ΕΜΜΕΤΡΑ: Προσμένοντας…

201

Τί κι αν μπήκε η άνοιξη, που η φύση λουλουδιάζει,

Τί κι αν η μέρα απλόχερα, τις χάρες της μοιράζει,

τί κι αν η πλάση ολόγυρα τριγύρω μου που βλέπω,

εμονομιάς εφόρεσε, μόλις, τ’ ωραίο πέπλο,

Παρόλα αυτά κατήφεια, συλλογισμός σε όλη,

πλανιέται εις την έρημη κι “ολόκλειστη” μας πόλη!

Πρόσωπ’ αμήχανα, βουβά, που σιγοψιθυρίζουν.

Ποιός ξέρει; βρίσκουν δύναμη, μέσα τους να ελπίζουν;

Οσο κακό βιώνουμε… κάποιο καλό θα φέρει!

θαρθεί η “άνοιξη” ξανά.

θα ξεχαστούνε τούτα να

κι ολότελα θα έχουμε και πάλι “καλοκαίρι”!

Χωρίς καν ίχνος σάτιρας, οι στίχοι μου αυτοί…

τίτλο μου αποδίδουνε, γνησίου ποιητή!

ο Μεσαρίτης

Μπορεί επίσης να σας αρέσει