Έμμετρα: ΣΤΟN ΜΙΧΑΛΗ ΛΕΜΠΙΔΑΚΗ

1.175

ΣΤΟN ΜΙΧΑΛΗ ΛΕΜΠΙΔΑΚΗ

Εκείνοι που σου στέρησαν
τον καθαρόν αέρα,
τη σπιτική σου θαλπωρή,
την έγνοια τση δουλειάς σου
και σου αλώσαν τη ζωή
και την ελευθεριά σου,
μάνα δεν έχουν άραγε,
να πάρουν την ευκή τζη,
παιδιά για να τα γνοιάζονται
γι’ αυτά να λαχταρούνε,
μην τώσε τύχει αναποδιά
τη νύχτα και χαθούνε;

Ατιμητ’ είναι η ζωή,
σε ζυγαριά δε μπαίνει,
με το χρυσάφι όλης τση γης
δεν είναι πληρωμένη.
Κι ειν’ απορίας άξιο
πώς την κοστολογούνε,
αφού γι’ ανθρώπινες ζωές
παζάρια δε χωρούνε.
Και το μυαλό ντως άραγε
δε βασανίζ’ η σκέψη,
πως ο Θεός τη μάχαιρα
που δώσαν θα τους πέψει;
Κάθε σου μέρα απέραστη,
σταυρός του μαρτυρίου,
κάθε σου νύχτα δοκιμή σκληρή τση αντοχής σου
κι η ελπίδα να ακροβατεί στην άκρα τση ψυχής σου.
Με του Θεού τη δύναμη τίποτα δεν εχάθη
και φτάνουν πια στο τέλος
τως τα Σταυρικά σου Πάθη.

Να ξημερώσει ξαστεριά
κι Ανάστασης ημέρα,
να ξαναδούνε τα παιδιά
το λατρευτό πατέρα,
το γιο ντως οι γονέοι σου,
τον άντρα η κοπελιά σου
κι όλος ο κόσμος να χωρεί
μέσα στην αγκαλιά σου.

Δώσετ πίσω τη χαρά,
οι παραστρατημένοι
κι από ανθρώπους και Θεό θα ‘στε συχωρεμένοι!
ΕΛΕΝΗ ΠΛΑΓΙΩΤΑΚΗ-ΣΑΑΤΣΑΚΗ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει