Θυμάμαι τον Χρήστο Κόντη και τις αντιδράσεις του στο ματς που έκανε ντεμπούτο στον πάγκο του ΟΦΗ. Ήταν η αναμέτρηση με τον Αστέρα στις 3 Νοεμβρίου στην Τρίπολη, στην οποία η ομάδα του γνώρισε την ήττα με σκορ 3-0 μετά από μια πολύ κακή εμφάνιση. Θυμάμαι, την απόγνωση και το σπάσιμο στο πρόσωπο του, από την εικόνα που έβλεπε και το αποτέλεσμα. Από τότε πέρασαν σχεδόν, δύο μήνες, και χρειάστηκε να δει κι άλλες ήττες κι άλλες μέτριες εμφανίσεις μέχρι να κυλήσει το νερό στο αυλάκι και ο ΟΦΗ σήμερα να έχει φτάσει σε ένα σημείο κοντά στο οποίο θέλει ο ίδιος να τον βλέπει. Το βράδυ της 11ης Ιανουαρίου (πρέπει να) ήταν το βράδυ της προσωπικής δικαίωσης για τον 50χρονο Έλληνα τεχνικό, καθώς η ομάδα του επικράτησε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες του Αστέρα Τρίπολης και μετά την πρόκριση στα προημιτελικά του κυπέλλου πήρε και μια εμφατική σε σκορ και σε σημασία νίκη με 4-0 καταρρίπτοντας το σκορ του α΄ γύρου αλλά το σημαντικότερο είναι ότι είδε την δουλειά που γίνεται το τελευταίο δίμηνο να αρχίζει επιτέλους να αποδίδει καρπούς.
Ο Κόντης ήρθε και βρήκε στον ΟΦΗ μια ομάδα υπό(αγωνιστική) διάλυση. Ένα ανερμάτιστο σύνολο παικτών που αδυνατούσε να κάνει ακόμα και τα βασικά και που έτρωγε το ένα χαστούκι μετά το άλλο βγάζοντας μια εικόνα αποσύνθεσης. Ποτέ δεν είναι εύκολο για ένα προπονητή να πάει σε μια ομάδα στο μέσον μιας σεζόν και να βρίσκει συντρίμμια. Αυτή ήταν η κατάσταση στην οποία βρήκε την κρητική ομάδα ο Κόντης που μετά το πέρασμα του από τον Παναθηναικό ήθελε να δείξει ότι αξίζει να βρίσκεται σε μια ομάδα της Σούπερ Λιγκ, με την ιστορία του ΟΦΗ και πήρε το ρίσκο. Η πρόκληση που είχε ήταν να πείσει τους παίκτες του για την αξία τους και να τους κάνει ξανά ομάδα. Δεν ήταν εύκολο και του πήρε χρόνο για να βρει τη λύση.
Αυτοί που γνωρίζουν τον Κόντη λένε ότι είναι από τους προπονητές που ψάχνονται συνεχώς μέχρι να βρουν τον τρόπο να παρουσιάσουν αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Χρειάστηκε να έρθουν κι άλλες ήττες μετά την τραυματική πρώτη εμπειρία στην Τρίπολη. Έχασε εντός από ΑΕΚ και Βόλο και εκτός από ΑΕΚ(στο κύπελλο) και Ολυμπιακό χωρίς να προβάλει αντίσταση. Η νίκη επί του Πανσερραικού του έδωσε την δύναμη αλλά και το χρόνο που χρειαζόταν για να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό. Έπρεπε να βάλει στο δικό του καλούπι παίκτες όπως τον Νους, τον Σενγκέλια, τον Μπόρχα, τον Σαλσέδο, μονάδες δηλαδή, που έχουν μεγάλη αξία αλλά που για κάποιους λόγους είχαν απαξιωθεί παίζοντας πολύ κάτω από τα στάνταρ τους. Το πρώτο φως φάνηκε κόντρα στον Πανσερραικό αλλά η λάμψη ήρθε ουσιαστικά από το ματς με την ΑΕΚ για το πρωτάθλημα στην Νέα Φιλαδέλφεια, λίγο πριν τη δύση του 2025 όπου μετά από καιρό ο ΟΦΗ έδειξε ανταγωνιστικός και παρά την ήττα του σκόρπισε ελπίδες. Από τότε και παρότι μεσολάβησε η διακοπή, η βελτίωση είναι σταθερή και η τροχιά ανοδική: δεν είναι τυχαίο ότι το κουμπί γύρισε από την ώρα που άλλαξε τον σχηματισμό σε 3-4-3.
Μέσα από αυτή την αλλαγή καθιέρωσε μόνιμα στην ενδεκάδα τον ξεχασμένο Κωστούλα, έδωσε ρόλο και εμπιστοσύνη στον Αποστολάκη, βοήθησε τον Κρίζμανιτς να αναπτύξει τα θετικά του στοιχεία, στήριξε τον Νους στα δύσκολα, άφησε περισσότερο χώρο στον Σαλσέδο, ανέδειξε ξανά την ποιότητα του Μπόρχα, άλλαξε την εικόνα της ομάδας από ένα συνονθύλευμα σε μια καλοδουλεμένη μηχανή. Το πιο βασικό είναι ότι ο ΟΦΗ βγάζει πλέον ένταση στο παιχνίδι του: με τρία παιχνίδια μέσα σε οκτώ μέρες οι παίκτες του και με 130΄στο Σούπερ Καπ, τους έβλεπες και έτρεχαν ασταμάτητα στο γήπεδο ακόμα και μετά το 4-0.
Όταν ο ίδιος μετά από αυτή τη σπουδαία νίκη βγαίνει και λέει πως «είμαστε ακόμα στο 50% και έχουμε να δώσουμε περισσότερα», και καθώς ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί ο μεταγραφικός σχεδιασμός, τότε τα καλύτερα μάλλον δεν έχουν έρθει ακόμα. Αρκεί και η διοίκηση να σταθεί στο πλευρό του, να τον στηρίξει και για τώρα και για το καλοκαίρι ώστε ο ΟΦΗ να ξεφύγει από την μετριότητα και να κοιτάξει ψηλότερα…
Χρήστο Κόντη, καλωσόρισες στον ΟΦΗ…
Υ.Γ: Ο Νους είναι παιχταράς και όσο το μυαλό του θα το χρησιμοποιεί για να κάνει αυτά που έκανε την Κυριακή τα βράδυ στο Παγκρήτιο το μέλλον είναι μπροστά του…