| Περιεχόμενα |
 |
Κρήτη |
|
Ελλάδα/Κόσμος |
|
Αθλητισμός |
|
Πολιτισμός & Διασκέδαση |
|
Επιστήμη & Τεχνολογία |
|
Εκπαίδευση |
|
Οικονομία |
|
Ύπαιθρος |
|
Προεκτάσεις |
|
Πληροφορίες |
|
Υπηρεσίες |
|
Αφιερώματα |
|
Pets Life - Κατοικίδια |
 Ψηφοφορία
|
 |
|
O “μουστάκιας” του κρητικού μπάσκετ
Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΒΑΡΖΑΚΙΑΝ
Μπορεί στις αρχές του 1950 οι Χάρης Ευαγγελινός (καθηγητής Αγγλικών, παλιός αθλητής Πειραϊκού, Ολυμπιακού, Εθνικής ομάδας), Μάνος Ζηρεμίδης (Δημ. Υπάλληλος, παλιός αθλητής ΠΑΟ), Λευτέρης Γεωργιάδης (καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Λύκειο "Ο Κοραής") και ο συνάδελφός του, αργότερα, στο γυμνάσιο Αρρένων του Ηρακλείου Κώστας Σπανάκος, να "έριξαν" τον πρώτο σπόρο για την ίδρυση του μπάσκετ στο Ηράκλειο, αλλά ο Παύλος Βαρζακιάν ήταν από τους ελάχιστους μετέπειτα ανθρώπους που καλλιέργησαν το σπόρο του μεγάλου οράματος, τόσο του "Ηράκλειο" όσο και στην ανάπτυξη του αθλήματος στο νησί, κάνοντας την μπασκετική ζωή όλων καλύτερη και θαυμαστή.
Μπάσκετ σημαίνει Παύλος Βαρζακιάν στην Κρήτη, λένε οι παλιοί που ξέρουν ότι στην πίτα της διάδοσης του αθλήματος, το μεγαλύτερο κομμάτι αξίζει στον "μουστάκια". Ο ίδιος βέβαια δεν το δεχόταν αυτό. "Όχι, κατά κανένα τρόπο δεν είναι συνώνυμα Παύλος και κρητικό μπάσκετ. Το μπάσκετ της Κρήτης είναι όλα τα παιδιά που ίδρωσαν και ιδρώνουν τη φανέλα στο γήπεδο και όλοι οι παράγοντες που τα βοηθούν να βρίσκουν διέξοδο στο άθλημα", μας είχε πει σε μεγάλη συνέντευξή του το 2003 και είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό της «Π», λίγο μετά την βράβευσή του από την ΕΟΚ,με πρόταση της ΕΚΑΣΚ. Εργατικός, σκεπτόταν πολύ πριν αποφασίσει κάτι - γι’ αυτό και ήταν τότε η δεύτερη συνέντευξη που είχε δώσει στη ζωή του - δημοκρατικός στις συζητήσεις, ακούγοντας τη γνώμη και των προϊσταμένων αλλά και των υφισταμένων καθώς και υπέρ το δέον ρομαντικός, όσον αφορά τις πεποιθήσεις του περί αθλητισμού γενικά, ήταν ο Παύλος Βαρζακιάν, αλλά επίσης ήταν επίμονος ως στενοκέφαλος (ποτέ δεν έμαθε να οδηγεί αυτοκίνητο αφού όπως έλεγε δεν τα πήγαινε καθόλου καλά με τις μηχανές) και γενικά "εντομολόγος" σε ό,τι ασχολιόταν, δοκιμάζοντας την υπομονή των άλλων! Σαράντα δύο χρόνια (1968), μια ζωή, υπηρέτησε το άθλημα, αλλά δεν το ήξερε από την αρχή ότι με αυτό θα καταπιανόταν. Ας δούμε αποσπάσματα της τότε συνέντευξής του:
"Ξεκίνησα σαν ποδοσφαιριστής στην ομάδα του Κολεγίου Αθηνών και σαν αθλητής στίβου. Βέβαια στην Αθήνα παρακολουθούσα μπάσκετ και μου άρεσε πάρα πολύ", μας είχε πει. Ποια όμως η διαδρομή, του ανθρώπου που διέδωσε το μπάσκετ στην Κρήτη; Ο Παύλος Βαρζακιάν γεννήθηκε στις 7/1/1936 στο Ηράκλειο. Η μητέρα του λεγόταν Μαρί και ο πατέρας του Αβέτ, Αρμενικής καταγωγής. Ήρθαν στην πόλη μας ως πρόσφυγες με τη μικρασιατική καταστροφή του 1922. Μέχρι τη Β’ Γυμνασίου ήταν στο Ηράκλειο αλλά μετά πηγαίνει στο Γυμνάσιο του Κολεγίου Αθηνών που είχε επτά τάξεις και όχι έξι. Σε ηλικία 19 ετών (1955) ασχολείται με το εμπόριο και το 1963 νυμφεύεται την Άννα Μαυρομάτη (γεννήθηκε και μεγάλωσε από Κρητικούς γονείς στην Αίγυπτο) και έχουν ένα γιο τον Βαγγέλη. Ο θείος του Πέτρος Χοβσεπιάν τον πήγε για πρώτη φορά στο γήπεδο βλέποντας τον αγώνα τοπικού ποδοσφαίρου Εργοτέλης-ΕΓΟΗ. Το μικρόβιο του αθλητισμού εισχωρεί στο... μυαλό του. Κάθε Κυριακή πηγαίνει στο γήπεδο. Στον Εργοτέλη, όλοι τον μαθαίνουν από τη φωνή του. "Φώναζα υπέρ της ομάδας πολύ", λέει, ενώ αργότερα πολύ σωστά είπε σε φίλο του. "Ερωτεύτηκα τον Εργοτέλη και την AEK αλλά παντρεύτηκα το “Ηράκλειο". Οι Εργοτελίτες Κώστας Ρουμελιώτης και Στράτος Μαγκανάς (πατέρας του πρώην προέδρου του Συνδέσμου Διαιτητών Μπάσκετ) του προτείνουν, το 1958, να μπει στη Διοίκηση του συλλόγου. Δέχεται και του αναθέτουν τις αρμοδιότητες του εφόρου κλασικού αθλητισμού και αθλοπαιδιών. Δεν κάθεται όμως για πολύ. Μέσα σε επτά μήνες παραιτείται γιατί αντέδρασε το Δ.Σ. στην απόφασή του να κλείσει φιλικό αγώνα μπάσκετ με τον ΟΦΗ. "Δε θέλουμε φιλικό με ΟΦΗ", του είπαν και επειδή δεν καταλάβαινε τη νοοτροπία αυτή, δεν πάτησε ξανά τα πόδια του στα Διοικητικά Συμβούλια. Τότε, ερασιτεχνικά ΟΦΗ και Εργοτέλης, είχαν τμήματα μπάσκετ. Δεν έμεινε όμως μακριά από τον αθλητισμό. Ο πατέρας του όντας μέλος της "Οργάνωσης Αντισφαίρισης Ηρακλείου" (το 1975 μετονομάστηκε σε "Ηράκλειο" Όμιλος Αντισφαίρισης και Αθλοπαιδιών") και επειδή κατοικούσαν στη γειτονιά, "Εφτά Μπαλτάδες" εκεί που είναι τώρα το "Τένις", συνεχίζει να πηγαίνει στο σύλλογο που καλλιεργούσε τα αθλήματα τένις (επίσημα) και πινγκ-πονγκ (ανεπίσημα) και λειτουργούσε επίσης σαν όλους τους ομίλους Αντισφαίρισης της Ελλάδας. Ορισμένα μέλη του "Ηράκλειο" βλέποντας ότι ο όμιλος φθίνει, αποφασίζουν το 1968 να ανανεώσουν το Δ.Σ. "Επικεφαλής της κίνησης αυτής ήταν ο τότε Γ. Γραμματέας του ομίλου Κυριάκος Καπαρουνάκης και ο Μανόλης Βογιατζάκης. Εμένα μου ανέθεσαν την εφορία του υπό ίδρυση τμήματος αθλοπαιδιών, δηλαδή μπάσκετ και βόλεϊ". Στο "Ηράκλειο" μένει μέχρι το 1978, ως αρχηγός στο τμήμα αθλοπαιδιών. Τότε παραιτήθηκε για την ίδια αφορμή που είχε και στον Εργοτέλη. Διαφώνησε με τη Διοίκηση αλλά για διαφορετικό λόγο αυτή τη φορά. "Οι κ. Δασκαλάκης, Παπακαλιάτης κι εγώ, που ήμασταν υπεύθυνοι για το μπάσκετ, διαφωνήσαμε με τη Διοίκηση στο θέμα πρόσληψης προπονητή (σ.σ. Κώστας Διονυσόπουλος) στην ομάδα που μόλις είχε πέσει από τη Β’ Εθνική όπου από το 1973 και για πέντε χρόνια αγωνιζόταν. Εμείς δεν προλάβαμε να σκεφτούμε ποιός θα ήταν ο κατάλληλος", μας είπε. Την επόμενη χρονιά (1979) αναλαμβάνει πρόεδρος στην Τοπική Επιτροπή/ΕΟΚ Ηρακλείου μετά τους Νίκο Λαμπράκη (1968-71), Γιάννη Γωνιωτάκη (1971-78) και Βαγγέλη Καρκανάκη (1978-79). Τον επέλεξε η ΕΟΚ, άνθρωποι της οποίας όποτε κατέβαιναν στο Ηράκλειο τον έβλεπαν συνεχώς στα γήπεδα. Πήραν βέβαια και τη συγκατάθεση των σωματείων. Κανείς δεν είχε αντίρρηση.
Παραμένει στην Τ.Ε. έως το 1986 και παραιτείται. "Θεώρησα ότι είχα κλείσει τον κύκλο μου και επειδή είμαι υπέρ της ανανέωσης", θυμάται. Ως πρόεδρος για επτά χρόνια κατάφερε για πρώτη φορά, "με τη βοήθεια των συνεργατών μου" τονίζει, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη Χανιωτών και Ηρακλειωτών, και να τονώσει στο έπακρο τη διοργάνωση των μικρών πρωταθλημάτων και για πρώτη φορά καθιερώνονται ανά Σαββατοκύριακο οι αγώνες ανδρών και γυναικών. Βοήθησε έτσι να ιδρυθεί η ΕΚΑΣΚ σε μία εποχή που το μοναδικό κλειστό γυμναστήριο για αγώνες (αυτό της Βάσης των Γουρνών ήταν για προπονήσεις) ήταν των Χανίων. Το μπάσκετ τότε παιζόταν στα ανοιχτά γήπεδα. Για δύο χρόνια εκ του μακρόθεν παρακολουθεί τα γεγονότα του μπάσκετ και το 1988 εισέρχεται, δυναμικά, ξανά στο χώρο με προτροπή του Μανόλη Παπακαλιάτη που ήδη ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, αφήνοντας στο συρτάρι τις φανέλες του αθλητή, του διαιτητή και του εφόρου που είχε φορέσει. "Με προτροπή δικιά μου, ορίζεται επιτροπή μπάσκετ στο "Ηράκλειο" με πρόεδρο τον κ. Παπακαλιάτη με σκοπό να δημιουργηθεί μία ομάδα μπάσκετ ικανή να σταδιοδρομήσει στις Εθνικές Κατηγορίες. Από τη Β’ τοπικού ανέβηκε τελικά στην Α1. Αν τότε μου το έλεγε κάποιος ότι θα ανέβαινε στην Α1, θα τον περνούσα για τρελό", λέει. Μαζί τους αυτή τη φορά δεν είναι ο κ. Δασκαλάκης μια και είχε δεσμευτεί με τη ΓΕΗ. Η φιλία τους όμως κλωνίζεται όταν η ΓΕΗ δε δέχτηκε να δώσει τους αθλητές Περαντωνάκη, Βενέρη στο "Ηράκλειο". Μέχρι το 1999 ήταν μέλος της επιτροπής μπάσκετ του "Ηράκλειο" που από ΤΑΚ έγινε ΚΑΕ και το 2001 μέχρι προχθές ήταν Διευθυντής του γραφείου μπάσκετ του "Ηράκλειο" ΟΑΑ.
Τι του έμεινε όμως, τόσα χρόνια μέσα στο "δωμάτιο" του μπάσκετ; "Η αγάπη, η εκτίμηση και ο σεβασμός που πιστεύω ότι έχω από αθλητές που έπαιξαν στην ομάδα και η εμπιστοσύνη που έδειξαν προς το πρόσωπό μου οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα, τόσο στους κύκλους του συλλόγου μου όσο και στους κύκλους της Τ.Ε. και της ΕΟΚ". Κι αν αυτά είναι στοιχεία για τα οποία νιώθει ικανοποιημένος. Πώς είναι να ζει κανείς μέσα στο μπάσκετ τόσα χρόνια; "Ευχάριστα και δυσάρεστα", λέει. "Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπεις τους μικρούς αθλητές να εξελίσσονται σαν αθλητές και παράλληλα σαν άνθρωποι χρήσιμοι στην κοινωνία. Και δυσάρεστο, πολλές φορές να μη βρίσκεις την κατανόηση που περιμένεις από εκεί που θα την περιμένες". Φυσικά υπάρχουν ευχάριστες και δυσάρεστες αναμνήσεις. "Τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση ένιωσα το 1973 όταν το "Ηράκλειο" βγήκε για πρώτη φορά στη Β’ Εθνική. Και αυτό γιατί χωρίς την παραμικρή αθλητική υποδομή ως σωματείο, υπερισχύσαμε όλων των ομάδων της Κρήτης και ανεβήκαμε στη νεοσύστατη Β’ Εθνική. Η πιο δυσάρεστη στιγμή ήταν όταν στις 3 Απριλίου 1996 όπου κυριολεκτικά μας ανάγκασαν να υποβιβαστούμε από την Α1. Τότε που ο Παπάγου νίκησε τον ΠΑΟΚ και το "Ηράκλειο" υποβιβάστηκε". Ο Βαρζακιάν έζησε το μπάσκετ σε όλες του τις περιόδους. Είναι το ίδιο τώρα με παλιά; "Εξαιτίας της κατάκτησης του ευρωμπάσκετ το 1987 και της επιτυχημένης πορείας των ελληνικών ομάδων στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, το μπάσκετ πήρε άλλο δρόμο. Συγκεκριμένα έγινε "νεόπλουτο" με ό,τι συνεπάγεται αυτός ο όρος και τώρα πληρώνει τις συνέπειες αυτής της τακτικής. Οι φίλαθλοι δεν έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ του ενδιαφέροντος το 1995-98 και τώρα. Αυτό οφείλεται βασικά σε αυτές τις τάσεις νεοπλουτισμού". Όταν ο κ. Παπακαλιάτης πήρε το "Ηράκλειο" από την Β’ τοπική κατηγορία και το ανέβασε στην Α1, θεωρήθηκε επανάσταση. Χρειάζεται μήπως μιά νέα "επανάσταση" τώρα; "Χρειάζεται καλύτερη οργάνωση, και όχι επανάσταση, απ’ όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, ξεκινώντας από τις υπερκείμενες αρχές και φτάνοντας στα μικρά σωματεία", εξηγεί.
Και η τελευταία ερώτησή μας είναι ποιους παίκτες ξεχώρισε. Η απάντηση γρήγορη. “Σαν MVP των κρητικών ομάδων ξεχώρισα τον Γιάννη Xαρωνίτη και στη συνέχεια τον Mανώλη Σταυρακάκη, από τους Kρήτες και, από τους ξένους τον Oρτίθ και τον Kάρτερ”.
|
|
|
Αναζήτηση Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr
Σχετικά Forums
|
Εκτύπωση
E-mail
Προσθήκη στ' Αγαπημένα