«Είναι συγκλονιστικό γεγονός η απόφαση των γονέων ενός παιδιού που έχασε την ζωή του, να δωρίσουν τα όργανά του, για να σωθούν άλλα παιδιά», λέει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Παίδων και Εφήβων του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Πάτρας, Ανδρέας Ηλιάδης, με αφορμή την απόφασή του να κάνει τον συμβολικό διάπλου Πάτρα – Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας με καγιάκ, που θα είναι αφιερωμένος στη μνήμη 17 παιδιών που νοσηλευτήκαν στην ΜΕΘ και οι γονείς τους δώρισαν τα όργανά τους.
Παράλληλα, ο Ανδρέας Ηλιάδης τονίζει, ότι «με τον διάπλου που θα κάνω, θέλω να στείλω ένα ισχυρό μήνυμα για τη δωρεά οργάνων» και επισημαίνει: «Δυστυχώς, η δωρεά οργάνων είναι ακόμα ταμπού και τα ταμπού φοβόμαστε λίγο και να τα διαχειριστούμε και να τα συζητήσουμε. Όμως αυτό που κάνουμε είναι ένα θετικό βήμα. Νομίζω λοιπόν ότι η κοινωνία αρχίζει και θέλει να ακούει αυτά τα πράγματα, γιατί την ενδιαφέρουν. Άλλωστε, η δωρεά οργάνων αφορά την ίδια την κοινωνία, αφού οι πολίτες είναι αυτοί που μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστούν τα όργανα».
Όσον αφορά την απόφασή του να κάνει τον διάπλου αύριο Σάββατο, ο Ανδρέας Ηλιάδης λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Είναι μία συμβολική προσπάθεια. Έχω κάνει αρκετές προπονήσεις, διότι είναι ανοιχτή θάλασσα και έχει πολλά ρεύματα εκεί. Την έχω μελετήσει την διαδρομή, γιατί η απόσταση Πάτρα – Κρυονέρι είναι 17 χιλιόμετρα. Αυτά τα 17 χιλιόμετρα είναι ακριβώς όλα τα παιδάκια, τα οποία οι οικογένειές τους συναίνεσαν και έγιναν δωρητές οργάνων σώματος. Είναι 17 ψυχούλες και θέλω να κωπηλατήσω πρώτον για να μην ξεχαστούν ποτέ αυτά τα παιδάκια και δεύτερον, διότι με αυτή την συμβολική πράξη θέλω να ταρακουνήσω λίγο την κοινή γνώμη, σχετικά με την ιδέα της δωρεάς οργάνων. Σίγουρα η προσπάθεια που θα κάνω είναι κάτι μικρό, αλλά ελπίζω να στείλω αυτά τα δύο σημαντικά μηνύματα».
Σχετικά με την προσπάθεια του διάπλου, ο Ανδρέας Ηλιάδης αναφέρει ότι «θα έχω συνοδεία φουσκωτού σκάφους, αλλά και σκάφους του Λιμενικού, γιατί απαγορεύεται το καγιάκ να κωπηλατήσει μόνο του σε ανοιχτή θάλασσα».
Αναφερόμενος ο Ανδρέας Ηλιάδης στα 17 παιδιά που με απόφαση των γονιών τους δόθηκαν τα όργανά τους, τονίζει ότι «αυτός ο αριθμός είναι τεράστιος αν αναλογιστεί κανείς ότι ο θάνατος σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύ μικρότερος στατιστικά, απ΄ ότι στους ενήλικες» και συνεχίζει:
«Η θνησιμότητα στις μικρές ηλικίες είναι πάρα πολύ μικρή. Άρα τα 17 παιδιά είναι ένας απίστευτα μεγάλος αριθμός. Και αυτό επαναλαμβάνω είναι το πιο συγκλονιστικό. Δηλαδή, εκεί που ο γονιός περιμένει το γιατρό, για να του πει αν θα σωθεί το παιδί του, έρχεται ο γιατρός, ο όποιος δεν του ανακοινώνει μόνο τον θάνατο, αλλά συζητά μαζί του και τον ρωτά αν επιθυμεί να δωρίσει τα όργανα του παιδιού του, για να σωθούν άλλα παιδιά. Εκείνη την στιγμή ο γονιός δεν θέλει να σώσει τον κόσμο, αλλά θέλει το παιδί του. Και τότε γίνεται κάτι απίστευτο. Παίρνει την μεγάλη απόφαση για την δωρεά οργάνων του παιδιού του. Για αυτό ακριβώς λοιπόν θεωρώ ότι αυτές οι 17 οικογένειες, δεν είναι απλές οικογένειες. Δεν δίνεις εύκολα τα όργανα του νεκρού παιδιού σου για να σωθούν άλλα παιδιά. Αυτό είναι πραγματικά συγκλονιστικό».