Έμμετρα

117

Το Σήμερα, το Αύριο, το Χθες…
(..στη δική μας την Πλατεία!)

Κάθε μέρα τριγυρνάμε, στη δική μας Πολιτεία,
κάθε μέρα περπατάμε..Μεϊντάνι και Πλατεία..
..μεγαλώνομε,..γερνάμε!..μα δέν κλείσαμε τ’ Αρχεία!..
κάποιοι γράφουν, συζητάνε,..συνεχίζουνε πορεία,
για το μέλλον,..και ποιό θα ‘ναι,
..μη ρωτάτε το πού πάμε..
θα το γράψει η.. Ιστορία!!

Χίλια τόσα γεγονότα, απ’ το παρελθόν,..το Χθές,
για μειώσεις, για προκλήσεις,..που ασκούν οι δανειστές,
..για ποδόσφαιρο, πλημμύρες, μα και γι’ άλλες ταραχές..
κάθε μέρα συζητούμε,
και πολιτικολογούμε..
λύσεις ψάχνομε να βρούμε..
..δεν αρκούν οι Ιαχές!..

Κάθε μέρα περπατούμε, απ’ το σπίτι στην Πλατεία!..
καφεδάκι για να πιούμε,..και για λίγη φλυαρία,
..”οφθαλμόλουτρα” να ‘δούμε,..στα υπαίθρια καλλιστεία!!
..είμαστ’ ευτυχείς που ζούμε,
σε μια πόλη π’ αγαπούμε,
Άχ αυτή μας η..Πλατεία.

Κάθε μέρα σεργιανούμε, πάντα ίδια διαδρομή,
όλοι εκεί στο..Μεϊντάνι!..σε μια πόλη με ακμή..
κάποιους φίλους για να βρούμε, δίπλα μας..μιά σπιθαμή!
..καλημέρα να τους ‘πούμε!..
τα παλιά να θυμηθούμε..
τόσ’ απλά!..με μια “Δραχμή”..

Δημήτρης Τριχάς, Τοπογρ. Μηχαν. Ε.Μ.Π.
dimtri43@yahoo.gr

 

Στιχομυθία

Λοιδορείς το βήμα του χρόνου το ξεδιάντροπο.
Τι ώρα έχει το σύμπαν
και οι ποταμοί κοιμούνται;
Εσύ υπήρξες αφρογέννητος.
Πάει τελείωσε αυτό το πήγαινε – έλα.
Χρεία έχεις το τραγούδι
που θα σε πάει σε αιώνια νιάτα.
Τι να σου κάνουν οι λίγες αυτές
τσαλακωμένες λέξεις;
Δεν μπορούν την πανοπλία της νιότης
να σου δώσουν,
όμως αυτή η βακτηρία
σε βοηθά να χαθείς
στη στρατόσφαιρα.

Ροζαλία Ψυλλάκη

 

Δεσμώτες

Εμείς εδώ θα μείνομε στα ίδια και τα ίδια
και πολιτείες φανταχτερές ποτέ μας δεν θα δούμε
κι ούτε θα κάνομε ποτέ αλαργινά ταξίδια
κι ούτε ποτέ μας θα ’χομε κάτι να διηγηθούμε.

Ταξιδευτές θα μένομε μέσα στα όνειρά μας…
Στο τέλμα θα βουλιάζομε που το ’πλασε η συνήθεια
και δεν θα ζήσομε ποτέ, όσα ποθεί η καρδιά μας,
μονάχα θ’ αρμενίζομε μέσα στα παραμύθια…

Σκλάβοι εδώ θα μένομε, γυρνώντας το μαγκάνι,
σταλιά – σταλιά θα χάνεται καθημερνά η ζωή μας
και θα σαπίζει η βάρκα μας δεμένη στο λιμάνι
μέχρι να σώσει κι η πικρή – στερνή απαντοχή μας!

Ρένα Μπαντουβά – Μελά

 

Χαρτί και μολύβι

Μια γομολάστιχα ένα μολύβι λίγο χαρτί
Όπλα πανίσχυρα, στα χέρια είναι του ποιητή.
Παίζει τις λέξεις σα να ‘ναι χάντρες κεχριμπαρένιες
μια προς μία, σε κομπολόι καλά δεμένες.
που σε πηγαίνουν σ’ άγνωστους τόπους παραμυθένιους.
Κι άλλοτε πάλι λες κι είναι λόνχές ακονισμένες
κόρες θανάτου για να πληγώσουν προορισμένες,
που τις καρφώνει μία προς μία εις τα γραπτά του,
για να χτυπήσει ότι το άσκημο βλέπει μπροστά.

Δύο αράδες θέλω να γράψω για την ζωή μου,
γι’ αυτό απόψε μάχη εστήσαν στην κεφαλή μου
λέξεις πανέμορφες όλο ζωντάνια ερωτικές,
λέξεις ανάλαφρες σαν μελτεμάκι, Ιωνικές,
κι άλλες που στέκουνε σαν τις κολόνες τις Δωρικές
και αγωνίζονται να ξεχωρίσουν η κάθε μια
για να προσδώσουν στα πεπραγμένα μου μια νοστιμιά

Όμως εμένα τα δάχτυλα μου αν θα κοιτάξεις
σίγουρο είναι πως κιμωλίες θε να ξεθάψεις.
Τάξεις που δίδαξα, στοιχειώσαν άψογα σχήματα.
Κέντρα, παράκεντρα, χορδές και κάθετα τμήματα,
είχαν οντότητα στον μαύρο πάνω τον πίνακα.
Έγραφα, έσβηνα θεωρημάτων πορίσματα,
μα δεν θυμάμαι να έγραφα ποτέ ποιήματα.

Ποίηση διάβαζα συχνά πυκνά να χαλαρώσω
να πάρω δυνάμεις και στις ασκήσεις να δώσω.
Έτσι χαρτί και μολύβι γι’ αλλού τα χρειάζομαι.
Είναι ασκήσεις που θέλω να λύσω και βιάζομαι.
Κι αν κάποιος θέλει κάτι να μάθει για τη ζωή μου
ας περιμένει, δεν ξέρω πόσο, την έμπνευσή μου.

Γιώργος Αγγελάκης
Μαθηματικός

Μπορεί επίσης να σας αρέσει