Έμμετρα: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΙΑΝΝΟ

110

Πάλι ταξίδι μου ‘καμε ο νους μου προς τη Βιάννο
Να ξαναδώ τα πτώματα των σκοτωμένων χάμω
Να ξανανιώσω ταραχή σαν τη φορά την πρώτη.
Να φαίνονται σαν τα σφακτά και ήτανε ανθρώποι
Τέτοια σφαγή σ’ άλλο χωριό Θε μου μην ξαναδούμε
Να την θωρώ στον ύπνο
μου τα βράδια που κοιμάμαι.
Ο ήλιος εσκοτείνασε, εχάθηκε το φως του
και το φεγγάρι πένθιμο ήταν το πρόσωπό του.
Οταν περάσω θα σταθώ σαν τη φορά την άλλη
να ξανανιώσω ταραχή που θα ‘ναι πιο μεγάλη
να ξαναδώ τους Γερμανούς
μαζί με Κασταπίτες
μαύρες κουκούλες να φορούν τις μέρες και τις νύκτες.
Αυτοί εθνσαυρίσανε και γίνανε μεγάλοι
όταν πεινούσε ο λαός
και όταν πεθαίναν άλλοι
Τώρα ζητούνε τα λεπτά, ξεχάσαν πως χρωστούνε
και δεν θωρούν τους Ελληνες
στους δρόμους που πεινούνε .

Ζ. Λιναρδάκης

Μπορεί επίσης να σας αρέσει