‘Εμμετρα

176

ΟΦΕΙΛΗ

Μέσα στα τρίσβαθα του νου κοιμούνται κάποιες λέξεις
-κανένας δεν τις ξύπνησε προφήτης ή σοφός-
Δικό σου χρέος, ποιητή, εσύ να τις διαλέξεις!
Βρες τις και πες τις να γεμίσει ο κόσμος φως!

Λουλούδια που μαραίνονται πριν γίνουνε στεφάνι
Γλυκοδροσοσταλίδες που γεννιούνται την αυγή
κι ήλιος-φονιάς με τ` άπονο πυρό του το δρεπάνι
τις κομματιάζει πριν να πέσουνε στη Γη!

Πρόλαβε, σώσε, Ποιητή, την άγια σου τη Μοίρα
βόηθα την Ομορφιά να βρει σώμα να γεννηθεί
να βαφτιστεί ξανά η Ζωή στης Τέχνης σου τα μύρα
κι ο Κόσμος λίγο πιο ψηλά να σηκωθεί!

Χ.Ν. Καραγιάννης
Φιλόλογος

Οι “δρομείς” αλλάζουν!.. .. τα περάσματα είναι ίδια..

Bλέπω παντού περάσματα τα ίδια..
μοίρα κοινή, το διάβα της ζωής,
λίγο “μετράνε”,..δόξες και στολίδια..
πρόσωπ’ αλλάζουν,..όλοι Εμείς.

Αλλάζει ο κόσμος,..μαζί κι’ Εμείς..
π’ εναλλασσόμαστε στην..”Ιστορία”,
είμαστε σίγουρα..όλοι “δρομείς”!..
..σ’ ένα μονόδρομο, σε μια πορεία.

Δείτε τριγύρω,..δρόμους, μνημεία..
πόσοι περπάτησαν πάνω σ’ αυτά,
Εμείς..μιάς χρήσης!..δέν λέω αστεία,
είμαστε όντα,..τόσο φθαρτά.

Σκέψη πανάρχαια, που μας τσακίζει..
κι’ ας σφίζει δίπλα μας ζωή,
ο κόσμος χάνεται, δεν μας “αγγίζει”..
φεύγει κι’ ακούς,..μόνο βοή!

Δρόμοι, περάσματα,..τα ίδια..
κι’ εμείς διαβάτες και “δρομείς”,
η δόξα φεύγει..και τα στολίδια,
..ίχνη αφήνει κι’ αποκαϊδια..
μιάς χρήσης είμαστε!.. Εμείς..

Δημήτρης Τριχάς
Τοπογρ. Μηχαν. Ε.Μ.Π.
dimtri43@yahoo.gr

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Είμαστε μαζί απόψε στο θέατρο.
Μοναδική ζεστασιά το χέρι σου.
Έξω χαλούσε ο κόσμος απ’ τη βροχή,
μέσα όμως μαζί χέρι με χέρι.
Ένιωθα μια φωνούλα ν’ ανεβαίνει στα χείλη μου.
«Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ» μου έλεγε.
Μα δεν μπορούσα να το πω δυνατά.
Το θέατρο γεμάτο κόσμο…
Έξω βροντές και αστραπές
Έξω βροχή.
Μέσα μου η φωνούλα ανέβαινε
ώς τα χείλη.
Και την έπνιγα πάλι…
Το θέατρο τελείωσε,
μα εμείς είμαστε μαζί.

Γιάννης Πετσαλάκης

Όταν γενιέται ένα παιδί η χαρά είναι μεγάλη

– Πόση χαρά μας χάρισες
πόσα όνειρα κι ελπίδες,
είσαι το ουράνιο τόξο που έρχεται,
μετά τις καταιγίδες.
– Είσαι άγγελος αγάπη μας
μικρό πεταξαράκι.
Είσαι το φως της χαραυγής
που διώχνει το σκοτάδι.
– Είσαι η χαρά το γέλιο μας,
η ανάσα μας η ζωή μας.
Είσαι η γαλήνη που ζητούσαμε,
να έχει η ψυχή μας.
– Άστρο μας, μαργαριτάρι μας.
– Άσπρο νήμα με δαντέλα.
– Σκάβεις φως φυτεύεις ήλιο,
εις της καρδιάς μας το βασίλειο.
– Ζάλο της πετροπέρδικας,
χαρά του αποσπερίτη,
του φεγγαριού το πρόσωπο
σου χάρησε η φύση.

Νέα παιδιά κάνετε οικογένειες
μην παίρνετε διαζύγιο.
Η οικογένεια είναι ιερό πράγμα.
Σε λίγο η Ελλάδα μας θα είναι ένα
“Μεγάλο Γηροκομείο”.

Της Ελένης Γιακάκογλου

Μπορεί επίσης να σας αρέσει