Υπέροχες ερωτικές μαντινάδες

103

Ένα όμορφο χωργιό στα ριζά του Ψηλορείτη. Είναι προικισμένος

με πολλά καλλιτεχνικά χαρίσματα. Είναι σπουδαίος μαντιναδολόγος και ποιητής, αυθεντικός οργανοπαίχτης όλων των μουσικών μας οργάνων και τραγουδιστής και υψηλού επιπέδου αναγνωρισμένος γλύπτης.

Αν πεις για σεμνότητα, φιλίες και καλές καρδιές, είναι από τσι πρώτους!

Έπρεπε να έχει τιμηθεί γι αυτά του τα χαρίσματα και τις προεφορές και να έχει καταταγεί στις πιο υψηλές προσωπικότητες τση Λεβεντογένας  μάνας μας, που δεν το επιδίωξε, γιατί είναι αληθινός άντρας.

Τσι μαντινάδες του, που προβάλουμε σήμερο, μου τσι είχε αφιερώσει  πολύ παλιά σε βιβλίο μου: «ΚΡΗΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ».

Ήθελα να’μαι ύπνος σου, να κλειώ τα βλέφαρά σου,

τη νύχτα, τη βαθιά σιγή, να βρίσκομαι κοντά σου.

 

Ώ! μερακλίνα μου καρδιά, μεράκι το’χεις πάλι

και να’χε σου περάσει μπλιο παλιού σεβντά η ζάλη.

 

Στενοχωρούμαι, γιατί ζείς κι είσ’ απομονωμένη.

Θέλω συχνά να σε θωρώ, μα δε μπορώ καημένη.

 

Ούλες τσι φλέγες του ντουνιά να τσι μονοπαντίσω

και πάλι την αγάπη μας δε φτάνει να ποτίσω.

 

Από τη φλόγα τση καρδιάς, βιόλα μου, σε ποτίζω,

ώσπου να ζω και να μπορώ ζωή να σου χαρίζω.

 

Απ’την πηγή του έρωτα πίνω να ξεδιψάσω,

ώ! το παντέρμο να’τρεχε πολύ να το χορτάσω.

 

Μ’ένα τζη βλέμμα ξύπνησε τον πρώτο έρωτά μου

κι έπαιξε χτύπους ταραχτούς κανούργιους η καρδιά μου.

 

Βιόλα μου, λίγο είν’ το νερό, και πώς θα ξεδιψάσεις;

Στον εδικό μου το μπαξέ έλα να το χορτάσεις.

 

Τρέχει ο χρόνος, μα ο νους πίσω τονε γιαγέρνει

κι απομεινάργια ενούς σεβντά παλιού καιρού μου φέρνει.

 

Τσ’έγνοιες σου πάντα κουβαλώ ένα βαρύ γομάρι.

Άραγε μου κρατάς κι εσύ ένα ψυχάλι χάρη;

 

(Ο Μανόλης Αγγελιδάκης κατάγεται  από το Λαγολιό της Κάτω Μεσσαράς)

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει