ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Αρκάδι, Αγία Σοφία και Αγία Λαύρα Παραλληλισμοί και αντιθέσεις
150 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου



Ο ταπεινός μοναχός και ο παραδόπιστος πατριάρχης

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω, του 1453, αλλά και τινα άλλα που έχουν σχέση με το 1821, συγκρίνοντάς τα με το Αρκάδι; (Το κάνω διότι πολλοί ιστορικοί παραλληλίζουν το Αρκάδι με τα δύο αυτά γεγονότα). Αυτό λοιπόν που επιθυμώ να διευκρινίσω είναι:

α) Ότι ο ταπεινός Ηγούμενος Γαβριήλ Μαρινάκης είχε πίστη και ψυχή ανώτερη του υποτιθέμενου Πατριάρχη των ημερών της πτώσης της Πόλης στους Οθωμανούς. Και έμεινε εκεί όπου τον έταξε η Θεία Πρόνοια και η Πατρίδα, για να θερμάνει τις ψυχές των πολεμιστών και αμάχων και να τις προετοιμάσει για τη μεγάλη θυσία.

Δεν υπήρξε δειλός και παραδόπιστος, όπως ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Γ΄, ο Μάμμας, που το έσκασε από την Πόλη για να βολευτεί στα παλάτια του Βατικανού, ενώ η τουρκιά προχωρούσε σαν μυρμηγκιά ακάθεκτη και απειλητική προς την πρωτεύουσα του Βυζαντίου, τον λαό της οποίας ο μιαρός αυτός κληρικός άφησε στις ώρες του μεγάλου κινδύνου χωρίς θρησκευτικό ηγέτη.

Και β) ότι τις δάφνες της δόξας που διάφοροι «επίσημοι» και «ανεπίσημοι» ιστορικοί έχουν αποθέσει στη Μονή της Αγίας Λαύρας, τις δικαιούται η Μονή Αρκαδίου, καθώς η συμβολή της πρώτης στον εθνικό αγώνα ωχριά μπροστά σ’ αυτήν της Κρητικής Μονής. Άλλωστε ουδέν λάβαρο υψώθηκε και ευλογήθηκε ποτέ από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα. Και ουδεμία μάχη ή προσβολή αυτής από τον εχθρό έγινε την ημέρα της 25ης Μαρτίου 1821.

Αυτό που έκανε ο μεγάλος αυτός Ιεράρχης και επαναστάτης ήταν να ευλογήσει τις σημαίες των διαφόρων οπλαρχηγών στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου της Πάτρας την 23η και 24η Μαρτίου 1821 και όχι την 25η Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, όπως αναφέρουν οι πλαστογράφοι της ιστορίας. Κατά συνέπεια και το προβαλλόμενο ως λάβαρο της Αγίας Λαύρας μεγαλοπρεπής μύθος είναι, κατασκευασμένος από τους παραχαράκτες της ιστορίας. Άλλωστε, ουδέν περί υψώσεως τέτοιου λαβάρου στην Αγία Λαύρα αναφέρει ο Παλαιών Πατρών στα «Απομνημονεύματά» του, ούτε κάποιος από τους μεγάλους οπλαρχηγούς της Αχαΐας.

Λάβαρο μπαρουτοκαπνισμένο και αγιασμένο από το αίμα των υπερασπιστών του υπήρξε αυτό της Μονής Αρκαδίου που το απέσπασε από το μοναστήρι ως τρόπαιο ένας Τουρκο-Ηρακλειώτης αξιωματικός και μετά τέσσερα χρόνια, διακατεχόμενος ίσως από τύψεις και από τον φόβο της τιμωρίας του από το Θείον, παρέδωσε το ιστορικό λάβαρο σ’ ένα μοναχό, ονόματι Συμεών Γαβρά, της Μονής Αρκαδίου, που βρισκόταν τότε στο Ηράκλειο, για να το επιστρέψει εκεί που ανήκε.

Όποιος επιδιώξει να δει το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, θα βρεθεί προ εκπλήξεως (πολλοί άλλωστε εξεπλάγησαν όταν το παρουσίασε ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, στο γνωστό συλλαλητήριο). Ένα χρυσοκέντητο χοντρό ύφασμα με πούλιες και ακριβά υλικά. Το λάβαρο του Αρκαδίου είναι μπαρουτοκαπνισμένο και τρυπημένο από τις σφαίρες και τα σπαθίσματα των Τούρκων και Αιγυπτίων στρατιωτών. Υπάρχει η βάσιμη υπόνοια ότι το λάβαρο της Αγίας Λαύρας κατασκευάστηκε εκ των υστέρων.

Η δικαίωση του Γαβριήλ

Ο Γαβριήλ υπήρξε από τους κληρικούς για τους οποίους η Ορθοδοξία και η Πατρίδα οφείλουν να υπερηφανεύονται. Ο ίδιος έκανε πράξη το κήρυγμά του, πεθαίνοντας με το σπαθί στο ένα χέρι και το σταυρό στο άλλο και προτρέποντας όλους να σπεύσουν την τελευταία στιγμή στην πυριτιδαποθήκη.

Με την ομιλία του εντός του ναού της Μονής, ο ταπεινός στον χαρακτήρα, αλλά γίγας στο φρόνημα καλόγηρος από τους Μαργαρίτες Μυλοποτάμου, ο αδάμαστος και αδαμάντινος Γαβριήλ, κέρδισε δια μιας τις ψυχές των πολεμιστών και των αμάχων του Αρκαδίου και τις παρέδωσε αυθωρεί στην πατρίδα και στην αιωνιότητα. Στην αθανασία.

Ως προς το τελευταίο μάλιστα δικαιώθηκε απόλυτα, όταν απευθυνόμενος προς αυτούς που βρίσκονταν εντός του ναού, τους τόνιζε ότι η ανταμοιβή της θυσίας τους θα είναι «οι ευχές των επερχομένων γενεών ες αεί!».

Mήπως δεν συμβαίνει αυτό τώρα

Μια και αναφερόμαστε στον Γαβριήλ, νομίζω ότι η Εκκλησία της Κρήτης και η Πατρίδα οφείλουν στη μνήμη του τιμές, που δυστυχώς δεν του έχουν αποδοθεί και που όχι πολλοί των ιερωμένων μας δικαιούνται.

Κλείνοντας το σημείωμα αυτό πρέπει να τονιστεί πάλι ότι της μεγάλης θυσίας στο Αρκάδι, με την κατάθεση της ψυχής 872 ολοκαυτωθέντων και γενικά φονευθέντων Κρητών μαχητών και αμάχων και Ελλήνων εθελοντών, προηγήθηκε η τέλεση ιερής και πατριωτικής μυσταγωγίας που μετέτρεψε απλούς πολεμιστές σε τιτάνες, οι οποίοι γονάτισαν μπροστά στο βωμό του θυσιαστηρίου της πατρίδας και πρόσφεραν εκούσια τη ζωή τους γι’ αυτήν.

Η θυσία και η προηγηθείσα προετοιμασία προσδίδουν στο ολοκαύτωμα του Αρκαδίου μοναδική ιδιαιτερότητα.

1 Τιμόθεου Μ. Βενέρη: «Το Αρκάδι δια των αιώνων», έκδοση ΠΥΡΣΟΣ, Αθήνα 1938.

ΑΥΡΙΟ: Ο πόθος για την Ένωση και ο Μουσταφάς και η Κρητικιά χανούμισα Ελένη Βολανοπούλλα.

* Ο Τίτος Αθανασιάδης είναι δημοσιογράφος

(Αύριο η συνέχεια)

Προσοχή! Αυτό το άρθρο έχει συνέχειες ...
Παρακαλώ χρησιμοποιείστε τα παρακάτω links για να τις διαβάσετε.

150 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου
Αρκάδι, Αγία Σοφία και Αγία Λαύρα Παραλληλισμοί και αντιθέσεις




Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
8/11/2016

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions