Φωνές εξορίας

333

Σ’ αυτή την έρημη τη γη ημιεξόριστοι

μ’ ελευθερία – παραδόξεως – απεριόριστη

κρατούμενοι χωρίς δικαστική απόφαση

αντί για χάρη αποζητούμε κάποια πρόφαση

 

Την καρπερπή προγονική μας γη αφήσαμε

και την ψυχή μας εκουσίως φυλακίσαμε

Ενώ το σπίτ’ ήταν γεμάτο αγαθά

με ξυλοκέρατα χορταίνομε και… θα.

 

Και το χειρότερο: Μάς έλειψ’ η ελπίδα

κάποτε λυτρωμένοι νάβγωμε από δω

και λαχταρούμε δίως φόβο, μνήμη, αιδώ

να γίν’ η φυλακή μας μόνιμη Πατρίδα…

Του Ασώτου

 

Γιώργος Δ. Λεμπιδάκης

Δικηγόρος

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει