ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Η παιδεία στα χρόνια του μνημονίου

Του Γιάννη Μοσχονά*

Η παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος των ανθρώπων, σύμφωνα με τον Πλάτωνα!

Όμως σύμφωνα με την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης του μνημονίου, η παιδεία μας κατέχει σήμερα την δεύτερη θέση, αλλά από το τέλος της λίστας, μια θέση πριν από την υγεία ίσως…

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι τα προηγούμενα χρόνια βρισκόταν και σε καμία περίοπτη θέση, αλλά τουλάχιστον κατά την διάρκεια της χρονιάς και με δεδομένη την καλή πρόθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας, κατάφερνε στο τέλος να ξεπερνά τα βασικά ουσιαστικά προβλήματα στο μέγεθος του δυνατού.

Η παρουσία της επίσημης πολιτείας εξάλλου, στο πλευρό των εκπαιδευτικών και των μαθητών, γινόταν πάντα αισθητή μόνο την ημέρα του αγιασμού στα σχολεία και με κάποιες ίσως γραπτές οδηγίες, που αφορούσαν τους κανόνες χρήσης κινητών τηλεφώνων στο χώρο του σχολείου, κατά την διάρκεια της χρονιάς.

Ανέκαθεν, το σχολικό έτος στην μέση εκπαίδευση την οποία υπηρετώ και μπορώ να γνωρίζω, ξεκινούσε με πολλά προβλήματα και βασικές ελλείψεις κυρίως εκπαιδευτικού προσωπικού και βιβλίων, τα οποία όμως μέσα σε βάθος χρόνου αντιμετωπίζονταν τελικά ως έναν ικανοποιητικό βαθμό.

Υπήρχε όμως μαζί με όλα αυτά και η καλή διάθεση και η αισιοδοξία, ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των μαθητών, να επιλύσουν αυτά τα προβλήματα.

Ο εκπαιδευτικός εξ ορισμού οφείλει να είναι αισιόδοξος για το μέλλον, αρκεί και εκείνο να μην εμφανίζεται με αποχρώσεις μόνο του μαύρου, όπως δυστυχώς εμφανίζεται σήμερα.

Με ποιο επιχείρημα θα εμφυσήσεις το συναίσθημα της αισιοδοξίας στον μαθητή σου, την ίδια ώρα που σε στοχοποιεί ευθέως σαν εκπρόσωπο της γενιάς που του κατέστρεψε το μέλλον;

Με ποια λόγια θα του αφυπνίσεις την υπομονή και την καρτερικότητα, για τις καλύτερες μέρες που κάποτε θα έρθουν και που αξίζει γι’ αυτές να αγωνίζεται, χωρίς να κινδυνεύεις να σε κατηγορήσει ότι του λες ψέματα, ή ακόμα χειρότερα, ότι χρησιμοποιείς κι εσύ την ταπεινή γλώσσα των εμπνευστών του μνημονίου;

Από πού να αντλήσει την ελπίδα ο μέσος Έλληνας εκπαιδευτικός, για να την μεταλαμπαδεύσει στη συνέχεια και στους μαθητές του, την στιγμή που όντας καταχρεωμένος με δάνεια του κοντινού παρελθόντος, παρακολουθεί αμήχανα τον μισθό του διαρκώς να συρρικνώνεται, την αγοραστική του δυνατότητα να εξαφανίζεται και μη μπορώντας να βοηθήσει τα παιδιά του, να τα βλέπει να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους και να «κατακτούν» τις θέσεις τους, το ένα μετά το άλλο, στις ατέλειωτες λίστες με τις στρατιές των νέων ανέργων;

Αυτά όσον αφορά το συναισθηματικό μέρος της κρίσης στην μέση εκπαίδευση, στα δύσκολα χρόνια του μνημονίου. Αν υπάρχει μια λέξη που να περιγράφει εύγλωττα την συναισθηματική κατάσταση των εκπαιδευτικών και των εκπαιδευόμενων σήμερα στα σχολεία μας, αυτή είναι η «απελπισία».

Ο καταλληλότερος όμως τίτλος με τον οποίο μπορεί κανείς να περιγράψει την ουσιαστική κατάσταση που επικρατεί αυτήν την εποχή στον χώρο της μέσης εκπαίδευσης στην χώρα μας, όπως αυτός προσδιορίζεται από το έμπρακτο ενδιαφέρον της επίσημης πολιτείας, είναι «η τζάμπα παιδεία»!

Οι εφαρμοστές του μνημονίου έχουν επινοήσει, επιστρατεύσει και αρχίζουν να εφαρμόζουν έναν σωρό από τομές, παρεμβάσεις και επεμβάσεις στον χώρο της εκπαίδευσης, οι περισσότερες από αυτές φέροντας και βαρύγδουπους τίτλους(όπως projects, αξιολογήσεις, προγράμματα κ.λ.π.) οι οποίες όμως όλες έχουν έναν κοινό παρανομαστή: Είναι τζάμπα και ανέξοδες! Δεν κοστίζουν ούτε ένα ευρώ!

Όταν δε, χρειαστεί εκείνο το ευρώ, σπεύδουν άμεσα με περισσή ευκολία και ζήλο να βρουν πάση θυσία και να εφαρμόσουν ισοδύναμα μέτρα, χωρίς κόστος αλλά και χωρίς αξία, που φαντάζουν απλά λύσεις του προβλήματος, χωρίς φυσικά και να είναι.

Μετά από ένα και πλέον μήνα λειτουργίας των σχολικών μονάδων, «έπεσε σύρμα» από το υπουργείο στις κατά τόπους διευθύνσεις εκπαίδευσης, να συγχωνεύσουν τμήματα μαθητών με σκοπό την εξοικονόμηση όλων εκείνων των διδακτικών ορών που υπολείπονται, αφού δεν υπάρχει πρόθεση τοποθέτησης περισσότερων εκπαιδευτικών στις μονάδες αυτές.

Αγνοώντας και αδιαφορώντας πλήρως για την ηρεμία και την ομαλότητα στα σχολεία, αλλά και για την ουσιαστική διαδικασία της μάθησης, που δεν μπορεί να επιτευχθεί με πολυπληθή τμήματα μαθητών, τα οποία μάλιστα δημιουργήθηκαν εν τω μέσω της χρονιάς, για άλλη μια φορά εμφανίζονται να διεκπεραιώνουν και να απαξιώνουν την εκπαιδευτική λειτουργία αντί να την ενθαρρύνουν και να την πριμοδοτούν.

Οι ελλείψεις των βιβλίων είναι αρκετές σε πολλά σχολεία παρά τους αρχικούς πανηγυρισμούς για το αντίθετο. Πολλοί τίτλοι δεν ήρθαν και ούτε πρόκειται να έρθουν(αφού δεν υπάρχουν),ακόμα και για μαθήματα πανελλαδικά εξεταζόμενα στην Γ τάξη.

Αυτά συμβαίνουν στα κανονικά λεγόμενα σχολεία.

Αν είναι να μιλήσουμε δε, για τα ειδικά σχολεία, η κατάσταση εκεί είναι τραγική.

Εκεί που, ειδικά θα έπρεπε μια ευνομούμενη πολιτεία να δείξει όλη την στοργή, την ευαισθησία και το πραγματικό ενδιαφέρον της, ακριβώς εκεί δείχνει να αδιαφορεί πλήρως γιατί η εξεύρεση εξειδικευμένων καθηγητών που απαιτεί ο ευαίσθητος αυτός τομέας της εκπαίδευσης, είναι περισσότερο δαπανηρός και απαγορευτικός την εποχή της αυστηρής λιτότητας.

Όταν ήμουν μαθητής, ένας παλιός καλός δάσκαλος μας είχε πει στην τάξη, ότι για να μπορέσει να μάθει ένας μαθητής στο σχολείο, θα πρέπει να ικανοποιούνται τρεις τουλάχιστον προϋποθέσεις: Να μην πεινά, να μην κρυώνει και να μην νυστάζει!

Δυστυχώς όμως σήμερα, φοβάμαι ότι κανένα από τα παραπάνω δεν βλέπω να ικανοποιείται!

Όλο και περισσότεροι είναι πια οι μαθητές που έρχονται στο σχολείο με άδειο στομάχι, ξεχνώντας μάλιστα την τελευταία φορά που έφαγαν! Έχουν όμως την αξιοπρέπεια και τον νεανικό εγωισμό, να μην το αποκαλύπτουν ακόμα και σε εμάς τους καθηγητές τους!

Μόλις αρχίσουν σε λίγο καιρό τα κρύα, αυτά τα παιδιά δεν θα μπορούν να ζεσταθούν με τις τιμές του μνημονιακού πετρελαίου ούτε στο σπίτι, αλλά ούτε και στο σχολείο τους.

Όσο για την νύστα, οι οραματιστές της σύγχρονης θλιβερής πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, θα κάνουν (και κάνουν) ό,τι μπορούν για να τους κρατάνε σε διαρκή και βαθύ ύπνο!

Εμείς; Θα το επιτρέψουμε;

* Ο Γιάννης Μοσχονάς είναι εκπαιδευτικός





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
24/10/2012

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions