Απόβραδο

Βελούδινο τ’ απόβραδο αγκάλιασε την πλάση,

καθώς τ’ αστέρια πρόβαλαν

δειλά στον ουρανό.

Να κελαϊδούνε τα πουλιά

στα δέντρα έχουνε πάψει

κι έκρυψαν τα κεφάλια τους,

για ύπνο βραδινό.

 

Μονότονο αρχίσανε

τραγούδι τα τριζόνια

κι οι νυχτερίδες βιαστικές

σκίζουνε τον αέρα

και χάνονται στα σκοτεινά,

αναμεσός στα κλώνια

τροφή να βρούνε γρήγορα

πριν να χαράξει η μέρα.

 

Κοάξανε κι οι βάτραχοι μέσα στους καταπότες

και στήνουνε αδιάκοπο, τρελλό κουβεντολόι…

Με χτυποκάρδι κι οι λαγοί

στους κάμπους κάνουν βόλτες

κι οι γρύλοι τη γλυκειά δροσιά

ρουφούνε από τη χλόη.

 

Τ’ αέρι το νυχτερινό τη θάλασσα θωπεύει

που με δαντελωτούς αφρούς

τα βράχια ασπροστολίζει

κι ο ρυθμικός της παφλασμός

τον τόπο ημερεύει

καθώς σε λίκνο νοερό

την πλάση νανουρίζει…

 

Ρένα Μπαντουβά – Μελά