Σαν παίζαμε κρυφτό

59

Απόψε πάλι γύρισε ο νους μου χρόνια πίσω.

Κάποιες στιγμές απ τα παλιά ήθελα ν’ αναστήσω.

Ήθελα να ξανάφερνα στο νου μου μυρωδιές

όπως τότε που ανθίζαν  οι γαζίες στις αυλές,

το γεράνι, η λεβάντα και  οι τριανταφυλλιές

κι είχε την τιμητική του στα μπαλκόνια ο κατιφές,

 

Ήθελα να ξανάβλεπα στις πόρτες τα κερκέλια,

τ’ αγιόκλημα, το γιασεμί μέσ’ στα παλιά βαρέλια.

Στα παραθύρια τα’ ανοιχτά κουρτίνες με  κοφτό.

Το κούφωμα που τρύπωνα σαν παίζαμε κρυφτό.

Εκεί που στριμωχτήκαμε για μια φορά μαζί

κι η αναπνιά σου η καυτή  στ’ αυτί μ’ ακόμα ζει.

 

Στο μάγουλο μ’ ακούμπαγες  κ’ εγώ τα  χέρια κλείδωνα.

Χαιρόμουν που ‘μαστ’ αγκαλιά, μα ίδρωνα και ξίδρωνα.

Και προσευχόμουν  κι ήθελα ποτέ να μη μας βρούνε.

Μα ήθελα και να μας δουν, ν άκουγα τι θα πούνε.

Την άλλη μέρα φύγατε οι διακοπές τελειώσανε.

Οι δρόμοι μας χωρίσανε και δεν ξανανταμώσαμε.

 

Όμως θαρρώ στα δυό λεπτά κι δυό μας μεγαλώσαμε.

Του έρωτα το σκίρτημα πρώτη φορά το νιώσαμε.

Χίλια  εννιακόσια εξήντα και κάτι ψιλά

και το θυμάμαι σαν τώρα, τόσα χρόνια μετά!

«O tempora, o mores!»

 

*Ο Γιώργος  Αγγελάκης είναι μαθηματικός

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει