Ένας ιστορικός, ξεχασμένος δρόμος

Λεωφόρος Ανδρέα και Μαρίας Καλοκαιρινού

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ, ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ  ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ: <<ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ>>.

Είναι λυπηρό να διασχίζει κανείς ένα τόσο μακρύ δρόμο ,τον  μοναδικό δρόμο που σε βγάζει έξω από την πόλη του Ηρακλείου από το κέντρο, και να αντικρύζει ό,τι αντέχουν και δεν αντέχουν τα μάτια και η καρδιά του.

Ο δρόμος αυτός,η λεωφόρος Ανδρέα και Μαρίας Καλοκαιρινού, που άλλοτε έσφυζε από ζωντάνια, εμπορική κίνηση και γραφικότητα αν θέλετε, με τα πολλά μαγαζιά που πουλούσαν ντόπια προιόντα, υφαντά ΑΝΩΓΕΙΩΝ, δερμάτινα κατασκευής Κρήτης, ατόφια μπαχαρικά της κρητικής υπαίθρου, όσπρια σε τσουβάλια και σταφίδες..λουλούδια σε κουβάδες και πανέρια,μαγαζιά με μπακίρια και άλλα φτιαγμένα από ντόπιους τεχνίτες κρεμαστά,εστιατόρια και καφενεία για τους περαστικούς που κατέβαιναν από το πλούσιο Μαλεβιζι και μόλις είχαν πουλήσει την σταφίδα τους στον Γκριδάκη,  Τοσκούδη, Κωνσταντινίδη και Μελισείδη για να πάρουν τις προίκες των παιδιών τους, και τους Ηρακλειώτες που χαιρόνταν να διασχίζουν τον δρόμο αυτό για να πηγαίνουν σε συγγενείς στην Οδό Θερίσου – πρόσφυγες από τη Μ. Ασία με περιουσίες στον κάμπο του Αγίου Σύλλα (προσωπικές αναμνήσεις υπέροχες) -ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ. Στη θέση του είναι ένας τελείως απρόσωπος δρόμος που διασχίζει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης του Μεγαλου Κάστρου. Δεξιά και αριστερά μετράς τα κλειστά μαγαζιά, ίσως περισσότερα από τα ανοιχτά. Μια έλλειψη νοικοκυροσύνης και καθαριότητας από όλους τους εμπλεκόμενους, τόσο τον Δήμο Ηρακλείου οσο και τους ιδιοκτήτες και περιοίκους. Θα μου πείτε, αυτά θα βλέπουμε τώρα; Δεν βλέπετε τη μεγάλη κρίση που μας δέρνει; Δεν βλέπετε τη μελαγχολία όλων των ελευθέρων επαγγελματιών, που βλέπουν ότι από τα λιγοστά τους έσοδα θα πρέπει να πληρώσουν περίπου το 70% σε φόρους;  Και ο λογαριασμός  δεν βγάινει..δεν βγαίνει με τίποτα..όσο και να σφίξεις το ζωνάρι..Ναι, αλλά η εικόνα γύρω σου μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση, μπορεί και να φέρει και περισσότερους περιπατητές και περισσότερους πελάτες. Και τι μπορεί να  κάνει η Πολιτεία;  Ιδού η απορία. Μιλούμε για τον συγκεκριμένο δρόμο. Ας δούμε τι μπορεί να γίνει με τις υπάρχουσες δυσκολίες και προβλήματα.Ο προγραμματισμός έργων στο κέντρο της πόλης πρέπει να γίνει με έναν τρόπο, ώστε να μην φτιάχνεται ένα κομμάτι (όπως η οδός Ίδης, Δικαιοσύνης  κλπ) και το υπόλοιπο γειτνιάζον κομμάτι να φανεί ακόμα πιο φτωχό, ακόμα πιο κακόμοιρο, ακόμα πιο βρώμικο και άχρωμο.

Χρειάζεται μελέτη που να ενσωματώνει και τη λεωφόρο Καλοκαιρινού, ώστε να βρει την παλιά της αίγλη και να προσελκύει τους Ηρακλειώτες και τουρίστες.Ένα νοικοκύρεμα πρώτα από τους ιδιοκτήτες των κλειστών μαγαζιών,μια φροντίδα από τους ενοικιαστές των υπαρχόντων καταστημάτων και μετά η Πολιτεία, ο Δήμος μας έρχεται, για να φροντίσει για μερικά απλά ίσως πράγματα, που όμως θα κάνουν τη διαφορά. Μια δενδροφύτευση καλωπιστικών ή ζαρντινιέρες με όμορφα λουλούδια στα πεζοδρόμια εκατέρωθεν του δρόμου, ένα συντριβάνι στη διασταύρωση των οδών Αγίου Μηνά με Καλοκαιρινού και Γιαμαλάκη με μια προτομή στο σωστό μέρος για τους μεγάλους ευεργέτες της πόλης μας, τον ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ, και μερικά σωστά παγκάκια σε σωστά επιλεγμένα σημεία και καθαριότητα, καθαριότητα με ασπρισμένα πεζοδρόμια.ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ.

Να  ζητηθεί αν μπορεί να βοηθήσει το ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ με τους άξιους συνεχιστές του έργου των ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ,  τον Αλέξη και την Άση Καλοκαιρινού, ώστε ο δρόμος να γίνει πάλι πόλος έλξης και να καταλήγει στο πολύ ωραίο δυτικό άκρο, τη γνωστή μας ΧΑΝΙΩΠΟΡΤΑ  με κάποιες μικρές και οικονομικές αλλά καλόγουστες παρεμβάσεις.

ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΘΕΛΗΣΗ για τη βελτίωση στον δρόμο αυτό.Ο Δήμος Ηρακλείου, απο τον δημαρχό μας,διαθέτει κι άλλους άξιους και νέους αντιδημάρχους.

Ας αφιερώσουν χρόνο να δουν το πρόβλημα που θα προκύψει ακόμα σε μεγαλύτερο βαθμό, μόλις γίνει η ανάπλαση των οδών  Ίδης και Δικαιοσύνης, 1821 και 1866 με την οδό Έβανς, και ας γίνει μια προσπάθεια άμεσης ένταξης και της λεωφόρου Α.και Μ. ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ, πριν φανεί ακόμα περισσότερο η φτώχεια και ερημιά του ιστορικού αυτού δρόμου και οδηγήσει και άλλους μικροεπαγγελματίες στο κλείσιμο των μαγαζιών τους με ότι αυτό συνεπάγεται.

Με εκτίμηση,
Χρυσούλα Αντωνοπούλου