Ο Έλληνας ποτέ δεν ξεχνά

183

Υπάρχουν  αρχηγοί  κρατών με ανθρώπινη μορφή και υπόσταση, που  απευθύνονται  προς τον λαό τους,  εκστομίζοντας  φράσεις  μίσους,   έχθρας και κακίας  προς κατοίκους άλλης χώρας, δηλαδή σε συνανθρώπους τους, χωρίς ίχνος ερυθρότητας  του προσώπου;    Αλλά βέβαια  ποτέ δεν διαψεύστηκαν τα σοφά λόγια του Λαού: Τούρκος είσαι μωρέ;   Η αγανάκτηση και η αψυχολόγητη και απρεπής  συμπεριφορά πολλές φορές σε οδηγούν σε πράξεις και λόγια παρά την όποια ηπιότητα χαρακτήρος  διαθέτεις.

Και δημιουργούνται  στον εσωτερικό σου κόσμο αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, γιατί  πιστεύεις,  ή μάλλον έχεις την εντύπωση, ότι αυτόν που ψηφίζεις και τον εκλέγεις για να κυβερνήσει τη χώρα,  έχει καθήκον και υποχρέωση να διδάσκει,  να παιδαγωγεί,  να διαπαιδαγωγεί, να  αποκαθιστά αδικίες,   να διορθώνει τα κακώς κείμενα και να ισιώνει τα στραβά και τα ανάποδα,  γινόμενος  παράδειγμα προς μίμηση και όχι να ενσπείρει την κακία, την διχόνοια, την εχθρότητα και την πολέμια στάση απέναντι στους ανθρώπους,  όχι μόνο  σε εκείνους,  εκ των οποίων ψηφίστηκε, αλλά παράδειγμα προς μίμηση και των υπολοίπων κρατών.

Ίσως θεωρηθώ αιθεροβάμων, αλλά ένας αρχηγός,  όπου κι αν υπάρχει νομίζω ότι  με  τις πράξεις του και τους λόγους του,   υποχρεούται  να διδάσκει εκείνους που τον ακολουθούν,  εν προκειμένω  τους πολίτες του κράτους,  στο οποίο ηγείται όχι να εμβάλλει  και να εμφυσά στην ψυχή τους το μίσος,  την κακία,  την έχθρα,   την απανθρωπιά και την εμπόλεμη αναμέτρηση μεταξύ άλλων συνανθρώπων των. Εφαρμόζοντας,  «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ»

Ο τρόπος δε αυτής της συμπεριφοράς δείχνει ασφαλώς και το ποιόν  του εσωτερικού  του κόσμου, χωρίς βέβαια να γνωρίζουν  οι άνθρωποι,  που τον ακολουθούν ή που τον εμπιστεύτηκαν, ότι ο εκλεγμένος απ αυτούς  αντιπρόσωπός τους, διακατέχεται από τέτοιου είδους αρνητικά συναισθήματα, χωρίς να επιδιώκει έναν αληθινό,  ειλικρινή και σοβαρό διάλογο.   Και όλα αυτά σε ιστορικές  σελίδες και  στιγμές που γράφει και περνά  σήμερα η Πατρίδα μας με την γείτονα χώρα.

Οι κάποιες δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου  αποδεικνύουν άνθρωπο ψυχρό εκτελεστή,  χωρίς ίχνος ανθρώπινου συναισθήματος,  όχι μόνον για τους εταίρους, αλλά και για τους ίδιους τους Κατοίκους της Τουρκίας,  στους οποίους  το  μόνο  που διδάσκει,  αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη αυτή,  είναι η  μισαλλοδοξία,  το μίσος, η  κακία, η εχθρότητα και η εμπόλεμη διάθεση,  που όλα αυτά χαρακτηρίζουν άνθρωπο απάνθρωπο,   εχθρικό και χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Οι δηλώσεις του:  «Όσους πριν από έναν αιώνα επιτέθηκαν κατά της ανεξαρτησίας μας, ο τουρκικός λαός τους έθαψε είτε στο χώμα,  είτε τους έριξε στη θάλασσα»,  ας αναλυθούν  από τον οποιονδήποτε  και θα αισθανθεί  κάθε είδος ψυχικού  μεγαλείου για αυτόν τον κύριο, λαμβάνοντας  υπ όψιν ότι παραδέχεται ευθέως  ότι δεν επρόκειτο περί  «συνωστισμού»!

Στιγμές συγκίνησης και άπειρων συναισθημάτων όταν αναλογιστούμε ότι πριν από εξήντα πέντε (65) ακριβώς σαν σήμερα χρόνια ένας άλλος Ιδίου χαρακτήρος Πρόεδρος «πρώιμος Ερντογάν» της Γείτονος,   όπως τον ονόμασαν μεταγενέστερα,   μεθόδευσε και πραγματοποίησε την  Οργανωμένη Επίθεση του Τουρκικού κράτους με σκοπό την Εξόντωση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης ( 6ης Σεπτεμβρίου 1955).  Μα μήπως και σήμερα  τουταυτό δεν επιδιώκεται,  ενώ κωφεύουν  οι συνεταιρισμοί εις τους οποίους είμαστε μέλη; Οποία η  συμπαράσταση και η αλληλεγγύη;  Ο ΕΛΛΗΝΑΣ  ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ   Ας  θυμηθούμε  λοιπόν εκείνη την  τραγική νύχτα των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Εξήντα πέντε Χρόνια από την 6η Σεπτεμβρίου 1955 της Οργανωμένης Επίθεσης από το Κράτος της Τουρκίας, με σκοπό την Εξόντωση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης,  των αδελφών μας,  των χριστιανών και μη μουσουλμάνων. «ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1955». Την Νύκτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα της Κωνσταντινούπολης υπέστη μια προσχεδιασμένη και οργανωμένη μαζική επίθεση εξόντωσης και αφανισμού της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας της Κωνσταντινούπολης από τα Τάγματα της Τουρκικής Εφόδου.

Σήμερα η αρχή  είναι η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ  και η  ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΣΑΣ,  όπως ονομάζεται ο ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Προύσα.

Το μέγεθος του συμβάντος, πριν από 65 χρόνια, είναι συγκρίσιμο με την Νύκτα των Κρυστάλλων (Kristallnacht ή Reichskristallnacht ), που εκτελέστηκε από το Ναζιστικό καθεστώς στη Γερμανία κατά των Εβραϊκών Κοινοτήτων στις 9-10 Νοεμβρίου 1938. (Βλέπεις είχαν ή έχουν  πάρει ξαμάρι!). Με στρατιωτική πειθαρχία κινούμενος ο τουρκικός όχλος, ο οποίος ανερχόταν σε δεκάδες χιλιάδες άτομα, κινήθηκε κατά παντός του ελληνικού εμφορούμενος από τα αρνητικά συναισθήματα που του είχαν εμφυσήσει. Μέσα σε εννέα με δέκα περίπου ώρες καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές.

Καταστράφηκαν επίσης 4.348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στη «Ζωοδόχο Πηγή του Μπαλουκλί (Βαλουκλή) ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα. (Βλέπε ΛΩΞΑΝΤΡΑ,  βιβλίο Μαρίας Ιορδανίδου).

Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν στο φως την αλήθεια ότι το Πογκρόμ αυτό οργανώθηκε από την Ειδική Υπηρεσία Ανορθόδοξου Πολέμου της Τουρκίας και εκτελέστηκε από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς.

Άραγε ποιος  επλούτισε με μίσος  τους ανθρώπους αυτούς;

Για να γράψω αυτό το ελάχιστο πόνημα, το οποίον αφιερώνω σε όλους τους απανταχού της Γης ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΛΙΤΕΣ,   πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία,   σαν οπτασία στο μυαλό μου οι τραγικές στιγμές, ο Θρήνος, ο κλαυθμός,  ο οδυρμός, ο στεναγμός και η λύπη των αδελφών μας αυτών,  γιατί κανείς δεν ήξερε εκ των προτέρων τίποτε και χωρίς να υποψιάζονται,   έστω το παραμικρό,   πέφτουν θύματα των βάρβαρων επιθέσεων,   αδίκων σφαγών,  εξώσεων, εξοντώσεων και καταστροφών.

Ω! τι φόβος και τρόμος η νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955,   αλλά και τι απελπισία,  τι ανασφάλεια, τι απογοήτευση, το ξημέρωμα της άλλης ημέρας! Παρ όλο που Ελλάδα ήταν μέλος του ΟΗΕ από τον Οκτώβριο 1945,  και του ΝΑΤΟ όχι της (ΕΟΚ)  Ε.Ε. Αυτά προς γνώση και συσχετισμό με το παρόν. Αλήθεια εφαρμόστηκε ποτέ η Συνθήκη της Λοζάνης ( 24 Ιουλίου 1923 ) ή θα εφαρμοστεί μαζί με τις σημερινές αποφάσεις του ΟΗΕ για το τα τεκταινόμενα σε ανατολικές θάλασσες  της Πατρίδας μας;

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει