ΠΑΤΡΙΣ
Πηγή: Εφημερίδα Πατρίς (http://www.patris.gr/)
Συντάκτης άρθρου: Πατρίς (Email: patris@patris.gr)
Κατηγορία άρθρου: Προεκτάσεις
Hμ/νία - Ώρα: 26/3/2014, 16:45

SOS από το μέλλον


Του Γιάννη Μοσχονά*

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι οι Θεοί στέλνουν σημάδια-οιωνούς, προαναγγέλλοντας έτσι τις εξελίξεις για το μέλλον της ζωής των ανθρώπων. Στην σύγχρονη Ελλάδα δεν φαίνεται να υιοθετούμε τέτοιου είδους ιδεοληψίες, είτε γιατί δεν πιστεύουμε στους οιωνούς, είτε γιατί δεν πιστεύουμε στο μέλλον μας!

Όμως, δυο παράλληλα φαινόμενα, τα οποία βρίσκονται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα, θα πρέπει να μας προβληματίσουν να σκεφτούμε, αλλά κυρίως να αφουγκραστούμε τα μηνύματα S.O.S. που εκπέμπουν, πριν να είναι αργά! Πρόκειται για την επικείμενη καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στην λεκάνη της Μεσογείου, αλλά και την εξαφάνιση του Boeing των Μαλαισιανών αερογραμμών. Τα δυο αυτά περιστατικά, αν και λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη, εν τούτοις έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Αποτελούν και τα δύο, ηχηρά «μνημεία» αμφισβήτησης του σύγχρονου τεχνολογικού μας πολιτισμού. Το καθένα, για τους δικούς του λόγους, εκπέμπει και από ένα σήμα βοήθειας, το οποίο όχι μόνο δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, αλλά οφείλουμε και να το προωθήσουμε παντού!

Κανένας δεν αμφισβητεί τον ρόλο της τεχνολογίας στην εξέλιξη του πολιτισμού μας. Κάποιες φορές όμως, μπορούμε και πρέπει να στεκόμαστε επικριτικά απέναντι σε τεχνολογικά επιτεύγματα, τα οποία δεν υπηρετούν τις δημιουργικές, αλλά τις καταστροφικές δυνάμεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, ως κατάλοιπα της απληστίας και της ματαιοδοξίας μας.

Εκείνοι οι δήθεν πολιτισμένοι και προηγμένοι άνθρωποι, που επέλεξαν την πλέον ιστορική θάλασσα του κόσμου, όπως είναι η Μεσόγειος, να «φιλοξενήσει» στους κόλπους της τα χημικά-τοξικά απόβλητα προϊόντων πολέμου, κάθε άλλο παρά υπηρεσία στον πολιτισμό μας προσφέρουν! Εμφανίζονται μάλιστα τόσο σίγουροι για την επιτυχία της εφαρμογής του σχεδίου τους, αγνοώντας και υποτιμώντας όχι μόνο τις μεμονωμένες επιστημονικές φωνές που διατείνονται και προειδοποιούν για τους σοβαρούς κινδύνους της επιχείρησης, όχι μόνο την ανάγκη και το δικαίωμα των Μεσογειακών λαών να διατηρήσουν ζωντανή την θάλασσα τους, αλλά και αυτά ακόμα τα ιστορικά στοιχεία που μαρτυρούν την αδυναμία του ανθρώπου να απαλλαγεί από τα λάθη του. Το Τσερνομπίλ, το Τσάλεντζερ και η Φουκουσίμα αποτελούν δυστυχώς «μνημεία» θλιβερά, που επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο την αποτυχημένη προσπάθεια του ανθρώπου να καθυποτάξει τη φύση.

Από την άλλη μεριά του φεγγαριού, την εποχή της διαστημικής τεχνολογίας, ένα αεροπλάνο ξαφνικά ως δια μαγείας εξαφανίζεται από τον χάρτη και επί δυο εβδομάδες και πλέον συνεχίζει να θεωρείται αγνοούμενο, μαζί φυσικά και με τους επιβάτες του.

Η τεχνολογικά προηγμένη πραγματικότητα παραχωρεί αναγκαστικά την θέση της στην επιστημονική φαντασία, τα σενάρια της οποίας μοιραία οργιάζουν, επιδιώκοντας να εξηγήσουν τα ανεξήγητα!

Όπως αγνοείται όμως η τύχη του Boeing, έτσι ακριβώς αγνοείται και η βούληση της Ελληνικής κυβέρνησης και του Υπουργείου Εξωτερικών να ελέγξει αν όχι να αποτρέψει ή έστω να εμποδίσει την οικολογική απειλή που εδράζεται στην γειτονιά μας. Όχι μόνο δεν δείχνει να τους απασχολεί το θέμα, αλλά φροντίζουν και να το υποβαθμίζουν κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα, μεριμνώντας ταυτόχρονα επιμελώς, να μην προβάλλεται από τα δελτία ειδήσεων των γνωστών τηλεοπτικών σταθμών, που τελούν υπό την προστασία και τον έλεγχο τους. Την ίδια στιγμή όμως, τα ίδια τηλεοπτικά κανάλια, προβάλλουν καθΆ υπερβολή και με ιδιαίτερο δημοσιογραφικό ζήλο όλες τις λεπτομέρειες της πτήσης «φάντασμα», χωρίς νόημα και περιεχόμενο για τους τηλεθεατές, αναλώνοντας περίπου το ήμισυ του τηλεοπτικού τους χρόνου σε κάθε δελτίο ειδήσεων.

Η σκιώδης κυβέρνηση των μνημονίων και της τρόικας, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά τον ρόλο της ως «κυβέρνηση φάντασμα», φανερώνει απροκάλυπτα τις προτιμήσεις της στα ανεξιχνίαστα φαντάσματα, παρά στον απαιτητικό ρεαλισμό.

Ελπίδα πραγματική και φωτεινό παράδειγμα αποτελεί η ειρηνική διαμαρτυρία στο Αρκάδι από απλούς πολίτες του νησιού μας που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους. Είναι αυτοί που έλαβαν το μήνυμα και θέλησαν να το προωθήσουν και παραπέρα. Είναι εκείνοι που με πλεόνασμα ευθύνης απέναντι στις γενιές που θα ακολουθήσουν, απαιτούν τα αυτονόητα. Με σκέψη καθαρή, χωρίς «υδρόλυση», χωρίς την επεξεργασία της ιδιοτέλειας, αλλά με πλήρη συναίσθηση του κοινωνικού τους ρόλου, διαδηλώνουν τον φόβο τους!

Ας είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά ότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ την ανθρώπινη υπόσταση μας και όταν χάνουμε την ισορροπία μας, να πατάμε και με τα δυο πόδια στη γη. Να μάθουμε να ακούμε τις «φωνές» από το μέλλον, να διδασκόμαστε από την εμπειρία του παρελθόντος και να αμφισβητούμε την σιγουριά του παρόντος!

Αν το ξεχνάνε καμιά φορά από έπαρση ή υπερβολή η επιστήμη και η τεχνολογία, καλό θα είναι, για να ισορροπεί το σύστημα, να ρίχνουν και καμιά ματιά προς την πλευρά της τέχνης. Εκεί, θα συναντήσουν ανθρώπους εμπνευσμένους, ταγμένους και ταπεινούς όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, που «ζωγραφίζει» με τα λόγια του:

«Δυνατός είναι εκείνος που αποδέχεται την αδυναμία του πρώτα!».

* Ο Γιάννης Μοσχονάς είναι εκπαιδευτικός
Έχει διαβαστεί 1 φορές .
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.