Αλήθεια, έχετε διερωτηθεί ποιος ήταν ο άνθρωπος αυτός που έβαλε γερά θεμέλια στον στίβο του ΟΦΗ και φιγουράρει στις κορυφαίες θέσεις της χώρας; Λοιπόν, για να μην σκέφτεστε πολύ, ιδιαίτερα οι νέοι του στίβου, ο άνθρωπος αυτός ακούει στ’ όνομα Γιώργος Δραμουντάνης.
Αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές μορφές στην ιστορία του στίβου του ΟΦΗ.
Ο κ. Δραμουντάνης μιλάει στην «ΠΑΤΡΙΣ» με την ευκαιρία των 100 χρόνων του ΟΦΗ, που αποδεικνύει πώς αναδείχθηκε από τους σπουδαιότερους προπονητές στίβου, όχι μόνο στον ΟΦΗ, αλλά και στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στα Ανώγεια σε δύσκολα χρόνια για την εποχή εκείνη.
Μετά το ολοκαύτωμα των Ανωγείων, η οικογένειά του μετοίκησε ως πρόσφυγες στο Ηράκλειο από τους αντάρτες, στην οδό Βαλέστρα στην Χανιώπορτα. Δούλεψε σε αποθήκες για σταφύλια και φτιάχνοντας κασάκια. Εκεί, γνωρίστηκε με τον μετέπειτα στρατηγό Αχιλλέα Σφακιανάκη και ασχολήθηκαν μαζί με τα παιδιά της περιοχής με τον αθλητισμό, όπου συγκεντρώνονταν στο χώρο που είναι τώρα το Εθνικό στάδιο. Έπαιζαν ποδόσφαιρο, αλλά έκαναν και στίβο.
«Σαν μαθητής λάμβανα μέρος στο μήκος και στο τριπλούν και τα κέρδιζα και τα δύο, αλλά και στα 100μ. Τότε, μαζί με τον αδελφικό μου φίλο, Μιχάλη Λέκκα πρωταγωνιστούσαμε σε όλους του αγώνες, όπως τα Πανηράκλεια, τα Αρκάδεια, και φυσικά χωρίς προπονητή.
Επειδή δεν είχε στίβο τότε ο ΟΦΗ, με είδαν άνθρωποι του Παναθηναϊκού που είχαν έλθει για τον ποδοσφαιριστή Λινοξυλάκη και πήγα στην Αθήνα, όπου υπογράψαμε μαζί, αυτός στο ποδόσφαιρο και εγώ στον στίβο, με πρόεδρο τον Απόστολο Νικολαΐδη και Γ. Γραμματέα τον Παπαναστασίου», μας εξομολογείται.
«Όταν τελείωσα την αθλητική μου καριέρα, εμπειρικά έκανα τον προπονητή, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημιουργία και οργάνωση του τμήματος στίβου γύρω στο 1967-68 με μεγάλη θέληση, μεράκι και υπομονή.
Όταν ο ΣΕΓΑΣ έκανε σχολή προπονητών στίβου, φοίτησα και βγήκα πρώτος προπονητής συλλόγων την περίοδο 1973-74, αφού είχα αρκετούς αθλητές στην εθνική ομάδα, επίσης πήρα το πτυχίο του ομοσπονδιακού προπονητή πρώτος, με άριστα (19,87)».
Ανέλαβε το τμήμα σε δύσκολη περίοδο και με πενιχρά μέσα, αλλά μέσα από την προσπάθεια και μεγάλο ζήλο που είχε, ανέδειξε πάρα πολλούς αθλητές που πρωταγωνίστησαν σε πανελλήνιο επίπεδο. «Ήταν χρόνια δημιουργίας με πολύ μεράκι.
Οι υποδομές ήταν περιορισμένες, αλλά υπήρχε όραμα και αγάπη για τον αθλητισμό. Θέλαμε να χτίσουμε κάτι που να έχει διάρκεια και να εκφράζει το ήθος του ΟΦΗ. Συνεργάστηκα με το Λύκειο «ΚΟΡΑΗΣ» και φοίτησαν εκεί οι περισσότεροι αθλητές μου.
Στην πορεία, λόγω της ανάπτυξης του τμήματος και ιδιαίτερα επι προεδρίας του κ. Δημήτρη Βεργάκη, με έφορο στίβου τον Νίκο Πεδιαδιτάκη, συνεργάσθηκα με τους προπονητές Ηρακλή Κυριακάκη και Νίκο Χαλκιαδάκη» μας λέει και συνεχίζει:
«Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι πολλοί από τους αθλητές και αθλήτριες εξελίχθηκαν σε σωστούς ανθρώπους και επιστήμονες με καριέρα. Πάντα προσπαθούσα να βοηθώ στην επαγγελματική τους αποκατάσταση, ώστε να έχουν εφόδια και προοπτική και μετά το τέλος της αθλητικής τους διαδρομής, και το πέτυχα αυτό σε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό».
Ποια ήταν η φιλοσοφία του ως προπονητή;
«Πίστευα στη σκληρή δουλειά, αλλά όχι υπερβολές, στη σωστή τεχνική, και στον σεβασμό. Επίσης, να νοιώθουν ότι ήμουν πάντα δίπλα τους, όχι μόνο στις επιτυχίες, αλλά και στις δύσκολες στιγμές, και ότι οι επιτυχίες ανήκουν στους ίδιους και ότι εγώ προσπαθούσα να τους καθοδηγώ σωστά».
Ο κ. Δραμουντάνης τιμήθηκε από τον ΣΕΓΑΣ με αργυρό μετάλλιο για την προσφορά του στον ελληνικό στίβο και από τον ΕΡΑΣΙΤΈΧΝΗ ΟΦΗ, με πρόεδρο τον Βασίλη Ξημέρη.
Επίσης, έχει βραβευθεί από την Αντιπεριφέρεια Ρέθυμνου, Νομαρχία Ηρακλείου , από πολλούς Δήμους, όπως του Αγίου Νικολάου, Μοιρών, Κουλούκωνα και Αγίας Βαρβάρας. Επίσης, από την ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ ΚΡΗΤΗΣ και από τον Σύνδεσμο Κριτών Κλασσικού Αθλητισμού Ηρακλείου. Ο πρώην προπονητής στίβου έχει ένα αγαπημένο χόμπι, που είναι η φωτογραφία. Φωτογραφίες του έχουν παρουσιαστεί σε διεθνείς εκθέσεις, και μάλιστα έχει πάρει παγκόσμιο βραβείο.
Για τα 100 χρόνια…
Για την έκθεση του στίβου, με αφορμή τα 100 χρόνια, αναφέρει: «Όταν είδα την έκθεση όπου είχαν αναρτηθεί και δικές μου στιγμές, ένοιωσα υπερηφάνεια, αλλά και συγκίνηση. Ο ΟΦΗ δεν είναι απλώς ένας Σύλλογος, είναι ιστορία, αξίες και προσφορά! Το να γνωρίζεις ότι έχεις συμβάλει έστω και λίγο σε αυτή την πορεία, είναι μεγάλη τιμή.
Σε όλη αυτή την πορεία (σταμάτησε το 1996-97), αρκετοί ήταν αυτοί που στήριξαν τον Γιώργο Δραμουντάνη και εκείνος έχει έναν καλό λόγο για αυτούς.
«Ευχαριστώ την οικογένειά μου για τη στήριξη όλα τα χρόνια. Τους προέδρους του Ερασιτέχνη ΟΦΗ, Νίκο Δουλουφάκη, Δημήτρη Βεργάκη, Βασίλη Ξημέρη και τον τότε έφορο, Νίκο Πεδιαδιτάκη, γιατί πετύχαμε μεγάλα πράγματά επί θητείας του. Τους συνεργάτες προπονητές Ηρακλή Κυριακάκη, Νίκο Χαλκιαδάκη.
Επίσης, τον αδελφικό φίλο και δημοσιογράφο, Σώτο Παιδάκη, που σε δύσκολες στιγμές με βοήθησε αφάνταστα.
Τέλος, ευχαριστώ όλους τους αθλητές και αθλήτριες που πέρασαν από τη καθοδήγησή μου και συνεργάστηκα άψογα μαζί τους».
Η πορεία του Γιώργου Δραμουντάνη αποτελεί παράδειγμα ήθους, αφοσίωσης και ανιδιοτελούς προσφοράς. Η συμβολή του στον ΟΦΗ και στον ελληνικό στίβο συνολικά, παραμένει πολύτιμη και διαχρονική, θυμίζοντας ότι οι μεγάλοι προπονητές κρίνονται όχι μόνο από τα μετάλλια, αλλά και από τους ανθρώπους που διαμορφώνουν.
