Αριστοτέ(αλ)ηδες και πόπολο…

197
Του Μιχάλη Τζανάκη

Διαβάζω και ακούω για τις προθέσεις της ελληνικής Πολιτείας, αφού πέτυχε να έχει πλέον πτυχίο το σύνολο της κοινωνίας – άσχετα αν το επίπεδο «παιδείας» της είναι αντιστρόφως ανάλογο με αυτό της εκπαίδευσής της- τώρα στοχεύει στην… Αριστεία!

Για να πάρει τα πολυπόθητα «μόρια» ένας εν δυνάμει δάσκαλος ή καθηγητής ή δημόσιος υπάλληλος οφείλει να έχει πολλά «προσόντα» εκτός της αποδεδειγμένης επιστημονικής του κατάρτισης!

Πρέπει να έχει ένα ή δύο μεταπτυχιακά, άριστη γνώση ξένης γλώσσας, πιστοποίηση γνώσεων Η/Υ, καλό είναι να υπάρχει και ένα διδακτορικό και άλλα πολλά ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα, αλλά εκείνοι που τα εισηγούνται ξεχνούν κάτι πολύ βασικό…

Όλα τα παραπάνω απαιτούν χρήματα και μάλιστα πάρα πολλά. Αν οι επιζητούντες την «Αριστεία» απόφοιτοι οι ίδιοι σπουδαίων Πανεπιστημίων της Δύσης, άρα κατ’ επέκταση «Άριστοι» – με τα παχιά πορτοφόλια των μπαμπάδων βέβαια- οραματίζονται κρατικούς λειτουργούς εφάμιλλους της δικής τους εκπαίδευσης, ας τη χρηματοδοτήσουν τουλάχιστον.

Όταν έρχεται η Πολιτεία για παράδειγμα και απαιτεί από έναν αναπληρωτή εκπαιδευτικό, που τον κρατά Όμηρο δέκα χρόνια και του ζητά στα πενήντα του τα παραπάνω «προσόντα», αν μη τι άλλο η απαίτηση αυτή είναι ανήθικη, εφόσον ο άνθρωπος αυτός έχει υπηρετήσει σε κάθε γωνιά της χώρας, έχει κρατήσει όρθιο ένα εκπαιδευτικό σύστημα που οι σημερινοί «Αριστολογούντες» μοίραζαν φωτοτυπίες στους μαθητές αντί για βιβλία και που με χίλια ζόρια βιοπορίζονται αδυνατώντας να διαθέσουν τα χιλιάδες ευρώ που απαιτούνται για την περαιτέρω «κατάρτισή» τους.

Θέλετε, κύριοι, αυτά τα «προσόντα»; Χρηματοδοτήστε τα και οι φιλομαθείς ας τα αποκτήσουν! Άρα; Άρα οδεύουμε ολοταχώς σε μια άκρως ταξική αντίληψη στελέχωσης του κράτους, όπου μόνο οι οικονομικά ισχυροί έχουν δικαίωμα πρόσβασης σ’ αυτό.

Το μέλλον της κοινωνίας μας θα στηρίζεται «απολύτως» –που θα έλεγε και ο πρόσφατα αποπεμφθείς Β. Βενιζέλος- στις «εργολαβίες», στην παραγωγή «Αρίστων», όπου η «Αριστεία» θα ξεκινά και θα τελειώνει στις οικονομικές πλάτες των οικογενειών τους. Δεν ξέρω πόσοι θιασώτες του… Άνταμ Σμιθ υπάρχουν στην κοινωνία μας, ωστόσο –κρίνοντας απ’ τις αντιδράσεις- μάλλον είναι πολλοί και δεν αντιλαμβάνονται τι τους επιφυλάσσει το μέλλον των «Αρίστων»…

*Ο Μιχάλης Τζανάκης είναι φιλόλογος

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει