Με βαθιά συγκίνηση και την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων, η Νίκαια είπε σήμερα, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, το τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη.
Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας, στην περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες αλλά και απλοί άνθρωποι που τον αγάπησαν μέσα από τη μουσική του συγκεντρώθηκαν για να τον αποχαιρετήσουν.
Η Εξόδιος Ακολουθία ξεκίνησε στη 13:00, μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης. Στη συνέχεια η σορός του μεταφέρθηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου έγινε η ταφή σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Ωστόσο, για τη Νίκαια το τελευταίο αντίο είχε ξεκινήσει από το προηγούμενο βράδυ. Από το απόγευμα της Κυριακής, πλήθος κόσμου άρχισε να συγκεντρώνεται έξω από την Αγία Τριάδα, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι παρέμειναν όλη τη νύχτα συμμετέχοντας στη λαϊκή αγρυπνία που είχε ζητήσει η οικογένεια.
Η είδηση του θανάτου του είχε κινητοποιήσει ανθρώπους από κάθε ηλικία. Άλλοι έφτασαν με λουλούδια στα χέρια, άλλοι κρατώντας φωτογραφίες του και άλλοι απλώς θέλησαν να σταθούν για λίγα λεπτά έξω από τον ναό, εκεί όπου ο αγαπημένος καλλιτέχνης επέστρεψε για τελευταία φορά στη γειτονιά του.
Λίγο μετά τις 19:30 της Κυριακής, όταν η σορός έφτασε στην Αγία Τριάδα, το πλήθος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Λουλούδια έπεφταν πάνω στο όχημα, ενώ από τον κόσμο ακούγονταν συνεχώς φωνές «αθάνατος».
Την ίδια ώρα, από αυτοκίνητα που είχαν σταματήσει στους δρόμους γύρω από την εκκλησία ακούγονταν τραγούδια του. Οι συγκεντρωμένοι τραγουδούσαν μαζί, δημιουργώντας μια εικόνα που περισσότερο θύμιζε συναυλία παρά αποχαιρετισμό.
Το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και οι «Ώρες μικρές» ακούστηκαν ξανά, αυτή τη φορά όμως με έναν διαφορετικό συμβολισμό. Τα τραγούδια που για χρόνια συνόδευσαν έρωτες, χωρισμούς, νύχτες, παρέες και προσωπικές στιγμές χιλιάδων ανθρώπων έγιναν το soundtrack της τελευταίας του διαδρομής.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν υπήρξε για το κοινό μόνο μια γνώριμη φωνή. Για πολλούς ήταν συνδεδεμένος με συγκεκριμένες εποχές και αναμνήσεις της ζωής τους. Γι’ αυτό και η απώλειά του δεν έμοιαζε απλώς με την απώλεια ενός δημοφιλούς τραγουδιστή, αλλά με την απουσία ενός ανθρώπου που είχε «χωρέσει» μέσα στις προσωπικές ιστορίες πολλών.
Κατά τη διάρκεια της Εξοδίου Ακολουθίας, ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η αναφορά των ιερέων στα παιδικά χρόνια του Γιώργου Μαζωνάκη και στις στιγμές που έψελνε στον ίδιο ναό.
Στον επικήδειό του, ο Μητροπολίτης Νίκαιας Αλέξιος αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στο τραγούδι «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», μιλώντας για την αγάπη του τραγουδιστή προς τη Νίκαια και την προσφορά του σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
«Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχαν ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους», ανέφερε μέσα σε κλίμα συγκίνησης.
Στο τελευταίο αντίο βρέθηκαν και αρκετοί άνθρωποι από τον χώρο της μουσικής και της τηλεόρασης, μεταξύ άλλων η Μαρία Μπεκατώρου, ο Νίκος Κουρκούλης, η Νατάσα Θεοδωρίδου, η Όλγα Κεφαλογιάννη, ο Θάνος Πετρέλης, η Πάολα και ο Χάρης Δούκας.
Όταν η εξόδιος ακολουθία ολοκληρώθηκε και ξεκίνησε η πομπή προς το Γ΄ Νεκροταφείο, οι συγκεντρωμένοι δεν απομακρύνθηκαν. Έμειναν στους δρόμους, χειροκροτώντας και τραγουδώντας, ενώ αμέτρητα λουλούδια κάλυψαν το όχημα που μετέφερε τη σορό του.
«Καλό δρόμο» φώναζε ο κόσμος, ενώ κάποιοι χόρεψαν ακόμη και ζεϊμπέκικο έξω από την εκκλησία.
Ήταν ένας τελευταίος αποχαιρετισμός αυθόρμητος, μαζικός και βαθιά συναισθηματικός. Ένας αποχαιρετισμός που έδειξε πως ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε καταφέρει να γίνει κομμάτι της ζωής ανθρώπων που μπορεί να μην τον γνώρισαν ποτέ προσωπικά, αλλά ένιωσαν ότι μεγάλωσαν μαζί με τα τραγούδια του.
Η Νίκαια τον υποδέχθηκε για τελευταία φορά στους δρόμους όπου μεγάλωσε. Και αυτή τη φορά, αντί για τη σκηνή και τα φώτα, τον συνόδευσαν οι φωνές του κόσμου, τα λουλούδια και τα τραγούδια του.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε, όμως η φωνή του θα συνεχίσει να επιστρέφει μέσα από τα τραγούδια του, κάθε φορά που κάποιος θα τα βάζει να παίξουν σε μια δύσκολη νύχτα, σε μια παρέα, σε έναν χωρισμό ή σε μια στιγμή χαράς.
Ο δήμαρχος Νίκαιας, Κωνσταντίνος Μαραγκάκης, αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη με έναν συγκινητικό επικήδειο, ανατρέχοντας στα πρώτα του βήματα στη Νίκαια και στη διαδρομή που τον οδήγησε στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές.
Στάθηκε όχι μόνο στην καλλιτεχνική πορεία του τραγουδιστή, αλλά και στην ανθρώπινη πλευρά του, υπογραμμίζοντας τη στήριξη που προσέφερε σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Συγκεκριμένα ανέφερε: «Στο “μουσικό ρετιρέ” έκανε τα πρώτα του βήματα. Ήταν η αρχή μιας διαδρομής που κανείς δεν ήξερε που θα πάει. Με τα τραγούδια του μίλησε για την αγάπη, τη μοναξιά τον πόνο.
Τα τραγούδια του έγιναν μέρος της ζωής του. Η πορεία του τον έφερε στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν άφησε το αποτύπωμά του μόνο από την τέχνη αλλά ήταν ο άνθρωπος που βοηθούσε που ήταν δίπλα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του ίχνος στις καρδιές ανθρώπων. Αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σε έναν καλλιτέχνη να συνεχίσει να υπάρχει μέσα από τα τραγούδια του. Σήμερα τα λόγια μοιάζουν λίγα. Γιώργο σε ευχαριστούμε για τα τραγούδια σου»
Με στίχους από τραγούδι του το «αντίο» του Μητροπολίτη Νίκαιας
Ο επικήδειος του Μητροπολίτη Νίκαιας Αλέξιου
«Αδελφοί μου αγαπητοί,
Γνωρίζω πως είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, σε αυτόν τον χώρο, όπου στον περίβολο του ναού έπαιζε μικρό παιδί, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχαν ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους.
Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων». Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.
Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: «Ο θάνατος είναι μια πρόσκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο».
Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:
«Παω μια βόλτα στα παλιά, στην Νίκαια, στην Κοκκινιά
θα πιω κρασί και θα μεθύσω
στον Πειραιά θα ξενυχτήσω
Θέλω να γυρίσω στα παλιά,
θέλω την παλιά μου γειτονιά…»
Και γύρισε και είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός:
Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα:
Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει, κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει».
Αδελφοί μου αγαπητοί,
Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή την πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο, που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο, ως τω Κύριω έδοξεν, ούτω και εγένετο, ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας».