| Περιεχόμενα |
 |
Κρήτη |
|
Ελλάδα/Κόσμος |
|
Αθλητισμός |
|
Πολιτισμός & Διασκέδαση |
|
Επιστήμη & Τεχνολογία |
|
Εκπαίδευση |
|
Οικονομία |
|
Ύπαιθρος |
|
Προεκτάσεις |
|
Πληροφορίες |
|
Υπηρεσίες |
|
Αφιερώματα |
|
Pets Life - Κατοικίδια |
 Ψηφοφορία
|
 |
|
ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΟΞΑΣΜΑΤΑ: Ο βασιλιάς της Μαλαισίας κι εμείς
Την παρελθούσα εβδομάδα, ο επί εικοσιδύο έτη πρωθυπουργός της Μαλαισίας Μοχάμετ Μαχατίρ εγκατέλειψε την πολιτική, αποσυρθείς για να συγγράψει τα απομνημονεύματά του.
Άνδρας με ισχυρή προσωπικότητα και ρηξικέλευθος, είναι γνωστός στη Δύση ως ο “πατέρας” ενός συνδυαστικού οικονομικού συστήματος, με το οποίο κατόρθωσε ταυτόχρονα να προστατεύεται και να επωφελείται από την παγκοσμιοποίηση, επιτυγχάνοντας μιαν εντυπωσιακή ανάπτυξη της χώρας του.
Λίγες εβδομάδες πριν την αποχώρησή του, έγινε το επίκεντρο έντονων αντιδράσεων για την ομιλία που εκφώνησε στη δέκατη σύνοδο κορυφής της Οργάνωσης Ισλαμικής Διάσκεψης, την οποία φιλοξένησε στη χώρα του (16 και 17 Οκτωβρίου, με συμμετοχή και των 57 μουσουλμανικών χωρών).
Οι απόψεις του προκάλεσαν ανατολικούς ύμνους και δυτικές αρές.
Το διαδίκτυο έχει γεμίσει με καταγγελίες για πρόκληση φυλετικής βίας, ονοματιζόμενης με όλες τις αποχρώσεις που λαβαίνουν οι εναντίον των Εβραίων τάσεις και διαθέσεις σε διάφορες γλώσσες, με πρώτο συνθετικό το ελληνικό αντί (anti-Israel, anti-Jewish, anti-Semite, anti-Semiti, anti-Semita, anti-Zionism, anti-Sionisme, anti-Sionismo κ.λπ.).
Την ομιλία καταδίκασαν επίσης η ΕΕ και ξεχωριστά εκπρόσωποι ευρωπαϊκών κυβερνήσεων (Ισπανίας, Γαλλίας, Γερμανίας), ενώ από τις ΗΠΑ εκδόθηκε την προηγούμενη Παρασκευή επίσημο ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Ο Αβραάμ Foxman, εθνικός Διευθυντής της ADL (Anti-Defamation League, είπαμε κάτι περί της εβραϊκής αυτής οργανώσεως στο προηγούμενο σημείωμα, 31-10-03) απέφυγε κατ’ αρχήν να σχολιάσει καθεαυτήν την ομιλία, εκφράζοντας την ικανοποίησή του για τις αντιδράσεις των άλλων.
Δεν έλειψαν και όσοι καταφέρθηκαν εναντίον των άμεσων ακροατών.
Η Monde, σε κύριο άρθρο, απορεί πώς δεν σηκώθηκε κανείς να φύγει από την αίθουσα (18-10-03), ενώ ο Foxman στιγματίζει την “ατιμωτική συμπεριφορά” των κρατών της διάσκεψης, των οποίων οι αντιπρόσωποι έμειναν σιωπηλοί, συμφώνησαν ή και υποστήριξαν τις ιδέες τού Μαχατίρ. Τους αποδίδει πρόθυμη συναυτουργία στη διάδοση τέτοιων μηνυμάτων μίσους (“townhall.com”).
Από όλες αυτές τις αντιδράσεις και τον όγκο των λέξεων όμως, δεν προκύπτει τι επί τέλους είπε ο μαλαισιανός ηγέτης. Μοιάζουν κάπως με τις “καταδίκες” που κάθε λίγο και λιγάκι απαγγέλλει ο ημέτερος κυβερνητικός εκπρόσωπος, και μάλιστα “με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο”, χωρίς να μας πληροφορεί τι είπε ή τι έπραξε ο κατάδικος.
Και επειδή, όταν ο κ. Πρωτόπαπας ως υπέρτατος κριτής “καταδικάζει”, συνήθως συμφωνώ με τον βδελυρό ένοχο, ήθελα και επί του προκειμένου να δω το σώμα του εγκλήματος, την ομιλία τού Μαχατίρ.
Χωρίς πολλή περιπλάνηση, την βρήκα (“oicsummit2003.com”). Πριν από οποιαδήποτε άλλη αναφορά σε αυτήν, καταθέτω κάποιες απόψεις τού διάσημου Εβραίου συγγραφέα Henry Makow, περιεχόμενες σε άρθρο του υπό τον τίτλο: “Ελέγχονται οι Εβραίοι ή ελέγχουν;” (την εύρεση του άρθρου οφείλω στην ιστοσελίδα “noitikiantistasis.com” την οποία και εκθύμως συνιστώ. Εκτός από τη δική της προσέγγιση των γεγονότων, παραπέμπει σε καίρια άρθρα του ελληνικού και του διεθνούς Τύπου).
Παρατηρεί λοιπόν ο Makow ότι η ομιλία αντιτάχθηκε πραγματικά στην τρομοκρατία, αλλά τα παγκόσμια μέσα την παρουσίασαν, με την ορολογία ενός Εβραίου ηγέτη, ως “απόλυτη πρόσκληση για περισσότερα εγκλήματα μίσους και τρομοκρατίας εναντίον των Εβραίων”.
Κι αυτό το χαρακτηρίζει σαν ένα κλασικό παράδειγμα του πώς οι Εβραίοι ηγέτες δημιουργούν ένα ψεύτικο φάσμα του αντισημιτισμού για να χειραγωγήσουν τους Εβραίους, και τους Αμερικανούς γενικά, να αντιταχθούν στους μουσουλμάνους.
Σε μία εποχή, λέει, που το Ισραήλ και οι ΗΠΑ απειλούν τη Συρία και το Ιράν με επίθεση, ως μέρος ενός ευρύτερου "πολέμου των πολιτισμών", είναι απαραίτητο να κορυφώνονται τέτοιες μηχανορραφίες των μέσων.
Όσο, τελικά, για το περιεχόμενο της ομιλίας -υπό μορφή τίτλων- είναι αφενός ο προβληματισμός για την υπανάπτυξη των ισλαμικών χωρών, με αναγωγή στις αιτίες και διεκτραγώδηση των αποτελεσμάτων (πολυδιάσπαση, εκμετάλλευση και ταπείνωση από τους εχθρούς των) και αφετέρου προτάσεις για αντιμετώπιση του προβλήματος.
Κεντρικός νους των προτάσεων είναι η πνευματική (διανοητική, πολιτιστική και επιστημονική) αναγέννηση, χωρίς την οποία οι μουσουλμάνοι θα είναι για πάντα καταπιεσμένοι υπό την εξουσία Ευρωπαίων και Εβραίων. Θα είναι για πάντα φτωχοί, καθυστερημένοι και αδύνατοι.
Ζητά να κάνουν μια “στρατηγική υποχώρηση”, να διακόψουν κάθε εχθροπραξία και να αξιολογήσουν ήρεμα την κατάστασή τους. Κι αυτό δεν το θεωρεί απώλεια χρόνου. Μισό αιώνα, λέει, παλεύομε στην Παλαιστίνη και δεν έχομε πετύχει τίποτε. Είμαστε χειρότερα από πριν.
Τώρα παλεύομε χωρίς νόημα. Βλάπτομε επειδή μας βλάπτουν. Θυσιάζομε ζωές και το μόνο αποτέλεσμα είναι οι ογκώδεις ανταποδόσεις και η ταπείνωση. Κερδίζει όμως η πράξη που έχει νόημα, η μη ανταπόδοση, όχι η εκδίκηση.
Και οι Εβραίοι, επεξηγεί, επέζησαν από τα πογκρόμ 2000 ετών όχι ανταποδίδοντας χτυπήματα, αλλά με τη σκέψη. Επινόησαν και προώθησαν επιτυχώς τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Με αυτά έχουν κερδίσει τώρα τον έλεγχο των ισχυρότερων χωρών. Δεν μπορούμε να τους παλέψομε με τα μπράτσα μας μόνο. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη σκέψη μας επίσης.
Σημειώνει ακόμη ότι δεν είναι όλοι οι μη μουσουλμάνοι εναντίον τους. Ακόμη και μεταξύ των Εβραίων υπάρχουν πολλοί που δεν εγκρίνουν τις πράξεις του Ισραήλ. “Δεν πρέπει να ανταγωνιζόμαστε κανένα. Πρέπει να κερδίσομε τις καρδιές και το πνεύμα τους. Πρέπει να τους κερδίσομε με το μέρος μας, όχι εκλιπαρώντας τους να μας παράσχουν βοήθεια, αλλά με τον αξιοπρεπή τρόπο του αγώνα μας για να ενισχυθούμε. Δεν πρέπει να ενισχύομε τον εχθρό με την ώθηση του καθενός μέσα στα στρατόπεδά του με ανεύθυνες και αντιισλαμικές πράξεις”.
Τούτα τα λίγα ελπίζω να δίνουν μια σωστή αίσθηση των λεχθέντων. Βέβαια, ένας ισλαμικός κόσμος (1,3 δις άνθρωποι) όπως τον οραματίζεται ο Μαχατίρ, προηγμένος, με ενότητα και ισχύ, μάλλον που εμπνέει εύλογο φόβο σε Ισραήλ και Ευρώπη.
Αυτό όμως δεν έχει την παραμικρή σχέση με πρόκληση φυλετικής βίας και όσα άλλα δεινά του καταλογίζουν. Τι περίμεναν άλλωστε, ότι θα προέτρεπε σε δουλογνώμονα απραγμοσύνη απέναντι στα εις βάρος τους εγκλήματα;
Θα τολμήσω και μια κρίση που για τον ίδιο είναι βλάσφημη. Έχει επίγνωση πως το Ισλάμ ανέκοψε την εξελικτική πορεία των χωρών που το ασπάστηκαν. Χώρες με πανάρχαιους πολιτισμούς και μια δυναμική προόδου, βούλιαξαν στο τέλμα, κατατριχόμενες με θρησκευτικές μικρόνοιες, και κατάντησαν υποχείρια και περίγελως των εχθρών τους.
Δεν το ομολογεί βέβαια ακριβώς έτσι.
Καταλογίζει την ευθύνη όχι στο Ισλάμ, αλλά στους ερμηνευτές του. Αυτοί ήλθαν, λέει, στα μισά του δρόμου και δίδαξαν ότι η απόκτηση της γνώσης από μουσουλμάνους σημαίνει μόνο τη μελέτη της ισλαμικής θεολογίας, με αποτέλεσμα να αποθαρρυνθεί η μελέτη της επιστήμης, της ιατρικής κ.λπ.
Καινοτόμος ο ίδιος, φαίνεται να πάσχει συνεχίζοντας ότι, διανοητικώς οι μουσουλμάνοι άρχισαν να παλινδρομούν και να ασχολούνται με ασήμαντα ζητήματα, όπως αν το σφιχτό παντελόνι και τα μέγιστα καλύμματα ήταν ισλαμικά, αν οι μηχανές εκτύπωσης πρέπει να επιτραπούν ή η ηλεκτρική ενέργεια να χρησιμοποιηθεί για να φωτιστούν τα τεμένη.
Ο μουσουλμανικός κόσμος έμεινε συνολικά έξω από τη βιομηχανική επανάσταση. Αδυνατεί πλέον ακόμη και να εξοπλιστεί, αναγκαζόμενος να ταπεινώνεται αγοράζοντας όπλα από τους δυσφημιστές και εχθρούς του.
Ενώ αυτές είναι μεταξύ άλλων οι διαπιστώσεις του, ασφαλώς και δεν τολμά άρνηση του Ισλάμ, μόνο εισηγείται ... τη σωστή ερμηνεία του.
Μου θύμισε κάποιον αοίδιμο φίλο που, όταν ο Νάσερ εμφανίστηκε σαν σοσιαλιστής στην Αίγυπτο, έλεγε σέρνοντας τη φωνή του: “σοσιαλισμός δεν γίνεται με το Κοράνι στην κωλότσεπη”.
Και μια τελευταία κουβέντα τού Μαχατίρ: Οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο δι’αντιπροσώπων. Προσελκύουν άλλους για να παλέψουν και να πεθάνουν γι’ αυτούς.
Η άμεση επιβεβαίωση ήλθε από τις αντιδράσεις. Άλλοι ανά την υπ’ ουρανόν εξεγέρθηκαν, ενώ ο κ. Αβραάμ ήλθε εκ των υστέρων να εκφράσει την ευαρέσκειά του γι’αυτούς τους άλλους.
Πολλοί από τους στρατευμένους έχουν επίγνωση ποιους και γιατί τους υπηρετούν, άλλοι όχι. Νομίζουν πως μάχονται για ιδανικά.
Το ζητούμενο είναι εμείς τουλάχιστον να διακρίνομε ποιοι από τους ταγούς μας μάχονται για την Ελλάδα και ποιοι λειτουργούν ως αλλοφύλου σκοπιμότητος αφελείς εταίροι ή ενεπίγνωστοι συστασιώτες.
|
|
|
Αναζήτηση Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr
Σχετικά Forums
|
Εκτύπωση
E-mail
Προσθήκη στ' Αγαπημένα