Αλλάξαμε πορεία… άμπωτη στο γιαλό

113
Toυ Νίκου Φλεμετάκη

Βλέποντας, ακούγοντας, διαβάζοντας, τις τελευταίες εξελίξεις, σχετικά με την  εξάπλωση της Πανδημίας, στην περιφερειακή ενότητα του Νησιού μας, ειδικότερα δε στην περιφέρεια Ηρακλείου, που αντί να μειώνονται τα κρούσματα, αυξάνονται,  βγαίνει το συμπέρασμα ότι:

«Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε».

Σε  μια απλή ερμηνεία της λαϊκής αυτής έκφρασης -φράσης  θα λέγαμε πως εννοεί: Ή ότι  εμείς κάνουμε κάτι λάθος ή ότι είναι λάθος όλα τα άλλα…

Βέβαια υπάρχουν αρκετές στιγμές στη ζωή μας και στην προκείμενη δύσκολη περίοδο, που διανύουμε,  που είναι εύκολο να δώσουμε την απάντηση, χωρίς να αναρωτιόμαστε …. αρκεί να θυμηθούμε το άσμα του αείζωου Λουκιανού Κηλαηδόνη:

“Τι θα πει δεν φταίμε εμείς, τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι τι θα πει πως φταίνε αυτοί τι θα πει ρε σεις τι θα πει;…

Ασφαλώς ο γιαλός (ο ιός) δεν είναι στραβός. Ο ιός είναι ένα παράσιτο που επιδιώκει να τραφεί, να αναπτυχθεί σε βάρος ενός οργανισμού, όπου τον βρει μπόσικο.  Και αυτός ο οργανισμός είμαστε εμείς και μάς αγναντεύει!

Από εμάς λοιπόν εξαρτάται αν ο ιός εξαπλωθεί, μεταφερθεί και επιβιώσει προς μεγάλη δυστυχία και απογοήτευσή μας.

Δεν μπορεί να έχουμε παράπονα σε άλλους αφού στην εξάπλωση φταίμε εμείς, δεν φταίει ο ιός. “Τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι…».

Άρα εμείς στραβά αρμενίζουμε,  αφού διαρκώς εξαπλώνεται και επιζεί, θα πει ότι δεν λαμβάνουμε ή δεν υπακούμε στα ειδικά μέτρα, που επιτάσσουν οι ειδικοί επιστήμονες.

Η Υπακοή και η συνεργασία  είναι αρετές που κοσμούν τον άνθρωπο.

Ας τις εφαρμόζουμε για το ατομικό και κοινωνικό καλό.  Αν αυτές οι αρετές υπερισχύσουν στην κοινότητά μας, τότε η ενίσχυση αυτών θα επιφέρει πλήρη αποδυνάμωση και εξαφάνιση του ιού.

Έτσι  η παγκόσμια επικρατούσα ανησυχία, σχετικά με την πανδημία, σιγά-σιγά θα καταλαγιάσει, αν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη Γη, ενστερνιστούν με προθυμία, θέρμη, Υπακοή και βαθύτατη πίστη τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων και τις κυβερνητικές αποφάσεις-οδηγίες.

Όλοι, μά όλοι, επιβάλλεται να βάλλουν στο λεξιλόγιό τους τις λέξεις, που σε αυτήν τη χρονική περίοδο, έχουν τη μέγιστη αξία και επιτάσσουν την μεγάλη  ανάγκη:

Δικαίωμα και υποχρέωση.

Το δικαίωμα, είτε ηθικό είτε νομικό, γεννά ευθύνη.

Ευθύνη απέναντι στο άτομο και απέναντι στο Σύνολο.

Έχει ο καθένας το δικαίωμα να διαφωνεί με το Σύνολο.

Έχει όμως υποχρέωση, με την έννοια της ηθικής επιταγής, να σέβεται το ΔΙΚΑΙΩΜΑ του Συνόλου. Κα στην προκειμένη περίπτωση είναι η μη Μετάδοση του Ιού.

Αυτό γεννά την ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ, δηλαδή την Αρετή να συμπαραστέκεται με οποιονδήποτε τρόπο,  ηθικά, συναισθηματικά, πρακτικά, ό ένας στο πλευρό του άλλου.

Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ στην υπακοή,  στις συστάσεις των ειδικών και στα κελεύσματα και στις προσταγές του Κράτους,  στο οποίο ανήκει ο καθένας.

Αν προσπαθεί ο καθένας να δώσει, εξ ιδίων, συμβουλές ή συστάσεις δεν έχει αξία, γιατί ίσως να μην διαθέτει τις ειδικές απαιτούμενες γνώσεις.

Αλλά ούτε και να νομίζει ότι ο Θεός ή ο κάθε Άγιος είναι τιμωρός προς τον άνθρωπο. Απεναντίας είναι αρωγός και σκέπη του ανθρωπίνου πλάσματος, αρκεί, με την δέουσα πίστη και προσευχή να τον επικαλεσθεί και να τον παρακαλέσει δι εαυτόν και δ αλλήλους.  Κανείς δεν είναι υπερ Πάντων!!

Αυτό που ολοι μας  οφείλουμε στο δύσκολο δρόμο, που διανύουμε είναι να βοηθήσουμε στην επίλυση του προβλήματος της δυσκολίας στη διάβαση από το δύσκολο δρόμο, στο πέρασμα  της λευτέρωσης από τον κίντυνο.

Να αλληλοϋποστιριζόμαστε, να αλληλοκατανοούμαστε, να αλληλοβοηθιόμαστε, να αλληλοπροσέχουμε  και όχι να αλληλοσπαραζόμαστε ή να αλληλοπληγωνόμαστε πληρώνοντας, είτε με τη ζωή αγαπημένων προσώπων,  είτε με την καταβολή προστίμων στην δύσκολη αυτή οικονομική θέση που βρισκόμαστε όλοι, είτε με άλλου είδους τιμωρίες.

Εμείς με τη στάση μας πρέπει να αποδείξουμε ότι θα  αφυπνίσουμε όλους με  αγάπη,  κατανόηση  και  καλοσύνη ότι  όχι μόνον πλέον θα πληρώνουμε με ζωές και πρόστιμα, αλλά με συνεισφορά όλων μας στην αυθόρμητη συνεργσία, στη φρόνιση, στην ενσυναίσθηση, στην ωριμότητα και στην υπακοή.

Να αποδείξουμε ότι το δικαίωμα και η υποχρέωση επιτάσσουν την κοινή λογική να σέβεται ό ένας τον άλλο και τούτο μαρτυρείται από μια αρετή, που πρέπει να κοσμεί τον άνθρωπο: ΤΗ ΦΙΛΑΛΛΗΛΙΑ!!! Δηλαδή την  αγάπη και το ειλικρινές ενδιαφέρον  προς τον πλησίον… αρετές με τις οποίες  μπορούμε να αντιστρέψουμε την λαϊκή έκφραση:  «Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε» και να την κάνουμε: «ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΜΠΩΤΗ ΣΤΟ  ΓΙΑΛΟ».

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει