«Εδώ είναι ο “Παράδεισος” και η “κόλαση” εδώ…», αναφέρει ο γνωστός στίχος τον οποίο τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού και ο ΟΦΗ το έζησε μέσα σε λίγους μήνες, βιώνοντας τα πιο ακραία συναισθήματα.
Από τη στενοχώρια, τη θλίψη και την απογοήτευση στην αρχή της περιόδου, στη χαρά, στην έκσταση και στην τρέλα του ενθουσιασμού στο τέλος. Η σεζόν 2025-26 γράφτηκε ήδη με «χρυσά γράμματα» στην ιστορία της ομάδας, ως η χρονιά κατά την οποία ο ΟΦΗ κατάφερε, περνώντας μέσα από «συμπληγάδες» να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια και να σηκώσει μετά από 39 χρόνια, για δεύτερη φορά το Κύπελλο Ελλάδας.
Μια επιτυχία, μοναδική, καθώς πέραν του βαρύτιμου τροπαίου επιτρέπει στον ΟΦΗ να χαρεί και την ευρωπαϊκή του παρουσία, ξανά μετά από έξι χρόνια, αυτή τη φορά όμως όχι… μια και έξω, αλλά μέσω της συμμετοχής του σε League Phase είτε του Europa είτε του Conference League.
Ο ΟΦΗ ξεκίνησε τη σεζόν με δύο νίκες στα πρώτα εννέα παιχνίδια της σεζόν, μια εξέλιξη που οδήγησε στην απομάκρυνση του Μίλαν Ράσταβατς, ο οποίος είχε ολοκληρώσει την προηγούμενη σεζόν στον πάγκο. Η συμμετοχή στον περσινό τελικό αποτέλεσε το τέλειο… μακιγιάζ στα προβλήματα της κρητικής ομάδας, η οποία, έχοντας και τη νέα δύσκολη συνθήκη του Παγκρητίου, μπήκε στο πρωτάθλημα ακριβώς όπως τελείωσε το περσινό: χωρίς να ξέρει πώς είναι να κερδίζεις.
Η κίνηση που τα άλλαξε όλα ήρθε με την έλευση του Χρήστου Κόντη, τον οποίο μόλις είχε αφήσει να φύγει ο Παναθηναϊκός. Χωρίς να κρατάει μαγικό ραβδί, ο Έλληνας κόουτς μεταμόρφωσε την αγωνιστική εικόνα της ομάδας και το τέλος της κανονικής διάρκειας βρήκε τον ΟΦΗ να σκαρφαλώνει στην έκτη θέση της βαθμολογίας και να παίρνει άνετα το εισιτήριο για τις τα Playoffs των θέσεων 5-8, αλλά και να φτάνει στον τελικό και να κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος.
Το σημείο καμπής
Το σημείο που αποτέλεσε την καμπή στην πορεία του ΟΦΗ ήρθε αρχές του χρόνου. Η συμμετοχή στον τελικό του Σούπερ Καπ, παρά την ήττα από τον Ολυμπιακό στην παράταση με 3-0, έδειξε ότι κάτι καλό γίνεται στην ομάδα.
Ο Γενάρης, αλλά και ο Φλεβάρης, ήταν δύο καταπληκτικοί μήνες, στους οποίους ο ΟΦΗ κατάφερε να κάνει δύο μεγάλα διπλά επί της ΑΕΚ και Λεβαδειακού που του εξασφάλισαν τη συμμετοχή στον τελικό, αλλά και να πάρει τους βαθμούς που του έδωσαν το δικαίωμα να μπει στο 5-8.
Ουσιαστικά, ο Κόντης, με τους ίδιους παίκτες και με ελάχιστες προσθήκες τον Γενάρη, έδωσε ταυτότητα σε μια ομάδα, η οποία μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου όδευε με μαθηματική ακρίβεια και χωρίς καμία δόση υπερβολής στον υποβιβασμό. Αυτή η σεζόν θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όλων για το συναρπαστικό ταξίδι του Κυπέλλου, το οποίο είχε «γλυκιά γεύση» στο τέλος – καμιά σχέση με την περσινή… σχολική εκδρομή στο ΟΑΚΑ. Μια ομάδα, που νικάει εκτός ΑΕΚ, Λεβαδειακό (στα καλύτερά τους…) και ΠΑΟΚ, αξίζει το Κύπελλο και ο ΟΦΗ, με την πορεία του στον θεσμό, κέρδισε την καθολική αναγνώριση.
Η προίκα του Κυπέλλου
Το Κύπελλο αφήνει μεγάλη προίκα στον ΟΦΗ, αλλά τον γεμίζει και ευθύνες. Του δίνει τη δυνατότητα για 8-10 μίνιμουμ ευρωπαϊκά παιχνίδια, και του τονώνει το ταμείο με αρκετά εκατομμύρια ευρώ, αλλά από την άλλη τον υποχρεώνει να ενισχυθεί για να μπορέσει να ανταποκριθεί σε ένα πρωτόγνωρο για τον ίδιο πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει από 25-27 τουλάχιστον ματς μέσα σε τέσσερις μήνες.
Εκτός της ευρωπαϊκής του συμμετοχής, ο ΟΦΗ έχει μπροστά του και ένα ακόμα τελικό για το Σούπερ Καπ, στο Ηράκλειο, με την πρωταθλήτρια ΑΕΚ, στις 12 Αυγούστου. Με αυτό ξεκινάει το φετινό ονειρικό ταξίδι για την κρητική ομάδα και τον κόσμο της. Μια τεράστια εμπειρία για όλους την οποία άξιζε και με το παραπάνω μετά από τόσα χρόνια αναμονής…
