Έμμετρα

180

ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ

-Αγόρι,φύτρα άγουρη, καμάρι των γονιών σου
π’ έρωτας της ταχύτητας στης   μηχανής την ράχη,
σου δίνει το παράσημο του κυρίαρχου  του δρόμου.
Σκληρή πρωτιά, που ο αντίπαλος φοράει μαύρο κράνος,
ενώ εσύ παρέλειψες να βάλεις το δικό σου
και θέρισε ο άκαρδος την  ανθισμένη νιότη.
Την παρθενιά σου έδρεψαν του άδη τα σκοτάδια
και της καρδιάς το κόκκινο βάφτηκε μαύρο μαύρο
για όσους εναπόθεσαν σε σένα τα όνειρα τους.

-Χρυσομαλλούσα κοπελιά και ταλαντούχε νέε ,
στο απόγειο του έρωτα, στου γέλιου τις παγίδες
μάθε πώς πρωταγωιστής στο ράλλυ της ζωής σου,
είναι ο δόλιος θάνατος ο εν ψυχρώ σφαγέας.
Μισοϋφασμένα όνειρα στον αργαλειό της σκέψης
προσφέρονται  άδικη σπονδή στο μένος της ασφάλτου.
Ο υμέναιος, γόος γίνεται, γαμήλια κλίνη ο τάφος.

– Κι εσύ γονέα στοργικέ, πού είσαι για τα παιδιά σου,
αυτός που έχει τη δύναμη απ΄όλα να τα σώσει,
και  χρυσαλίδες άπτερες πετούν με τα φτερά σου ,
όσο εσύ πίνεις το κρασί, ο θάνατος να ξέρεις
δόλια τροχίζει το σπαθί στου ποτηριού την κόψη.
Και πώς κομίζει ο άκαρδος ζωές που δεν καρπίσαν
στου μαύρου Άδη τα άραχνα τα μουχλερά σκοτάδια!.
Κεράκια που δεν πρόλαβαν τον κόσμο να φωτίσουν
φωταγωγούν την σκιερή του Πλούτωνα τη χώρα.

– Ε! Μερσεντές κι άλλα εσείς κάρα αριστοκρατίας…
και τα φτωχά ποδήλατα, κούρσες και μηχανάκια
μέσα τους κουβαλούν ψυχές που είναι ο κόσμος όλος,
για όλους  όσους παίρνουνε  το φως απ’ τη ματιά τους.
—————–
Φρικτός ο απολογισμός στον πόλεμο των δρόμων
γιατί χωρίς εφόδια, εξοπλισμό και γνώση
τον θάνατο ανταμώνουμε στους τσιμεντένιους δρόμους,
σε ώρες τυφλές, αβλόητες που τα όνειρα στραγγίζουν.
—————
Και δεν υπάρχει αλοίμονο μία καινούρια γέννα,
για την Μαρία, τον Κωστή, για μένα και για σένα,
που θα σε φέρει στην ζωή του πάνω κόσμου πάλι,
της λεβεντιάς τον όμορφο να σύρεις  πεντοζάλι.
———————–
Παιδί με το ποδόλατο, της κούρσας επιβάτη
της φονικής της μηχανής άμυαλε παραβάτη,
πάνω από όλα στης ζωής δέσου γερά το νήμα
να μην σαπίσει ο ανθός της  νιότης  σου στο μνήμα.
Θρήνοι και γόοι και κλαθμοί κηδεύουν το χαμό σας
κι η έλλειψη σας μαχαιριά στα στήθη  των δικών σας.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ
(δασκάλα, λογοτέχνις)

Στα βενζινάδικα…

Ένα ανέκδοτο της..Κρίσης..

Με αφορμή το σχετικό δημοσίευμα της ΠΑΤΡΙΔΑΣ,
“Mου βάζετε..2 ευρώ βενζίνη”;;..
θυμήθηκα κάποιο παλιότερο ανέκδοτο, που
κυκλοφορούσε, κάπου εκεί στην αρχή της κρίσης..
και σας το μεταφέρω:
Kάποιος νεαρός, καλή ώρα σαν και τώρα,..πηγαίνει σε ένα
Βενζινάδικο και απευθυνόμενος στο πρατηριούχο – πωλητή,
του λέει να του βάλει πενήντα λεπτά!..βενζίνη,.. για το μηχανάκι..
και δύο ευρώ!..για το αυτοκίνητό του.
..και ο ετυμόλογος βενζινάς του λέει:
Mιάς και ήρθες,..δέν κάθεσαι να σου..”κλάσω” και λίγο αέρα
για τα λάστιχα;; Ωραίος ο βενζινάς..

Δ. Τριχάς

Μπορεί επίσης να σας αρέσει