Με επίκεντρο τις σύγχρονες εξελίξεις στην Εσωτερική Παθολογία και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το δημόσιο σύστημα υγείας, πραγματοποιήθηκε στον Βόλο το 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Επαγγελματικής Ένωσης Παθολόγων Ελλάδας (ΕΕΠΕ). Επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό παρουσίασαν τα νεότερα δεδομένα για την παχυσαρκία και την πρόληψη των καρδιαγγειακών επιπλοκών του διαβήτη, ενώ παράλληλα ανέδειξαν την ανάγκη ενίσχυσης των παθολογικών κλινικών και του ρόλου του παθολόγου ως βασικού πυλώνα ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος υγείας.
Ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου και πρόεδρος της ΕΕΠΕ Ευάγγελος Τούλης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη δωρεά οργάνων, ώστε να αυξηθεί περαιτέρω ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων στη χώρα μας, τονίζοντας ότι σε αυτή την προσπάθεια ο ρόλος των παθολόγων θα μπορούσε να αποδειχθεί κομβικός.
941 μεταμοσχεύσεις ήπατος στην Ελλάδα μέχρι σήμερα
Η μεταμόσχευση ήπατος αποτελεί τη μοναδική σωτήρια θεραπεία για ασθενείς με τελικού σταδίου ηπατική νόσο και η έγκαιρη παραπομπή τους στα μεταμοσχευτικά κέντρα είναι καθοριστική για την επιβίωσή τους, τόνισε ο καθηγητής Χειρουργικής Μεταμοσχεύσεων Γεώργιος Τσουλφάς. Όπως ανέφερε, από το 1990 έως σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα 941 μεταμοσχεύσεις ήπατος, ενώ η αύξηση της δωρεάς οργάνων έχει συμβάλει στη μείωση του μέσου χρόνου αναμονής στους έξι μήνες. Ωστόσο, επισήμανε ότι εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση ο μικρός αριθμός ασθενών που εγγράφονται στο Εθνικό Μητρώο Υποψηφίων Ληπτών, υπογραμμίζοντας ότι η στενή συνεργασία των παθολόγων με τα μεταμοσχευτικά κέντρα και η ενίσχυση της δωρεάς οργάνων είναι καθοριστικής σημασίας για την περαιτέρω ανάπτυξη των μεταμοσχεύσεων στη χώρα.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο συνέδριο στη σοβαρή κρίση που αντιμετωπίζει η ειδικότητα της Εσωτερικής Παθολογίας. Όπως τόνισε, η Αικατερίνη Δημακοπούλου, Ιατρός Ειδικός Παθολόγος, Διευθύντρια Τ.Ε.Π. Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», η απαξίωση της ειδικότητας έχει οδηγήσει σε δραματική μείωση των ειδικευομένων και σε σημαντικές ελλείψεις νοσοκομειακών παθολόγων, με περίπου 1.800-2.000 μόνιμους παθολόγους να υπηρετούν σήμερα στο ΕΣΥ, αριθμό δυσανάλογο προς τις αυξανόμενες ανάγκες του συστήματος.
Η κρίση, ανέφερε, «αποτυπώνεται στις χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις, στις άγονες προκηρύξεις, στην εφημεριακή υπερεξόντωση, στις υποχρεωτικές μετακινήσεις ιατρών, στην επαγγελματική εξουθένωση, στη μισθολογική απαξίωση και στη συνεχιζόμενη φυγή νέων γιατρών στο εξωτερικό». Κατέληξε ότι «η απουσία παθολόγων από ένα νοσοκομείο συνεπάγεται αναστολή εισαγωγών στις παθολογικές κλινικές, αυξημένες διακομιδές ασθενών, υπερφόρτωση των γειτονικών νοσοκομείων και καθυστερήσεις στη διάγνωση και τη θεραπεία». Κλείνοντας, επισήμανε ότι, καθώς η πολυνοσηρότητα αποτελεί πλέον κυρίαρχη πρόκληση, ο παθολόγος καλείται να αναλάβει κεντρικό ρόλο στο νοσοκομείο του μέλλοντος, συντονίζοντας διεπιστημονικές ομάδες και διασφαλίζοντας ολιστική, ασφαλή και αποτελεσματική φροντίδα για τους νοσηλευόμενους ασθενείς.