Έμμετρα: στ’ ονείρου μου τη στράτα

(Αφιερώνεται στη μνήμη της μάνας που έσβησε  έξω από το σχολείο των παιδιών της)

142

στ ονείρου μου τη στράτα

Αυγή τσ’ αυγής περπάτησα
στ’ ονείρου μου τη στράτα,
κ ‘είδα λεβέντες Κρητικούς
πούχαν κορμιά σπαθάτα!

Και μόλις τσ ειδα τσι ρωτώ
να τωνε κάμω γνώρα:
Ήντα γυρεύγετε απαέ
νύχτα και τέτοια ώρα;

Κακό χαμπέρι ήρθε μας,
και πάμε να ιδούμε
το πόνο ν’ απαλύνουμε
του φίλου ανε μπορούμε.

Γιατί στη Κρήτη το ‘χουμε
μες τη καρδιά και λέμε,
στον πόνο κάθε Κρητικού
κι εμείς μαζί του κλαίμε.

Ήρθεν ο Χάρος σύναυγα
και πήρε του το ταίρι
και σκόρπισε και φούντωσε
λυπητερό χαμπέρι.

Κι από τον πόνο ετρόμαξα
στ’ ονείρου μου τη στράτα,
τα μάτια μου ανοίξανε
με δάκρυα γεμάτα.

Και τ’ όνειρο αληθινό
εβγήκε μέρα – μέρα,
πως σε σκολειό εξεψύχησε
μια νεαρή μητέρα.

Χάρε και γιάιντα διάλεξες
μια ΜΑΝΑ και μια ΚΟΡΗ
ή αφήνει άντρα και γονείς,
μια κόρη κι ένα αγόρι;

Πες μου και γιάιντα Χάροντα
όλους τσ’ αιφνιδιάζεις
και παίρνεις μάνες και γονείς
χωρίς να λογαριάζεις;

Μπορεί επίσης να σας αρέσει