Ο.Φ.Η.- Αλλαγή… αλλά, ποδοσφαιρικά!

Εποχούμενος Περιπατητής

479

Αισθήματα αγάπης, ενδιαφέροντος, πάθους, μίσους, λογικής, αδιαφορίας, έως και… ερωτισμού (μια που η ομάδα είναι θηλυκού γένους), ξεχείλιζαν από τη σελίδα 14, της Σαββατιάτικης «ΠΑΤΡΙΣ», της 8ης Αυγούστου. Η εκρηκτική εκδήλωση του ενδιαφέροντος εκ μέρους των φιλάθλων του ΟΦΗ, είχε τις ρίζες της στην αλλαγή του σήματος (της θρυλικής και ιστορικής ασπίδας με τα αρχικά «Ο.Φ.Η.»), όπως αυτό παρουσιάστηκε στην μπουτίκ της ομάδας. Μπορώ να πω ότι πέρασα ένα ανεπανάληπτο Σαββατιάτικο πρωινό, με επέκταση ως το μεσημέρι, χάρη στην ύλη της εφημερίδας· η δε χρονική επέκταση (παράταση στην ποδοσφαιρική διάλεκτο), οφείλετο στις αθλητικές σελίδες. Τελικά, διερωτήθηκα γιατί να μη ληφθεί μέριμνα, ώστε να εξευρεθεί επιπλέον χώρος (έστω και εκτάκτως) για να παρουσιαστεί και να προβληθεί το θέμα στις σωστές του διαστάσεις και να αποφευχθούν γράμματα που απαιτούν μεγεθυντικό φακό. Και όπως λένε οι Άγγλοι (αν και ρωμαϊκής προέλευσης): «Ο Βασιλιάς απέθανε- ζήτω ο Βασιλιάς», κάτι ανάλογο μπορούμε να πούμε και στην περίπτωση του σήματος. Πολλοί στεναχωρήθηκαν με την αλλαγή αυτή· διότι δεν σημαίνει ότι κάθε αλλαγή οδηγεί πάντα προς το καλύτερο. Αυτή τη σημασία έχει και ο αντιθετικός ή εναντιωματικός σύνδεσμος «αλλά» στον τίτλο, για να μην πάει στο μυαλό μας κάποια άλλη Αλλαγή, στην οποία δεν χρειάζεται –τώρα πια- ν’ αναφερθούμε. Και, φυσικά, δεν πρόκειται για το γαλλικό τροπικό μόριο ή επίρρημα «αλά» (à la), όπως λέμε «αλά γκαρσόν», «αλά κρεμ», «αλά τούρκα» κ.λπ.

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις, από αναρτήσεις φιλάθλων, που εκφράζουν την αντίθεσή τους με την πρωτοβουλία της διοίκησης να καταργήσει το αρχικό σήμα, που πιθανώς να έχει την προέλευσή του από το έτος ίδρυσης του ΟΦΗ, δηλ, από το 1925. Και για να είμαι ειλικρινής, μου άρεσε κι εμένα, αφού με αυτό μεγάλωσα, ενηλικιώθηκα και το έχω συνδέσει με τον ΟΦΗ, στις καλύτερες στιγμές του. Βέβαια, το ζητούμενο είναι άλλο. Είναι η καλή πορεία της ομάδας. Το σήμα δεν παίζει μπάλα… Ακόμη, ο κόσμος επικεντρώνεται στον αγώνα, στην πορεία και στις προοπτικές της ομάδας. Το σήμα έχει κι αυτό μια συναισθηματική αξία, που αξιολογείται σε ένα άλλο επίπεδο. Έχει τη σημασία του, για άλλους μεγαλύτερη, για άλλους μικρότερη. Φανταστείτε, όμως, τι θα συνέβαινε αν ο Παναθηναϊκός καταργούσε το τριφύλλι και υιοθετούσε μια … μαργαρίτα, ως σήμα, ή αν ο Ολυμπιακός άλλαζε το γνωστό του σήμα, εκείνο με την κεφαλή, προωθώντας κάποιο άλλο, προς χάρη μιας κάποιας ανανέωσης… Γιατί, ανανέωση υπόσχεται η κάθε αλλαγή –ασχέτως, αν τελικά, μας βγαίνει σε καλό, ή όχι!

Το ευχάριστο ήταν ότι με την πρώτη χρονιά της νέας ηγεσίας, η ομάδα «βγήκε Ευρώπη». Αυτό πιστώνεται στο μεγαλομέτοχο Μιχάλη Μπούση, στον προπονητή και στα «παιδιά του ΟΦΗ», που εμπλέκονται και βάλθηκαν να τον ξανακάνουν μεγάλο … και μεγαλύτερο απ’ ό,τι ήταν. Και μπράβο τους! Το δυσάρεστο ήταν, ότι χάσαμε αγώνες από ανατροπή, που η ομάδα είχε βγει από τα αποδυτήρια με τα απαραίτητα γκολ για νίκη και έχανε… μετά το 90΄. Έτσι, η τελική κατάταξη θα ήταν με την ομάδα στη δεύτερη θέση, βοηθούσης και της μετριότητας των άλλων ομάδων. Το αστείο ήταν οι μετά τις ήττες δηλώσεις, ότι «οι παίκτες έπαιξαν καλά», που μας θυμίζει δηλώσεις των αρμοδίων, μετά την καταστροφή στο Μάτι, όπου «όλα έγιναν όπως έπρεπε»… ή κάτι τέτοιο. Αν δεν χάναμε κάποιους αγώνες, λοιπόν! Δικαιολογημένα θα παρατηρήσει κανείς, ότι με το ΑΝ, ο… «Μανώλης χτίζει ανώγεια και κατώγεια»!

Επανερχόμαστε στο σήμα και στην ενδιαφέρουσα φιλολογία που αναπτύχθηκε από φιλάθλους, όπως διαβάσαμε στην εφημερίδα… Δικαιολογημένα αναφέρεται ότι «πολλές ομάδες αλλάζουν μερικώς ή ολικώς το σήμα τους για χάρη του μάρκετινγκ ή για επικοινωνιακούς λόγους». Είναι (και πρέπει να γίνει) κατανοητό, ότι η νέα ηγεσία θέλει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα και να «φρεσκάρει» σύμβολα και συνήθειες. Καλό είναι και οι αντίθετοι με τις αλλαγές να μην ξεχνούν, ότι δεν είναι πλέον καθαρόαιμοι φίλαθλοι. Από το 1979, που οι ομάδες έγιναν Α.Ε. οι φίλαθλοι έγιναν «πελάτες» και υπό αυτό το πρίσμα τους αντιμετωπίζουν οι διοικήσεις. Όποιος διαφωνεί να ψωνίζει από άλλο μαγαζί! Πάνε, λοιπόν, οι φίλαθλοι… Αφήσαμε απ’ έξω τον όρο «οπαδός», που με την αμφισημία του, άλλοτε έχει τα θετικά του (βλέπει την ομάδα ως θρησκεία, ακολουθεί τυφλά την ομάδα, προσφέρει ασυζητητί κ.λπ), έχει όμως και τα αρνητικά του –η ιδιότητα του οπαδού δεν αφήνει το μυαλό καθαρό και οδηγεί σε πράξεις ανάρμοστες και σε φανατισμούς…

Έξυπνη έμπνευση είχε ο … φίλαθλος (πελάτης), που παρομοίασε το νέο σήμα με το «μαντεμένιο σχαράκι, που έχουν τα παλιά μπάνια στο σιφόνι, στο πάτωμα». Όσον αφορά στο κυκλικό σχήμα, που (όπως γράφτηκε) παραπέμπει στο Δίσκο της Φαιστού, αυτό μας βγάζει σε ένα άλλο επίπεδο, που δεν είναι της παρούσης, τουλάχιστον ώσπου να το εμπεδώσει ο φίλαθλος στην Ισλανδία, στην Ανδόρα ή στη Μολδαβία και να προχωρήσει στην … αποκρυπτογράφησή του. Πιο χρήσιμο θα ήταν να πληροφορηθούμε ποιος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε το νέο σήμα και την ιστορία της σύλληψής και υλοποίησής του, ώστε να μείνει στην ιστορία της ομάδας, τώρα που είναι φρέσκο ακόμη· γιατί είναι μάλλον άγνωστο ποιος φιλοτέχνησε το προηγούμενο, εκείνο με την ασπίδα! Αξιοπρόσεκτη και η προτροπή φιλάθλου προς τη διοίκηση: «Κύριοι, προσέξτε, γιατί καλύτερα να είμαστε άφραγκοι, αλλά αυθεντικοί, παρά καρτούν»!!! Ας επανέλθουμε όμως στην πραγματικότητα , ας σεβαστούμε την ανανεωτική διάθεση της νέας (και αποτελεσματικής) ηγεσίας και των συνεργατών της και ας συνειδητοποιήσουμε, πως σύμφωνα με τα όσα είπαμε, την πρωτοβουλία έχει ο επιχειρηματίας, που είναι εκείνος που «βάζει τα λεφτά του» και δεν νομιμοποιούμαστε να του αμφισβητούμε το γνήσιο ενδιαφέρον του για την ομάδα.

Κάποιος ρώτησε τον Περιπατητή, για το θέμα της μασκώτ, μια που παλιότερα είχε προτείνει  και είχε γίνει αποδεκτό, ότι πρέπει να είναι ο ΟΦΗς, που δαγκώνει τα θύματά του και τα θέτει εκτός μάχης. Είχε μάλιστα καταθέσει και μακέτα, στον επιχειρηματία που είχε την πρωτοβουλία. Δυστυχώς, όμως, στην πορεία, δεν ρωτήθηκε ο δημιουργός και αν και η υλοποίηση ανατέθηκε σε ενδυματολόγο, το αποτέλεσμα ήταν από άσχετο έως γελοίο. Είναι άγνωστο στο γράφοντα αν συζητήθηκε –μαζί με το σήμα- και το θέμα της μασκώτ. Πάντως, είναι στη διάθεση της διοίκησης, να συνθέσει ένα νέο Ύμνο του ΟΦΗ, αν χρειαστεί!

Ο Περιπατητής ανήκει στη γενιά, όπου στις εξέδρες ηχούσε η ιαχή: «Ο-Ο-Ό-μι-λος». Όμως, με την άνοδο της Ομάδας στην Πρώτη Εθνική και με τις εκτός έδρας εμφανίσεις, η ιαχή – κραυγή, μετεξελίχθηκε σε «ΟΦΗ – ΟΦΗ», που ήταν πιο κατανοητό στους εκτός Ηρακλείου φιλάθλους. Όπως έχουμε συνηθίσει την κραυγή από «Όμιλος» σε «ΟΦΗ», έτσι θα συνηθίσουμε και το νέο σήμα, αν και είπαμε: Το σήμα δεν παίζει μπάλα … εμείς θέλουμε να παίζει μπάλα η Ομάδα… και της ευχόμαστε το καλύτερο!

Ep.[email protected]εποχούμενος περιπατητής

Μπορεί επίσης να σας αρέσει