Η προχθεσινή βραδιά της 12ης Αυγούστου είναι για τον ΟΦΗ από εκείνες που τον μεγαλώνουν ως μέγεθος. Ο ΟΦΗ έχει τη δική του σημαντική ιστορία και δεν χρειάζεται επιβεβαιώσεις για το αν είναι μεγάλος ή όχι, ωστόσο, όπως πολύ σωστά είπε ο Κόντης, παραμονή του αγώνα με την ΑΕΚ «μια ομάδα μεγαλώνει όταν διεκδικεί και κατακτά τρόπαια».
Μέχρι πριν από 15 μήνες ο ΟΦΗ είχε δύο συμμετοχές σε τελικούς κυπέλλου και μία σε Σούπερ Καπ με μια κατάκτηση το μακρινό 1987. Η ιστορία είχε καθυστερήσει στο ραντεβού της με την κρητική ομάδα για 35 ολόκληρα χρόνια, από την τελευταία φορά μέχρι πέρυσι τον Μάιο που πήγε στον τελικό του ΟΑΚΑ με τον Ολυμπιακό. Και από τότε μέχρι σήμερα, μετράει τέσσερις σερί τελικούς και δυο τρόπαια και μάλιστα συνεχόμενα, το τελευταίο με αντίπαλο την πρωταθλήτρια Ελλάδας.
Όταν ο ΟΦΗ πήγε για πρώτη φορά στον τελικό κόντρα στον Ολυμπιακό, για κάποιους ήταν τυχαίο λόγω της κλήρωσης. Τυχαία πήγε -με την ίδια λογική των «άπιστων Θωμάδων»- και στο Σούπερ Καπ ως φιναλίστ. Και τους δύο τελικούς τούς έχασε.
Είχε όμως δείξει μια μαθηματική πρόοδο, αφού από την εύκολη ήττα στο ΟΑΚΑ τον Μάιο του ‘25 ακολούθησε μια πολύ πιο αξιοπρεπής στο Παγκρήτιο τον Γενάρη του ‘26. Κι από ‘κει φτάσαμε στους δύο επόμενους τελικούς κόντρα στους δικεφάλους, που έμοιαζαν να είναι βγαλμένοι από… φωτοτυπικό μηχάνημα. Ο ΟΦΗ όχι απλά έκανε βήματα, αλλά άλματα προόδου που τον έχρισαν νικητή τόσο στο Πανθεσσαλικό τον περασμένο Απρίλιο κόντρα στον ΠΑΟΚ, όσο και στο Παγκρήτιο προχθές το βράδυ με την ΑΕΚ.
Το απόλυτο σκηνικό déjà vu. Τελικοί τους οποίους ο ΟΦΗ τούς κέρδισε με τον χαρακτήρα του, τη μαγκιά του, το πάθος του και τη λεβεντιά του. Απέναντι σε ομάδες με πολλαπλάσια μπάτζετ και όλα τα συμπαρομαρτούντα με το μέρος τους, δεν φοβήθηκε, δεν τα παράτησε, δεν άλλαξε το αγωνιστικό του πλάνο, ακόμα κι όταν βρέθηκε να κυνηγά το σκορ. Και στις δύο περιπτώσεις αντέδρασε, ισοφάρισε, το γύρισε και το πήρε.
Στην παράταση με τον ΠΑΟΚ και στα πέναλτι με την ΑΕΚ και με ντεζαβαντάζ ότι και τις δυο φορές δέχθηκε το πλήγμα της ισοφάρισης στις καθυστερήσεις και μάλιστα συμπτωματικά στο ίδιο λεπτό (97΄). Άλλοι δεν θα τα κατάφερναν να σηκωθούν, αλλά ο ΟΦΗ που είναι για τα δύσκολα άντεξε.
Εδώ όμως σταματούν οι συμπτώσεις. Γιατί το αξίωμα λέει ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Ο ΟΦΗ κέρδισε και τις δυο φορές με το σπαθί του, πανάξια και δίκαια. Δεν το λέμε εμείς, το λένε και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία, οι αντίπαλοί του.
Εκείνοι που πιθανώς να υποτίμησαν ή να μην ζύγισαν καλά την ομάδα του Χρήστου Κόντη και το πλήρωσαν ακριβά με την απώλεια των τροπαίων. Μετά και το προχθεσινό, ανεξάρτητα αν πείστηκαν οι «άπιστοι», το μήνυμα που εστάλη από τον ΟΦΗ ήταν ξεκάθαρο κι όποιοι δεν το έλαβαν, κακό του κεφαλιού τους: ο ΟΦΗ είναι εδώ όχι γιατί τον βοήθησε η τύχη, αλλά γιατί αυτό που συνέβη είναι αποτέλεσμα δουλειάς και η δουλειά όταν γίνεται με πλάνο και υπομονή φέρνει αποτελέσματα. Μπορεί όχι πάντα θετικά, αλλά μακροπρόθεσμα η δουλειά ανταμείβεται.
Από την Τετάρτη το βράδυ, ο ΟΦΗ έχει ράψει και τρίτο αστέρι στο σήμα του. Και όσο δουλεύει, κάνει χώρο και για άλλα. «Κι άλλο ένα, κι άλλο ένα» που έγραφε και το σύνθημα στο μπλουζάκι των τροπαιούχων. Κύπελλο πήρε, Σούπερ Καπ πήρε και μπορεί να πάρει κι άλλα. Τι απομένει;
Το πρωτάθλημα είναι μακριά από το βεληνεκές του, με τα τωρινά δεδομένα. Το τέταρτο και μεγαλύτερο αστέρι θα ραφτεί με το γήπεδο. Ένα γήπεδο ίσον ένας τίτλος, ίσως και κάτι παραπάνω. Μακάρι τα όσα είπε μετά τον τελικό ο Μιχάλης Μπούσης να μην ήταν απλά προϊόν ενθουσιασμού, αλλά να τα εννοούσε. Το γήπεδο (πρέπει να) είναι ο μεγαλύτερος στόχος του ΟΦΗ το επόμενο διάστημα.
Για την ώρα, ο κόσμος του που βγήκε και αυτός νικητής από τον τελικό του Παγκρητίου μπορεί να κάνει χώρο στην σκέψη του και στα όνειρά του για όλα τα ωραία που είναι μπροστά σε μια σεζόν γεμάτη από μεγάλες προκλήσεις. Αυτά που έζησε το Παγκρήτιο το βράδυ της Τετάρτης ήταν μια πρόγευση για όλα όσα θα ακολουθήσουν.
ΥΓ: Τέσσερις τελικοί με τον ΟΦΗ παρόντα, όλοι γιορτή για το ποδόσφαιρο. Τυχεροί στην ΕΠΟ γιατί ο ΟΦΗ -εκτός από την αγωνιστική του πρόοδο- διδάσκει ήθος και αθλητικό πολιτισμό. Μακάρι να βρει μιμητές, ώστε και οι επόμενοι -έστω και αν δεν είναι ο ίδιος παρών- να έχουν την ίδια εικόνα. Τόσο απλό και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα…