| ΠΑΤΡΙΣ | Πηγή: Εφημερίδα Πατρίς (http://www.patris.gr/) Συντάκτης άρθρου: Πατρίς (Email: patris@patris.gr) Κατηγορία άρθρου: Συνεντεύξεις Hμ/νία - Ώρα: 14/1/2012, 20:00 |
“Δεν θέλω να περάσω κανένα μήνυμα, αλλά να υπονοήσω πολλά”
Ο κορυφαίος Κρητικός ζωγράφος, Αριστόδημος Παπαδάκης, μιλά στην “Π” για την έκθεσή του που φιλοξενείται στο Ρέθυμνο, το ρόλο του καλλιτέχνη και του πολιτισμού αλλά και το Ηράκλειο που έχει μείνει πίσω
 |
Της Κατερίνας Μυλωνά
“Ξεκίνησα τη σειρά με τις σημαίες και τις έκανα πρώτα κυματιστές και άλλες επίπεδες, ακριβώς για να δώσω πολλά μηνύματα, να πω, να αφήσω να καταλάβουν, να υπονοήσω ότι έχουμε 1002 λόγους να υψώνονται σημαίες και να δείχνουμε τον «ηρωισμό» μας, το λέω με πόνο ψυχής”
Ανάγκη και όχι πολυτέλεια είναι ο πολιτισμός, ιδιαίτερα τις μέρες μας. Το παραπάνω τονίζει ο ζωγράφος, Αριστόδημος Παπαδάκης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π», με αφορμή την έκθεση « Υψώνοντας Σημαίες» που φιλοξενείται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης στο Ρέθυμνο. Η έκθεση ολοκληρώνεται τέλος του μήνα ενώ υπάρχει το ενδεχόμενο να παραταθεί για δύο ακόμα μήνες.
Πραγματοποιείτε μια έκθεση για τις σημαίες, σε μια εποχή που ακόμα και η κυριαρχία της χώρας μας αμφισβητείται. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;
«Δε θέλω να περάσω κανένα μήνυμα, θέλω να υπονοήσω πολλά πράγματα. Οι σημαίες ξεκίνησαν από πιο παλιά αλλά θέλησα να ξεκινήσω την ελληνική σημαία επειδή η σημαία είναι ένα σήμα που όταν τη βλέπεις λες ότι είναι η σημαία της Ελλάδας, όπως βλέπεις ένα σήμα της τροχαίας στο δρόμο και λες να πάω δεξιά. Ξεκίνησα τη σειρά με τις σημαίες και τις έκανα πρώτα κυματιστές και άλλες επίπεδες, ακριβώς για να δώσω πολλά μηνύματα, να πω, να αφήσω να καταλάβουν, να υπονοήσω ότι έχουμε 1002 λόγους να υψώνονται σημαίες και να δείχνουμε τον «ηρωισμό» μας, το λέω με πόνο ψυχής. Το να χάνονται τόσα παιδιά νέα στους δρόμους κάθε μέρα, άλλα με τα ναρκωτικά, άλλα με τα αυτοκίνητα, δεν είναι αμαρτία; Και δε μιλάει κανείς. Για την πολιτική, να μην πούμε γιατί θα αναγκαστείτε να το κόψετε, δε θα είμαστε ευχάριστοι. ¶λλαξα τα χρώματα γιατί είναι πολλοί οι λόγοι να υψώνουμε σημαίες «ηρωικά». Το να μην πετάμε τα πλαστικά μπουκάλια στην ανακύκλωση, κι αυτό είναι στους 1.000 λόγους, δυστυχώς από εκεί ξεκινάει η παιδεία, από το σχολείο, από το σπίτι ... Σήμερα πια κανείς δεν ενδιαφέρεται, ειδικά για τον πολιτισμό, νομίζουν ότι είναι πολυτέλεια, όμως είναι ανάγκη μεγάλη κι αυτές τις μέρες που περνάμε είναι ακόμα μεγαλύτερη».
Ένας καλλιτέχνης επηρεάζεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας; Θεωρείτε πως είναι ένας ρόλος του να αφυπνίσει ή να παρηγορήσει τον κόσμο;
«Ένας καλλιτέχνης είναι καταδικασμένος, θέλει δε θέλει στην εποχή του να προσπαθήσει να δώσει αυτά τα πράγματα. Στην έκθεση δεν έχω βάλει τίτλους, το «Υψώνοντας Σημαίες» είναι της Μαρίας Μαραγκού, ήταν εύστοχος. Υψώνουμε σημαίες για να δείξουμε τον «ηρωισμό» μας, όλα αυτά που γίνονται, που έρχονται, δυστυχώς είναι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ζητήματα παιδείας. Οι πολιτικοί αν είχανε παιδεία δε θα μας αφήνανε ή μάλλον δε θα καταδέχονταν ή αν ασχολούνταν με την Τέχνη να μας φέρουν στο σημείο που μας φέρανε. Όλα αυτά τα υπονοώ αλλά δεν τα λέω, αφήνω τον καθένα να εννοήσει ό, τι θέλει. Μια κυρία μου είπε «ξέρω ότι κάνατε την ελληνική σημαία κόκκινη επειδή έχει βαφτεί με αίμα», δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αλλά της είπα ότι έτσι είναι. Αφήνω τον επισκέπτη της έκθεσης να σκεφτεί τα πάντα και όλα τα δέχομαι. Η δουλειά έχει γίνει με πολύ κόπο.»
“Το Ηράκλειο υστερεί, αλλά κανείς δεν ακούει, όλοι όμως έχουν... καλή διάθεση”
Η έκθεση τελειώνει τέλη Ιανουαρίου;
«Υπάρχει η σκέψη να γίνει παράταση ένα ή δυο μήνες και στη συνέχεια να μεταφερθεί στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη.»
Στο Ηράκλειο;
«Στο Ηράκλειο το θέλω πάρα πολύ αλλά ποιος θα τη φέρει; Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου δεν τη χωράει, αλλά δεν υπάρχει άλλος χώρος. Στο Ηράκλειο υπάρχουν ζωγράφοι και γλύπτες, άλλοι μένουν στην Κρήτη ή την υπόλοιπη Ελλάδα, που δεν είναι τυχαίοι, έχουμε τη Βασιλική, είναι κάτι το φοβερό, έχω εκθέσει αλλά δεν υπάρχει άλλος χώρος. Το αγαπώ το Ηράκλειο, όλες τις δουλειές μου τις παρουσίαζα πρώτα στο Ηράκλειο και μετά σε άλλες πόλεις. Αν δεν το καταφέρω, στην επόμενη έκθεση θα φέρω ένα κομμάτι της στη Βασιλική με δικά μου έξοδα, όλη η έκθεση δε χωράει, είναι 55 έργα μεγάλα, θα βάλω τα μισά ας πούμε ένας που θα έρθει να πάρει μια ιδέα. Το Ηράκλειο υστερεί και κανείς δεν ακούει, αν κουβεντιάσεις όλοι έχουν καλή διάθεση. Όμως, ζητούν άνθρωποι να χαρίσουν έργα και δεν τα παίρνουν. Το Ηράκλειο είναι πίσω, έλεος. Το Ρέθυμνο έχει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, και γκαλερί μικρότερες. Το Ηράκλειο από πού ξεκίνησε, πώς ήτανε...Η Κοτοπούλη πρώτα ερχότανε εδώ και μετά πήγαινε στην Αθήνα.
Σου λένε με την τέχνη θα σώσουμε τον κόσμο; Ναι, μόνο από την τέχνη μπορούμε να βγούμε από την κρίση, ναι, σοβαρολογώ. Δε θα καταδεχόταν οι πολιτικοί ούτε να πεινάνε παιδιά αν σκέφτονταν σαν τους καλλιτέχνες. Στη Μεσαρά κατεβαίνουν χιλιάδες πούλμαν και επισκέπτονται τη Φαιστό ,αν δεν υπήρχε δε νομίζω να κατεβαίνανε. Ο πολιτισμός δεν τελειώνει, όσο περνάει γίνεται καλύτερος.»
“Υψώνοντας Σημαίες: Μετάλλαξη σΆ ένα άλλο σύμβολο, αναγνωρισμένο, αλλά όχι και ξεκάθαρο”
Ο Αριστόδημος παραμένει μια ιδιαίτερη περίπτωση σκεπτόμενου καλλιτέχνη που βιώνει με αυτάρκεια την περιπέτεια της τέχνης στο χωριό του, τους Βόρρους Ηρακλείου.
Η έκθεση δηλώνει την πορεία και την περιπέτεια του ζωγράφου, στη γεωμετρία και το οπτικό παιγνίδι αφΆ ενός, το σχόλιο στο γεωπολιτικό ζήτημα, αφΆ ετέρου.
«Η ίδια η σημαία γίνεται σήμα, αλλάζει χρώμα μετατρέποντας το σώμα της σε σημειολογικό γεγονός που παραπέμπει σε ποικίλες ερμηνείες. Είναι το σήμα-καταδεσμική πινακίδα που οργανώνεται για να τιμήσει τους καβαλάρηδες της ασφάλτου στο μακάβριο ταξίδι μιας υπέρμετρης ταχύτητας αλλά και η μετάλλαξη του συμβόλου, σε ένα άλλο σύμβολο, αναγνωρίσιμο αλλά όχι και ξεκάθαρο», γράφει στο προλογικό της σημείωμα στον κατάλογο η Μαρία Μαραγκού. Και συνεχίζει: «Οι Σημαίες, υψωμένες, αναδιπλωμένες ή εγκιβωτισμένες, ακολουθώντας πάντα την γεωμετρική τους ιδιοσυγκρασία, παραμένουν συνεπείς στη θεματική τους διάσταση, στο τόπο και το χρόνο. Το μικρό τόπο των θερμοκηπίων και της μόλυνσης, των στρατιωτικών βάσεων και των αεροπλάνων που απογειώνονται προς νοτιότερες κατευθύνσεις, το μεγαλύτερο τόπο που φέρει το στίγμα της απώλειας της πολιτιστικής του ταυτότητας, του τεράστιου πλανήτη που συγκρούεται με άλλους καταστροφικούς πλανήτες που φέρουν την οικολογική καταστροφή, το πόλεμο, τη μελαγχολία».
Ο Αριστόδημος γεννήθηκε στην Κρήτη. Ζει και εργάζεται στους Βόρρους Ηρακλείου. Σπούδασε την τεχνική fresco στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1978 τιμήθηκε από τον Δήμο Ηρακλείου με το βραβείο «Νίκος Καζαντζάκης».
Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει 23 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές.
Έχει διαβαστεί 1 φορές .