. Το ίδιο είχε ισχυριστεί κι όταν αποκαλύφθηκε το πρώτο πόρισμα της Αρχής σχετικά με την υπεξαίρεση 2,1 εκατ. ευρώ δημόσιου κυρίως χρήματος που προοριζόταν για προγράμματα εκπαίδευσης και κατάρτισης εργαζομένων.
Υπόθεση Παναγόπουλου: Τι βρίσκεται στο μικροσκόπιο των αρχών
Σε κάθε περίπτωση, η έρευνα που θα διενεργήσουν οι εισαγγελικές αρχές -στα χέρια των οποίων βρίσκονται τα σχετικά πορίσματα- θα δείξει αν όντως ο κ. Παναγόπουλος και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι έχουν τελέσει τις αξιόποινες πράξεις που διαπιστώνει έως τώρα η Αρχή. Γιατί θα πρέπει να σημειωθεί ότι η έρευνα από την πλευρά της συνεχίζεται και οι πληροφορίες αναφέρουν πως εξετάζεται: α) η ύπαρξη τυχόν περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό και πώς αυτά αποκτήθηκαν και β) διακίνηση κεφαλαίων από άλλες χώρες που φαίνεται να μη χρησιμοποιήθηκαν για τους σκοπούς που δηλώθηκαν.
Το θέμα ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι μόνο νομικό. Είναι βαθιά θεσμικό, τουλάχιστον όσον αφορά στη περίπτωση του κ. Παναγόπουλου.
Γιατί δεν μπορεί ένας παράγοντας με τόσο ισχυρό ρόλο στη δημόσια ζωή, ο οποίος είναι θεσμικός συνομιλητής κάθε κυβέρνησης και διαχειρίζεται δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους, να μην είναι υποχρεωμένος από τον νόμο, ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ, να υποβάλει δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης και η υποχρέωσή του αυτή να απορρέει μόνο από την ιδιότητά του ως προέδρου των Ινστιτούτων της Συνομοσπονδίας. Το πρόβλημα που προκύπτει εξ αυτής της συνθήκης δεν περιορίζεται στο πρόσωπο. Αναδεικνύει ένα σύστημα που επί χρόνια λειτουργεί σε μια «γκρίζα ζώνη» λογοδοσίας (γιατί άραγε;), όπου η ισχύς των θεσμών δεν συνοδεύεται πάντα από αντίστοιχες υποχρεώσεις διαφάνειας.