Σε μια προσωπική και ιδιαίτερα συγκινητική εξομολόγηση προχώρησε η Νατάσα Παζαΐτη, μιλώντας στον ΑΝΤ1 για την απώλεια της μητέρας της από καρκίνο, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθειά της να συνδυάσει τη μητρότητα με την απαιτητική καριέρα της στην Ιατρική, αλλά και τις τύψεις που εξακολουθεί να αισθάνεται για τις στιγμές που έχασε από το μεγάλωμα των παιδιών της.
Η χειρουργός μαστού και σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή αναφέρθηκε στα δυόμισι δύσκολα χρόνια κατά τα οποία έζησε από κοντά τη μάχη της μητέρας της με τον καρκίνο, πριν τη χάσει σε ηλικία μόλις 24 ετών. Παράλληλα, μίλησε για τις προσωπικές θυσίες που απαιτούσαν οι σπουδές και οι εφημερίες της στο νοσοκομείο, παραδεχόμενη ότι η απουσία της από σημαντικές στιγμές της παιδικής ηλικίας των παιδιών της εξακολουθεί να τη στενοχωρεί.
«Δεν έχω καταλάβει ποτέ αυτό που λένε (επειδή ήμουν η Πρώτη Κυρία), ότι περιμένουμε να δούμε κάτι άλλο και βλέπουμε κάτι άλλο και είσαι απλή. Δεν το καταλαβαίνω. Έτσι είμαι. Μου το λένε γιατί υπάρχει πάντα η εντύπωση ότι ένας άνθρωπος, έτσι, που έχει μια αναγνωρισιμότητα, που είτε είναι διάσημος λόγω της δουλειάς του ή λόγω της σχέσης του με έναν άνθρωπο πολιτικό ή κάποιον πολύ επώνυμο, θα πρέπει να έχει και μια ιδιαίτερη συμπεριφορά. Αυτό είναι λάθος. Δεν μπορεί να ισχύει.
Όταν παντρεύτηκα ήμουν 31 ετών. Και ήμουν ήδη στο τρίτο έτος της Ιατρικής, οπότε δεν είχα κάτι άλλο να κάνω. Εμένα η ζωή μου, ο στόχος μου ήταν πια οι σπουδές μου, η Ιατρική. Δεν είχα να κάνω κάτι εγώ με την πολιτική, οπότε με γνωρίζανε και με το επίθετό μου και έκανα αυτή την πορεία, αυτή την καριέρα. Είναι ξέχωρο από το Καραμανλή. Είμαι η σύζυγος του Καραμανλή και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό, αλλά είμαι η Νατάσα Παζαΐτη. Έχω τη δική μου ζωή, τη δική μου πορεία, τη δική μου καριέρα» ανέφερε αρχικά η Νατάσα Παζαΐτη.
«Πρέπει να προσπαθείς περισσότερο. Είναι αλήθεια ότι όταν είσαι σύζυγος πολιτικού αρχηγού, τότε είσαι ένας εύκολος στόχος, οπότε πολύ εύκολα μπορείς να μπεις σε κριτική, σε εσκεμμένους ψιθυρισμούς, έτσι, κακεντρέχειες. Και αυτό είναι φυσικό να συμβαίνει, γιατί εντάξει, υπάρχει πάντα μια πολιτική πόλωση. Το καταλαβαίνω και εγώ αυτό το έχω αφήσει πολύ πίσω μου. Προσπάθησα πολύ γιατί έπρεπε να κλείσω τα αυτιά μου και να προχωρήσω μπροστά.
Αν καθόμουν να δίνω σημασία σε όλα όσα μπορεί να συζητούσαν, τότε δεν θα προχωρούσα στη ζωή μου. Αν θα πρέπει να σκοντάφτουμε και να σταματάμε σε δυσκολίες, τότε η ζωή μας θα μείνει πίσω. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Είμαι πια πολύ ήσυχη. Κάνω την δουλειά μου με τον καλύτερο τρόπο πιστεύω, γιατί το αγαπώ πολύ αυτό που κάνω. Δούλεψα πολύ σκληρά γι’ αυτό. Αγαπώ τις γυναίκες πολύ και με αγαπάνε και αυτές πιστεύω» εξομολογήθηκε.
«Υπήρχαν ψίθυροι ότι νόσησα από καρκίνο, γιατί επίσημα δεν γράφτηκε ποτέ. Νομίζω κάποια στιγμή μόνο κάποιο περιοδικό αμφιβόλου ποιότητος το είχε αναρτήσει, αλλά ήταν ψίθυροι. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή είχα πάει στο Λονδίνο για εξειδίκευση, για πρακτική στη χειρουργική του μαστού. Ίσως η ενασχόλησή μου με αυτό δημιούργησε αυτή την παρανόηση. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα αν είχα νοσήσει να το πω. Εννοείται, έτσι; Αλλά δεν μπορώ να πω ότι νοσώ όταν δεν έχω νοσήσει. Είναι παράλογο» απάντησε η Νατάσα Παζαΐτη για την υγεία της.
«Έχω χάσει τη μητέρα μου από μεταστατικό καρκίνο μαστού σε νεαρή ηλικία. Δηλαδή ήμουν κοριτσάκι, κοπελίτσα και δεν πήγαινα σχολείο, είχα τελειώσει το σχολείο. Την έχασα όταν ήμουν 24 ετών. Έζησα την ασθένειά της δυόμιση χρόνια, που ήταν δυόμιση πολύ δύσκολα χρόνια και μάλιστα είχε έναν σπάνιο καρκίνο. Ήταν μεταστατικός καρκίνος από μαστό, αλλά αγνώστου πρωτοπαθούς. Δηλαδή δεν μπορούσαμε να βρούμε την εστία μέσα στον μαστό» αποκάλυψε για την απώλεια της μητέρας της.
«Ήταν πολύ δύσκολα χρόνια, όταν σπούδαζα. Αυτό είναι το ίσως το μόνο πράγμα στο οποίο έχω τύψεις. Γιατί δεν ήμουν κοντά στα παιδιά τις όμορφες στιγμές τους. Στις χαζοσκανδαλιές, στα παιχνίδια τους. Έλειπα αρκετές φορές μέσα στη βδομάδα γιατί εφημέρευα στο νοσοκομείο. Θυμάμαι συχνά με ρωτούσαν «μαμά, θα γυρίσεις το βράδυ;». Τα παιδιά έχουν ανάγκη τη μαμά. Εγώ αυτό το θυσίασα. Με στεναχωρεί ακόμη και τώρα. Δεν ξέρω. Δεν θα μπορούσα ίσως να κάνω κάτι διαφορετικό, γιατί είπαμε ότι η ιατρική είναι τρόπος ζωής. Απλά θα ήθελα πραγματικά να ήμουν περισσότερο καιρό κοντά τους τα κρίσιμα χρόνια» εξομολογήθηκε η Νατάσα Παζαΐτη.