Ο “Ιρλανδός” του Σκορσέζε

222

Ένα από εκείνα που απολαμβάνουν οι άνθρωποι που “κατέκτησαν” την ζωή είναι τα “λάφυρά” τους. Κι όταν λέω λάφυρα αφήνω τελευταία τα υλικά αγαθά, γιατί είναι αυτά που από μόνα τους δεν κάνουν την διαφορά.

Η γνώση όμως και η εμπειρία, όπως κι όλα τα συναισθήματα που πλουτίζουν την ζωή, μπαίνουν πρώτα στην ζυγαριά.

Για τους ανθρώπους της τέχνης το μεγάλωμα πολλές φορές σημαίνει χρόνος για περισυλλογή, αλλά και για περισσότερη παρατήρηση.

Το να παρατηρείς προσεκτικά και να έχεις μάλιστα τόσο υλικό ώστε η σύγκριση να είναι για σένα η καλύτερη κρίση, δίνει την δυνατότητα για καινούργια πράγματα που φέρουν την πατίνα της ωριμότητας.

Γι’ αυτό στον κινηματογράφο καλό είναι να μην είμαστε επιφυλακτικοί όταν καλούμαστε να δούμε την επανάληψη μιας επιτυχημένης συνταγής.

Στην περίπτωση του Μάρτιν Σκορσέζε ο “Ιρλανδός” είναι ίσως ένα εύκολο εγχείρημα κρίνοντας από το τόσο επιτυχημένο παρελθόν του, όμως μια συνταγή δεν αρκεί να την τηρήσεις πιστά, αν δεν της προσθέσεις στοιχεία που την πάνε λίγο πιο μακριά.

Η ιταλική μαφία πάντα αντιμετωπίστηκε με δέος και οι χαρακτηρισμοί γι’ αυτήν εμπεριείχαν μια ανεξήγητη δύναμη που μυθοποιούσε την παρανομία. Όμως αυτό το ανεξάντλητο υλικό που συνέλεξε ο Σκορσέζε για την ταινία του, βασιζόμενος στην πραγματική ιστορία ενός φίλου της μαφίας, του Φρανκ Σιράν, γνωστού ως “Ιρλανδού”, με στοιχεία από το βιβλίο του Τσαρλς Μπραντ, σε  σενάριο του στίβερν Ζέλιαν, σε καθηλώνει για 3,5 ώρες.

Είναι αυτή η μικρή απόσταση του “Ιρλανδού” που κύρια διετέλεσε “προστάτης” του Χόφα, ηγέτη του ισχυρού σωματείου των φορτηγατζήδων επί κυβερνήσεως Κέννεντυ που “χρησιμοποιεί” ο Σκορσέζε για να φωτίσει γεγονότα που καθόρισαν την επικράτηση της μαφίας για τόσα χρόνια.

Αυτή η παράνομη δύναμη, που ενσωμάτωνε όλα τα συστατικά μιας εμπόλεμης κατάστασης, κατά βάθος ήταν μια κραυγή εξουσίας.

Η εμπλοκή των πολιτικών σ’ αυτήν την λαίλαπα που χρωμάτιζε παρατάξεις και τροφοδοτούσε κοινωνικές αδικίες, βρήκε στη μαφία έναν ανιερο σύμμαχο που παρουσιαζόταν ως η σωτηρία των αδυνάτων.

Κρίνοντας από την προσήλωσή τους στην οικογένεια, την πίστη τους στο Θεό και τον σεβασμό στη γυναίκα (σύζυγο, κόρη) που έμενε ανέγγιχτη, αν και παροπλισμένη απολαμβάνοντας όμως τα υλικά οφέλη αυτής της οργάνωσης, όλοι οι προσκείμενοι σ’ αυτή έμελλε να νομίζουν ότι πράττουν θεάρεστο έργο.

Αν λοιπόν μπορείτε να καθίσετε στην θέση σας ήσυχα για 3,5 ώρες μην αρνηθείτε αυτή την ταινία που είναι σαν το κύκνειο άσμα για τους πρωταγωνιστές της κυρίως Ρόμπερτ Ντε Νίρο (Ιρλανδός), Αλ Πατσίνο (Τζίμι Χόφα, ηγέτης του πανίσχυρου σωματείου Teamsters φορτηγατζήδων), αλλά και στον Τζον Πέσι, επίσης καταπληκτικό στο ρόλο αρχιμαφιόζου.

Νομίζω ότι το κινηματογραφικό παρελθόν ετοιμάζεται να κλείσει θριαμβευτικά με ορισμένες ταινίες που θα μας θυμίζουν ότι τα πράγματα αλλάζουν, αλλά όχι πάντα κι οι άνθρωποι.

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει