Η σημερινή κυριακάτικη ανασκόπηση του κ. Μητσοτάκη θα μπορούσε να έχει γραφτεί από ΑΙ. Όχι επειδή δεν υπάρχουν πραγματικά γεγονότα μέσα της, αλλά επειδή όλα παρουσιάζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δηλαδή ένας αριθμός, ένα έργο, μια «επιτυχία», μια κυβερνητική πρωτοβουλία και αμέσως μετά η επόμενη. Μόνο που η πραγματική ζωή δεν λειτουργεί με AI.
Η Ελλάδα, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, αλλάζει. Το ερώτημα είναι, αλλάζει για ποιον;
Η οικονομία αναβαθμίζεται, μας λέει. Σωστά. Το θέμα είναι για ποιους αναβαθμίζεται. Μια χώρα δεν τελειώνει στους οίκους αξιολόγησης. Η οικονομική της επίδοση αποτυπώνεται και στο αν ο εργαζόμενος μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο, αν ο νέος μπορεί να αποκτήσει σπίτι και αν το εισόδημα μιας οικογένειας φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα.
Και εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη αντίφαση της ανασκόπησης. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την οικονομία και ταυτόχρονα ανακοινώνει νέα μέτρα για να μπορέσουν οι πολίτες να αντιμετωπίσουν το κόστος της καθημερινότητας που αυτός εκτίναξε για να χτίσει υπερπλεονάσματα υπέρ των ολιγαρχών και των ξένων κυβερνήσεων και τραπεζών. Τους πρώτους τους «προίκισε» με το Ταμείο Ανάκαμψης και τους δεύτερους τους διασώζει με την πρόωρη αποπληρωμή 13 δισ. ευρώ φθηνού και ρυθμισμένου χρέους την ίδια στιγμή που δανείζεται με τριπλάσιο κόστος από τις αγορές. Για όλα έχει ένα επίδομα. Για τα καύσιμα, νέα επιδότηση. Για το πετρέλαιο θέρμανσης, νέα ενίσχυση. Για την μείωση του ΕΦΚ που παράγει την ανάγκη επιδομάτων ούτε λέξη.
Η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει την ακρίβεια, αλλά διαχειρίζεται τις συνέπειές της.
Στη Συνταγματική Αναθεώρηση, πάλι, ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να εμφανίσει τη συναίνεση στις κυβερνητικές προτάσεις ως τεκμήριο υπευθυνότητας. Όμως η συναίνεση δεν είναι λευκή επιταγή. Και η συζήτηση για τους θεσμούς δεν μπορεί να γίνεται με όρους «όποιος συμφωνεί μαζί μας είναι υπεύθυνος».
Στα social media, η προστασία των παιδιών είναι αναγκαία και αυτονόητη. Αλλά εδώ εμφανίζεται ίσως η πιο χαρακτηριστική ειρωνεία της σημερινής ανασκόπησης.
Ο πρωθυπουργός μιλά για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, την ώρα που η ίδια η πολιτική του επικοινωνία μοιάζει όλο και περισσότερο με προϊόν ΑΙ. Άψογη εικόνα, καταιγίδα δεδομένων και ελάχιστη επαφή με την καθημερινή εμπειρία του πολίτη αυτής της χώρας.
Δεν έχει σημασία αν το κείμενο γράφτηκε από άνθρωπο, αλγόριθμο ή ομάδα επικοινωνίας. Σημασία έχει ότι η ζωή όλων επηρεάζεται από αυτά που λέει και κάνει ο πρωθυπουργός 8 χρόνια τώρα.
Στο μεταναστευτικό, κάθε ευρωπαϊκή εξέλιξη παρουσιάζεται ως προσωπική δικαίωση του πρωθυπουργού. Στην περιφέρεια, 37 έργα παρουσιάζονται ως απάντηση στην εγκατάλειψη. Στις επενδύσεις, χιλιάδες υποθετικές θέσεις εργασίας εμφανίζονται ως απόδειξη του παραγωγικού μετασχηματισμού.
Όλα αυτά κρίνονται στην πράξη.
Πόσες θέσεις εργασίας δημιουργούνται πραγματικά; Με ποιους μισθούς; Πόση προστιθέμενη αξία μένει στην οικονομία; Πόσες μόνιμες δημόσιες υπηρεσίες αποκτούν τα ακριτικά νησιά; Πόσο μειώνεται πραγματικά το κόστος ζωής;
Γιατί η κυβέρνηση μπορεί να βάζει στην ίδια ανασκόπηση αναβαθμίσεις, επενδύσεις, data centers, αθλητικά πάρκα, μετάλλια και αρχαιολογικούς χώρους.
Το θέμα είναι ότι όλα αυτά είναι αποσπασματική παρουσίαση. Ένα, μόνο, μέρος μιας πολύ πιο μεγάλης αρνητικής εικόνας. Η πραγματικότητα είναι η ανύπαρκτη αξία του μισθού. Είναι το ενοίκιο. Είναι ο λογαριασμός των δημοσίων αγαθών. Είναι η τιμή στην αντλία.
Είναι το νοσοκομείο. Είναι το σχολείο.
Είναι η δυνατότητα ενός νέου ανθρώπου να μείνει στον τόπο του.
Αυτή είναι η Ελλάδα που δεν εμφανίζεται στην κυριακάτικη ανασκόπηση.
Και τελικά, ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική απάντηση στη φράση του κ. Μητσοτάκη ότι «η χώρα έχει αλλάξει»:
Ναι, η χώρα έχει αλλάξει. Προς όφελος κάποιων λίγων η Ελλάδα έγινε πάρκο δισεκατομμυριούχων που παρατηρούν την κοινωνία ως φυσικό περιβάλλον. Του προτείνουμε να μην παραλείψει, μιας και βρίσκεται στο San Francisco, το Alcatraz ώστε να αντιληφθεί σε τι είδους φυλακή φτωχοποίησης έχει κλείσει τον ελληνικό λαό με τις πολιτικές του. Ένα είναι βέβαιο: ο λαός θα αποδράσει.