ΠΑΤΡΙΣ
Πηγή: Εφημερίδα Πατρίς (http://www.patris.gr/)
Συντάκτης άρθρου: Πατρίς (Email: patris@patris.gr)
Κατηγορία άρθρου: Προεκτάσεις
Hμ/νία - Ώρα: 26/2/2014, 20:16

Μασκαρά, Γκρέκο μασκαρά…!


Του Γιάννη Μοσχονά*

Η περίοδος της αποκριάς υπήρξε ανέκαθεν για τον Έλληνα ευκαιρία εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του, που δεν επιθυμεί να χάσει για κανένα λόγο. Όντας μεσογειακός ο λαός μας, πιστός στην παράδοση και με έντονη τη διάθεση της εξωστρέφειας και την επιθυμία του να υποδύεται ρόλους, που άλλοτε αντανακλούν τα απωθημένα της ψυχής του και άλλοτε πάλι, του παρέχουν την παραίσθηση, της προσωρινής απομάκρυνσης του από τα προβλήματα της καθημερινής του επιβίωσης. Ιδιαίτερα δε φέτος, μετά και την «ευδαιμονία» που δημιούργησε στους πολίτες η είδηση για το πρωτογενές μας πλεόνασμα, θα εκτοξεύσει σίγουρα στα ύψη και την ψυχική μας διάθεση για διασκέδαση! Τα γλέντια και η μεταμφίεση δεσπόζουν, ως απομεινάρια από τους Ρωμαϊκούς και τους αρχαίους Ελληνικούς χρόνους, με τις Διονυσιακές γιορτές, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, γλεντούσαν και έπιναν κρασί προς τιμή του θεού Διόνυσου.

Είναι δύσκολο όμως να ξεχωρίσεις κάποιον σήμερα, πότε είναι περισσότερο αληθινός! Όταν βάζει τη μάσκα ή όταν τη βγάζει! Το προσωπείο πλέον στην εποχή μας δεν αποτελεί μόνο αποκριάτικο αξεσουάρ, αλλά καθημερινό προσωπικό μας εξάρτημα, ως προέκταση, αλλά πολλές φορές και ως υποκατάστατο, του ίδιου μας του εαυτού.

Δεν είναι πια αρκετό το δάκτυλο για να μας κρύψει και έτσι έχουμε επινοήσει ένα ολόκληρο καβούκι για τον καθένα μας, μέσα στο οποίο έχουμε «χώσει» όλες τις ανασφάλειες μας και μαζί με αυτές και ό, τι πιο όμορφο συναίσθημα νιώθαμε κάποτε για τον διπλανό μας. Φοβόμαστε πλέον να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο και να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Αν εκείνος όμως φοράει μάσκα, φαντάζει περισσότερο εύκολο, αλλά ακόμα πιο βολικό, όταν εμείς φοράμε το προσωπείο που εγγυάται την ανωνυμία μας. Έτσι, δεν θα εκτεθούμε και δεν θα νοιώσουμε ευάλωτοι, μέσα σε ένα εχθρικό κατά τα άλλα περιβάλλον.

Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο αποκριάς σε μια ιδιότυπη «καρναβαλοχώρα», με εμάς όλους πειθαρχημένους μασκαράδες που ανταποκρινόμαστε άμεσα στα επιτακτικά κελεύσματα του βασιλιά καρνάβαλου! Ενός βασιλιά, που άλλες φορές εμφανίζεται με προσωπείο τρομοκράτη και άλλες πάλι με την ενδυμασία του σωτήρα, καταφέρνοντας όμως πάντα να επιβιώνει αριστοτεχνικά, διαιρώντας τον θυμό μας και πολλαπλασιάζοντας τον φόβο μας!

Όλα αυτά σε μια εποχή που δεν σου επιτρέπει να διακρίνεις τα όρια ανάμεσα στην αποκριά και την σαρακοστή, την επιθυμία και την ανάγκη, τη λογική και την παράνοια, την ειλικρίνεια και την υποκρισία, την αλήθεια και το ψέμα!

Εμείς απλά ακολουθούμε τα «σίγουρα» γνώριμα βήματα, σαν μοιραίοι ανώνυμοι καρναβαλιστές, χορεύοντας πάντα στον ξέφρενο ρυθμό της «μουσικής» που κάποιοι άλλοι επινόησαν, ειδικά για μασκαράδες σαν και του λόγου μας!

Το χειρότερο όμως απΆ όλα είναι ότι δείχνουμε να το απολαμβάνουμε κιόλας και υπό την επήρεια της σύγχυσης που μας δημιουργεί ο «ξέφρενος» καθημερινός ρυθμός του αγώνα μας για επιβίωση, όχι μόνο ξεχνάμε τα προβλήματα μας, αλλά ακόμα και αυτούς που μας τα δημιούργησαν!

Η τελευταία σαρακοστή στη χώρα μας διαρκεί τέσσερα και πλέον χρόνια παρατεταμένης νηστείας και προσευχής, για τη σωτηρία της πατρίδας! Μόνο που δεν ξέρουμε από την ιστορία, πολλές πατρίδες που να σώθηκαν με προσευχές και με νηστίσιμες συνταγές, κυρίως πνευματικών καταναλωτικών προϊόντων αγνώστου προελεύσεως!

Η πραγματική δύναμη μιας κοινωνίας είναι τα μέλη της. Χωρίς μάσκες, χωρίς κουκούλες και κυρίως χωρίς τον φόβο που διαρκώς κατατρώει, υπονομεύει και ακυρώνει τις πραγματικές μας επιθυμίες. Όταν και εφόσον το καταλάβουμε αυτό ως κοινωνία, θα μπορέσουμε να αντικρίσουμε ξανά με χαμόγελο το μέλλον μας!

Καλές απόκριες!

Υ.Γ. Τον βασιλιά καρνάβαλο τον καίμε στο τέλος της αποκριάς, πυρπολώντας έτσι και ξορκίζοντας την έκφανση του συλλογικού, ενοχικού μας εαυτού…!

* Ο Γιάννης Μοσχονάς είναι εκπαιδευτικός
Έχει διαβαστεί 1 φορές .
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.