Η λιγότερο προβεβλημένη, η λιγότερο διάσημη προσωπικότητα, ήταν και η περισσότερο ενδιαφέρουσα από κάθε άλλο μέλος της ελληνικής βασιλικής δυναστείας -και με μεγάλη διαφορά, μάλιστα. Σίγουρα ήταν η πιο αντισυμβατική -ή ακόμη και εκκεντρική, αν μη τι άλλο.
Η πριγκίπισσα Ειρήνη υπήρξε αρχαιολόγος, αφοσιωμένη μελετήτρια των υπερφυσικών φαινομένων και του εξωγήινου κόσμου, εξαιρετική πιανίστρια επιπέδου διεθνούς σολίστ, και, πάνω από όλα, μια γυναίκα που αδιαφόρησε πλήρως για το attitude μιας «γαλαζοαίματης». Φερ’ ειπείν, μολονότι διέθετε μια αξιοθαύμαστη αίσθηση του στιλ και της κομψότητας, η Ειρήνη απεχθανόταν τα κοσμήματα.
Ουδέποτε έδωσε την παραμικρή σημασία σε υλικά αποκτήματα και την όποια περιουσία της (κυρίως την αποζημίωση των 900.000 ευρώ από το ελληνικό κράτος, για τη δήμευση της βασιλικής περιουσίας), τη διέθεσε εξ ολοκλήρου στη φιλανθρωπική οργάνωση «Κόσμος σε Αρμονία» (Mundo en Harmonía). Η οποία ιδρύθηκε από την Ειρήνη και παρέμεινε εν λειτουργία επί περίπου 40 χρόνια, ως τον Ιανουάριο του 2024. Ενδεικτικά, μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες του φορέα, εξυπακούεται επειδή αυτό επιθυμούσε η πριγκίπισσα Ειρήνη, ήταν να στείλει αγελάδες στην Ινδία.
Ουσιαστικά τότε η Ειρήνη είχε αποπειραθεί, κάπως δονκιχωτικά ομολογουμένως, να σώσει όσες περισσότερες αγελάδες μπορούσε, φυγαδεύοντάς τες από την Ευρώπη. Το 1985, λόγω της επιδημίας των «τρελών αγελάδων», είχε αποφασιστεί η θανάτωση 4 εκατομμυρίων ζωντανών. Και η Ειρήνη, ως ένθερμη φιλόζωη, φόρτωσε κάποιες εκατοντάδες εξ αυτών και τις έστειλε στην Ινδία, όπου τα συγκεκριμένα θηλαστικά, ως γνωστόν, απολαύουν θείου status. Σε τουλάχιστον μία από τις αερομεταφορές αγελάδων συμμετείχε αυτοπροσώπως η πριγκίπισσα Ειρήνη.
Η πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδος και της Δανιμαρκίας, η Irene de Grecia, ως τα 83 της χρόνια οπότε και απεβίωσε δίπλα στην αγαπημένη αδελφή της, τη βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας, υπήρξε μια γυναίκα που παρεξέκλινε χαρακτηριστικά -«επιδεικτικά» θα έλεγε κανείς, εάν εκείνη δεν ήταν τόσο φανατικά συνεσταλμένη- από την τροχιά ζωής που προδιέγραφε η γενεαλογία της. Εξάλλου, ως θυγατέρα του Παύλου και της Φρειδερίκης, αδελφή του Κωνσταντίνου και της Σοφίας, η πριγκίπισσα Ειρήνη ήταν ο ορισμός της γνήσιας ευγενούς απογόνου.
Είχε παππούδες βασιλείς, γονείς βασιλείς, ήταν η ίδια αδελφή βασιλέων, ενώ στην ίδια δυναστεία με τη δική της ανήκε η βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας Ελισάβετ, 2 Γερμανοί αυτοκράτορες, 7 τσάροι πασών των Ρωσιών, 8 Δανοί, 5 Σουηδοί βασιλείς και μία βασίλισσα της Νορβηγίας.
Σε ό,τι αφορά στους τίτλους και τους οικογενειακούς δεσμούς, η τεθνεώσα την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 πριγκίπισσα, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια απτή απόδειξη για το πόσο στενά συνδεδεμένα, με δεσμούς εξ αίματος συγγένειας, είναι μεταξύ τους τα μέλη των ευρωπαϊκών βασιλικών οίκων. Το ίδιο ισχύει, ασφαλώς για τα αδέλφια της, την τελευταία εναπομείνασα εν ζωή Σοφία και τον τέως άνακτα Κωνσταντίνο Β’, ο οποίος πέθανε, περίπου τέτοιες ημέρες, στις 10 Ιανουαρίου του 2023. Η Ειρήνη θα ταφεί δίπλα του, στο Τατόι και σε ημερομηνία που αναμένεται να ανακοινωθεί από τα ισπανικά ανάκτορα.
Το παρωνύμιο της πριγκίπισσας Ειρήνης, ήταν «Tía Pecu», στα ελληνικά και σε ελεύθερη μετάφραση «η θεία μας η φευγάτη». Έτσι είχε καθιερωθεί να την προσφωνούν τα ανίψια της, επιβεβαιώνοντας ότι ήταν τελείως διαφορετική από κάθε άλλο συγγενή τους. Και, όντως, η Ειρήνη θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει διεθνή καριέρα ως κλασική πιανίστρια ή/και ως αρχαιολόγος. Τα προσόντα, η φιλομάθεια και η προσήλωσή της σε οτιδήποτε της ήλκυε το ενδιαφέρον, ήταν περισσότερο από επαρκή για να την οδηγήσουν σε διακρίσεις. Τις οποίες θα δικαιούνταν απολύτως και αντικειμενικά, και ουδαμώς επειδή ετύγχανε πριγκίπισσα.
Με κάποιο τρόπο, η διαδρομή της Ειρήνης ήταν εκ προοιμίου ασυνήθιστη και προδιεγράφη ως περιπετειώδης. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1942 στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, όπου είχε καταφύγει η βασιλική οικογένεια, αποδιδράσκοντας από την εμπόλεμη και κατεχόμενη Ελλάδα. Εξού και ο στρατηγός Γιάν Σματς, τότε πρωθυπουργός της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης, ήταν ένας από τους αναδόχους στη βάφτιση της Ειρήνης.
Στην Ελλάδα ήρθε για πρώτη φορά το 1946, περίπου μαζί με τον «Τρίτο Γύρο» του ελληνικού Εμφυλίου. Εκπαιδεύτηκε, μαζί με τα αδέλφια της, στο μικρό σχολείο των βασιλέων, στο Παλαιό Ψυχικό. Στα 9 της χρόνια, η Ειρήνη απεστάλη στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε μαθήματα σε πρότυπο προπαρασκευαστικό σχολείο, διευθυντής του οποίου ήταν ο Πρίγκηψ Γεώργιος του Αννοβέρου, θείος της και αδελφός της Φρειδερίκης. Η Ειρήνη έμεινε εκεί ως εσώκλειστη μαθήτρια, συνεχίζοντας τις σπουδές της έως το 1957. Παράλληλα, βέβαια, όπως και τα αδέλφια της, η Ειρήνη παρακολουθούσε μαθήματα ελληνικής γλώσσας, ιστορίας κ.λπ.
Μελέτησε φιλοσοφία και αρχαιολογία, με καθηγήτρια την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου και, επιστρέφοντας στην Ελλάδα στο τέλος της δεκαετίας του ’50, η Ειρήνη ασχολήθηκε εντατικά με την αρχαιολογία και συμμετείχε, μαζί με τη Σοφία, σε ανασκαφές, στην περιοχή της αρχαίας Δεκελείας, δηλαδή πέριξ των τότε βασιλικών κτημάτων, στο Τατόι. Τα ευρήματα και το πόρισμα αυτής της έρευνας δημοσιεύτηκαν το 1958, όταν πλέον η Ειρήνη, κατόπιν απόφασης της μητέρας της, βασίλισσας Φρειδερίκης, ασκούσε καθήκοντα επικεφαλής στον οργανισμό προνοίας «Φανέλα του Στρατιώτου».
Η Ειρήνη επιδόθηκε με ζήλο στη φροντίδα των Ελλήνων στρατιωτών, ταυτόχρονα όμως, έχοντας κληρονομήσει το μουσικό τάλαντο του πατρός της, προχωρούσε τάχιστα στις μουσικές της σπουδές. Εμφανιζόταν, μάλιστα, σε κονσέρτα και ρεσιτάλ πιάνου, ως προστατευόμενη της μεγάλης Ελληνίδας πιανίστριας, Τζίνας Μπαχάουερ. Ως φέρελπις σολίστ, η Ειρήνη έπαιξε μπροστά σε κοινό στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, κυρίως σε φιλανθρωπικού χαρακτήρα εκδηλώσεις και πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα της μέντορος και δασκάλας της.
Μετά από το πραξικόπημα του 1967 και τη φυγή, για μία ακόμη φορά, της βασιλικής οικογένειας από την Ελλάδα, η Ειρήνη βρέθηκε, αρχικά, στη Ρώμη. Καθώς ήταν η μόνη ανύπαντρη κόρη, η Φρειδερίκη σχεδόν αγκιστρώθηκε πάνω της και οι δυο τους έγιναν αχώριστες, πρώτα στην Ιταλία και κατόπιν στην Ισπανία, ενώ ταξίδευαν συχνά ανά τον κόσμο -με μια προτίμηση στην Ινδία. Είναι χαρακτηριστικό, δε, ότι το 1969 μητέρα και κόρη αποφάσισαν να παρατείνουν τη διαμονή τους εις τας Ινδίας, σχεδόν επ’ αόριστον, καθώς είχαν γοητευθεί αμφότερες από τον ιδιαίτερο πνευματισμό και τη φιλοσοφία των Ινδών.
Η Φρειδερίκη και η Ειρήνη ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τον Δρ. Τελιγιαβαράμ Μαχαντεβάν Ποναμβαλάμ, διευθυντή του Κέντρου Ανωτέρων Σπουδών Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Μαδράς, έναν σύγχρονο γκουρού του εσωτερισμού, από το κήρυγμα του οποίου οι Ελληνίδες ευγενείς επηρεάστηκαν βαθιά. Οπότε, ήταν ευεξήγητο το πώς η Ειρήνη αναγορεύθηκε σε διάδοχο του Δρ. Μαχαντεβάν και αντιπρόεδρος του ως άνω Κέντρου, ενώ αργότερα εκείνη ανέλαβε την επιμέλεια έκδοσης των απάντων του μεγάλου δασκάλου της, την ίδρυση βιβλιοθήκης στο Μαδράς κ.λπ.
Στην Ινδία, έχοντας αφομοιωθεί σε μεγάλο βαθμό με την τοπική κουλτούρα, η Ειρήνη προσκάλεσε και φιλοξένησε επανειλημμένως την αδελφή της. Σε κάποιο ταξίδι της Σοφίας, μάλιστα, την ακολούθησαν και τα παιδιά της.
Μετά από το θάνατο της Φρειδερίκης, το 1981, η Ειρήνη εγκαταστάθηκε μόνιμα στο ανάκτορο Θαρθουέλα, στη Μαδρίτη, ουσιαστικά περνώντας ολόκληρο το βίο της μαζί με τη μικρότερη αδελφή της, τη βασίλισσα Σοφία.
Σε ό,τι αφορά τα ενδιαφέροντά της, η Ειρήνη συνέχισε να εμβαθύνει στον αποκρυφισμό, την αναζήτηση εξωγήινης ζωής, τα Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενα Αντικείμενα, την παραψυχολογία κ.ο.κ.
Αναμφίβολα, έζησε ακριβώς όπως εκείνη επέλεξε και όχι όπως θα άρμοζε στον πριγκιπικό τίτλο της, ακολουθώντας κάποιο πρωτόκολλο. Μοιράστηκε τον ιδιωτικό της βίο με κάποιον σύντροφο, ένα άτομο ακόμη πιο αφανές από την ίδιαν, στο οποίο εμπιστεύτηκε τις μύχιες σκέψεις και τα εσώψυχά της. Ένα από τα οποία, όπως μπορεί να υποθέσει κάποιος, ήταν ο θάνατός της να είναι εξίσου αθόρυβος με το πέρασμά της από αυτό τον κόσμο.
protothema.gr