Σαν σήμερα, 5 Φεβρουαρίου 1919, γεννήθηκε στη Χίο ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε μια περίοδο που η Ελλάδα αναζητούσε ακόμη τον βηματισμό της. Ο πατέρας του, Γεώργιος Παπανδρέου, υπηρετούσε τότε ως Γενικός Διοικητής Αιγαίου.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή όταν η χώρα δεν είχε ανάγκη από καλύτερους διαχειριστές, αλλά από ηγέτες με σχέδιο, σύγκρουση και όραμα.
Γιατί ηγέτης δεν είναι εκείνος που προσαρμόζεται στην εποχή του. Είναι εκείνος που τη μετακινεί προς τα μπροστά.
Ο Ανδρέας μίλησε καθαρά.
Για εθνική ανεξαρτησία χωρίς αστερίσκους.
Για λαϊκή κυριαρχία χωρίς φόβο.
Για κοινωνική δικαιοσύνη όχι ως σύνθημα, αλλά ως πολιτική πράξη.
«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» δεν ήταν μια εύκολη φράση για χειροκρότημα. Ήταν πολιτική δήλωση αξιοπρέπειας και κυριαρχίας σε έναν κόσμο εξαρτήσεων.
«Ο λαός στην εξουσία» δεν ήταν υπόσχεση. Ήταν ανατροπή πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών.
Με τον Ανδρέα, η πολιτική κατέβηκε από τα γραφεία και βγήκε στον δρόμο.
Έφτασε στον αγρότη, στον εργάτη, στη γυναίκα, στη νεολαία.
Σε όλους εκείνους που μέχρι τότε συμμετείχαν μόνο στις θυσίες, αλλά ήταν αποκλεισμένοι από τις αποφάσεις.
Ο Ανδρέας δεν φοβήθηκε τη σύγκρουση.
Συγκρούστηκε με κατεστημένα, αμφισβήτησε μηχανισμούς εξουσίας, ανέτρεψε παγιωμένες νοοτροπίες.
Και πλήρωσε πολιτικό κόστος. Συνειδητά.
Γι’ αυτό αγαπήθηκε βαθιά.
Και γι’ αυτό πολεμήθηκε σκληρά.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κρίθηκε από τις δημοσκοπήσεις και τα χειροκροτήματα.
Κρίθηκε από το αν άλλαξε τη ροή των πραγμάτων.
Και την άλλαξε.
Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, η απουσία του δεν μετριέται με νοσταλγία.
Μετριέται με σύγκριση.
Με σύγκριση οράματος, τόλμης και πολιτικού αναστήματος.
Γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν υπήρξε ηγέτης της στιγμής.
Υπήρξε ηγέτης εποχής.
Και οι ηγέτες εποχής δεν ξεπερνιούνται.
Μένουν στην ιστορία.
Μένουν στη συλλογική μνήμη.
Και παραμένουν σημείο αναφοράς για όσους πιστεύουν ακόμη ότι η πολιτική μπορεί να αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων.
Ο Ανδρέας γεννήθηκε για να γράψει ιστορία και η ιστορία φρόντισε να τον κρατήσει ζωντανό.