460

Διάλογοι

– Ήλιε μου, ποιος να σου ΄δωσε

μια τέτοια θεία λάμψη;

-Σίγουρα, Ήλιος πιο λαμπρός!

που έφτιαξε την πλάση.

-Και συ, φεγγάρι μου, όμορφο,

του ουρανού διαμάντι!

απ’ όσοι σε τραγούδησαν,

σού ‘βρε κανείς ψεγάδι;

-Κανείς, αλήθεια, μα κανείς

δε μού βρήκε ψεγάδι,

γιατί ‘μαι δημιούργημα

θείων χεριών, περτάδι!

-Συ Ουρανέ, θεσπέσιε,

γαλάζιε θόλε, θαύμα!

Τόσα κεριά πού τά βρήκες

κι είσαι τη νύχτα χάρμα;

-Ο “Αίολος” μου τα ‘δωσε

κι είπε να τα φυλάξω

στα σπλάχνα μου, μέχρι να ζω,

ποτέ να μην τα χάσω!

Είμαι του “Αίολου” τ’ ασκί,

μια γιγαντένια σφαίρα!

Το πρώτο δημιούργημα!

Κατά την πρώτη μέρα.

Μέσα σε μένα έγινε

κάθε δημιουργία,

γι’ αυτό ‘χω του Δημιουργού

όλη την ευλογία.

-Και συ γαλάζια, κοπελιά,

η χιλιοπλουμισμένη,

που ‘σαι ξανθιά και πράσινη

και στα λευκά ντυμένη;

-Είμαι το διαλεχτό παιδί

και πρωτοθυγατέρα

του Κτίστη και Δημιουργού

κι αθάνατου Πατέρα!

Με λένε Γή, γιατί γεννώ

όσα η Άγια Χέρα

στα χώματά μου έπλασε,

να μου κρατούν παρέα.

Εγώ ‘μαι ο παράδεισος

και η μεγάλη προίκα,

που χάρισ’ ο θιος στον άνθρωπο

σαν του ‘δινε τη μήτρα!

Να μ’ έχει, να με χαίρεται

όσο θα με προσέχει,

να πάψει να ‘ναι βασιλιάς,

αν θα με καταστρέψει!

 

*Ο Μανώλης Ροδιτάκης είναι εκπαιδευτικός και ειδικός πάρεδρος του Παιδαγωγ. Ινστιτούτου, πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών

Μπορεί επίσης να σας αρέσει