ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Συνεντεύξεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Σύλλας Τζουμέρκας - Γιούλα Μπούνταλη : “Χωρίς σύγκρουση δε μπορεί να υπάρξει τίποτα το διαφορε



Tου Νίκου Τσαγκαράκη

Φωτογραφίες συνέντευξης: Μάνος Παπαδάκης

Μετά από τρεις ταινίες μικρού μήκους, οι δύο εκ των οποίων πολυβραβευμένες, ο 32χρονος σκηνοθέτης Σύλλας Τζουμέρκας είχε τη σπουδαία τύχη και χαρά να δει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, «Χώρα προέλευσης», να επιλέγεται στην Εβδομάδα Κριτικής του 67ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβρη.

Η παράλληλη απεικόνιση μιας ελληνικής οικογένειας αλλά και της ίδιας της Ελλάδας δια μέσου των τελευταίων δεκαετιών, μ’ ένα πλούσιο κι εξαιρετικά ταλαντούχο καστ που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την Αμαλία Μουτούση, τον Θάνο Σαμαρά, την Ιωάννα Τσιριγκούλη, τον Χρήστο Πασσαλή, τον Ερρίκο Λίτση, τη Γιούλα Μπούνταλη, και τη Μαρία Καλλιμάνη.

Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες αυτή την εβδομάδα, συναντήσαμε τον σκηνοθέτη μαζί με τη συν-σεναριογράφο και ηθοποιό του, Γιούλα Μπούνταλη, και μας μίλησαν για το απαιτητικότερό τους εγχείρημα μέχρι τώρα.

«Π»: Μετά από τις μικρού μήκους ταινίες, πώς αποφασίσατε το συγκεκριμένο θέμα για την πρώτη σας μεγάλου μήκους απόπειρα; Ήταν κοινά προ-αποφασισμένο ή πρόεκυψε συμπτωματική ταύτιση απόψεων;

Σ.Τ.: Συζητούσαμε σε βάθος χρόνου, και η ιδέα πρόεκυψε πολύ πριν αρχίσουμε να γράφουμε το σενάριο. Σιγά-σιγά πρόεκυψαν μια ιδέα εδώ, ένας χαρακτήρας εκεί, ο τίτλος… Κι ήταν πολύ φυσικό για μας να δουλεύουμε μαζί.

Γ.Μ.: Και μια διάθεση ν’ ασχοληθούμε με το σινεμά, δηλαδή ότι συνεχίζουμε, κι ότι η συνέχεια είναι μια μεγάλου μήκους.

«Π»: Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη διάρκεια του γυρίσματος;

Γ.Μ.: Για μένα, η τελευταία σκηνή. Το πιο ωραίο και δύσκολο πράγμα στην ταινία ήταν πολύ έντονα συναισθήματα και γεγονότα χωρίς λόγια. Η σωματικότητα ήταν το πιο εύκολο κομμάτι, και το πιο δύσκολο να κρατήσεις σιωπηλά πράγματα που εκείνη τη στιγμή ουρλιάζουν μέσα σου γι’ αυτά που ζεις. Νομίζω ότι το δυσκολότερο στοιχείο στην Άννα που έπαιξα εγώ είναι ότι δε μιλάει. Ενώ η χώρα, η οικογένεια και η ζωή της καταρρέουν αργεί να μιλήσει. Της είναι τόσο δύσκολο να αρθρώσει λόγο… Στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής σου, εκεί που θα ‘πρεπε να πεις το πιο σημαντικό πράγμα γιατί σου συμβαίνει κάτι που σου αλλάζει τη ζωή, δεν έχεις το χάρισμα του λόγου, και πρέπει να το βρεις. Εκεί τελειώνει κάπως ο δικός μου χαρακτήρας, με την ελπίδα ότι θα βρει το χάρισμα του λόγου, μετά, αφού της έχουν συμβεί τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή της μέχρι τότε.

Σ.Τ.: Εμένα ήταν δύο πράγματα. Το ένα ήταν ότι όλο αυτό που είχαμε στήσει με τη Μαρία Δρανδάκη και τον Θάνο Αναστόπουλο, τους παραγωγούς μας, θα γινόταν πραγματικά. Ήταν μια πάρα πολύ περίπλοκη ταινία, με χιλιάδες εξωτερικά γυρίσματα, με διαφορετικές πόλεις, κομπάρσους, και που έγινε με πολύ λίγα χρήματα. Το δεύτερο ήταν η παρουσία. Να καταφέρω να είμαι εκεί χωρίς ψέμα στην παρουσία. Όχι με “ρόλο”, αλλά παρών ολόκληρος, με το μυαλό, το σώμα και το συναίσθημά μου. Και το λέω αυτό γιατί σε μια από τις δύο μικρού μήκους που είχα κάνει, μου ‘χε τύχει λίγο να κρυφτώ, και δεν το ‘χω συγχωρέσει στον εαυτό μου.

«Π»: Στο σενάριο δουλέψατε και οι δύο. Μοιράσατε καθήκοντα (π.χ. ο ένας χαρακτήρες, η άλλη πλοκή) ή συμβάλατε κι οι δύο ταυτόχρονα;

Σ.Τ.: Έχει γραφτεί μία λέξη η Γιούλα-μία λέξη εγώ, παίζαμε όλους τους ρόλους.

Γ.Μ.: Βρισκόμαστε πολύ συχνά, γράφαμε και ξαναγράφαμε μαζί. Θέλαμε να έχουμε μια φυσική παρουσία του ενός με τον άλλο για να γράφουμε, σαν πρόβα θεάτρου. Δεν το κάναμε από απόσταση. Ήταν λίγα τα πράγματα που φέρναμε έτοιμα από το σπίτι. Μόνο σε σημεία που ήταν προβληματικά και προτείναμε λύσεις ή κάποιες εμπνεύσεις του καθενός…

Σ.Τ.: …και στο τελικό σενάριο δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα απ’ αυτά. Δηλαδή μετά μπήκαν σε μια κοινή γραφή, λέξη-λέξη.

«Π»: Υπάρχουν στιγμές διαφωνίας ανάμεσά σας;

Σ.Τ.: Τρομερές κι έξαλλης διαφωνίας για όλα τα θέματα. Μαλώνουμε πάρα πολύ για τα πάντα… Συνεργάζομαι δε σημαίνει συμφωνώ, σημαίνει κάνω τα πάντα: συμφωνώ, διαφωνώ, αγαπάω, όλα τα ρήματα.

Γ.Μ.: Προσπαθείς να μην έχεις πολύ το ρήμα “κρύβω”, αλλά το “φέρνω”- ό,τι κι αν είναι αυτό… “αποκαλύπτω”.

«Π»: Η ταινία είναι μονταρισμένη με πολύ γρήγορο ρυθμό, με τη χώρα και την οικογένεια σαν σε ελεύθερη πτώση.

Γ.Μ.: Αυτή η ελεύθερη πτώση, αυτό που καταρρέει, είναι ότι τώρα αποκαλύπτεται στην ταινία και στη χώρα μια σειρά από προβλήματα με πάρα πολύ γρήγορο ρυθμό, κι αυτός είναι που αντανακλάται στο φιλμ. Μια διαδικασία αποκάλυψης.

«Π»: Το δέσιμο της ταινίας ήταν προ-αποφασισμένο ή πρόεκυψε στο μοντάζ;

Σ.Τ.: Ήταν γραμμένο έτσι απ’ το σενάριο, με το παράλληλο μοντάζ.

«Π»: Η ταινία έχει μεγάλο καστ και πολλές υπο-πλοκές. Πώς τα χειριστήκατε;

Γ.Μ.: Έχοντας λειτουργήσει κι απ’ τις δύο πλευρές, ως σεναριογράφος και ως ηθοποιός, αφού τελειώσαμε το σενάριο, ανέλαβα να διαβάσω τον ρόλο μου. Αφού ο Σύλλας μού πρότεινε να παίξω την Άννα, κι εκτός από ελάχιστες συμπληρωματικές σεναριογραφικές συναντήσεις, η ταινία πέρασε εντελώς στα χέρια του Σύλλα κι εγώ πήγαινα πλέον στις πρόβες ως ηθοποιός μόνο.

Σ.Τ.: Οι ηθοποιοί που παίζουν στην ταινία είναι οι αγαπημένοι μου ηθοποιοί.

«Π»: Τους είχες ήδη στο νου σου όταν δημιουργούσατε τους χαρακτήρες;

Σ.Τ.: Τους περισσότερους. Το κομμάτι με τους ηθοποιούς είναι το αγαπημένο μου μέσα στην όλη διαδικασία: το ταλέντο, η δουλειά, πώς μια ιδέα καταφέρνει να γίνει σώμα, η ένταση ανάμεσα στους ηθοποιούς όταν πρέπει να παίξουν μια σύγκρουση, η ανάγκη να βρεθεί μια ‘εξωστρέφεια’ στον διάλογο, να είναι πολύ έξω η ενέργεια…

Κατά κάποιο τρόπο δουλέψαμε προς το να είναι οι χαρακτήρες κεντραρισμένοι και να ‘αρθρώνουν’, να λένε φωναχτά αυτό που θέλουν… Κάθε ρόλος δομήθηκε με βάση το κέντρο του, που υπήρχε ήδη από το σενάριο: το ζήτημα της ελευθερίας, η απελπισία, ο έρωτας, η αγάπη… και με βάση ένα κέντρο, κάθε χαρακτήρας ‘άνοιγε’…

«Π»: Πώς ήταν να παίζεις την Άννα, την οποία είχες προηγουμένως γράψει; Επανεξέτασες τον ρόλο;

Γ.Μ.: Άλλαξε από μόνο του παίζοντάς το. Δηλαδή μπαίνοντας στην πρόβα, δεν άλλαξε το κείμενο αλλά άλλαξε το πρόσωπο, που τελικά δεν έμοιαζε καθολου μ’ αυτό που είχα αρχικά στο μυαλό μου, γιατί εξάλλου αποφασίσαμε εκ των υστέρων ότι θα έπαιζα εγώ τον ρόλο. Όταν μπήκα στη συνθήκη του ρόλου ζωντάνεψε ένα καινούριο πρόσωπο. Είναι μια άλλη συνθήκη απ’ αυτή του σεναριογράφου, ο οποίος έχει επίγνωση όλων των παραμέτρων της ταινίας, τι συμβαίνει ταυτόχρονα σ’ ένα άλλο μέρος, τι κάνει ένας άλλος χαρακτήρας. Ξαφνικά έγινα ένα άλλο πρόσωπο που έχει τη δική του ιστορία, τα δικά του θέλω, και ήταν απροετοίμαστο για όλα όσα του συμβαίνουν μετά. Δε σκεφτόμουν καθόλου τι ξέρω, ξέχασα εντελώς τα εσωτερικά της ταινίας που γνώριζα ως σεναριογράφος.


Προσοχή! Αυτό το άρθρο έχει συνέχειες ...
Παρακαλώ χρησιμοποιείστε τα παρακάτω links για να τις διαβάσετε.

Σύλλας Τζουμέρκας - Γιούλα Μπούνταλη : “Χωρίς σύγκρουση δε μπορεί να υπάρξει τίποτα το διαφορε
“Η Ελλάδα είναι μια χώρα σε πρωτοφανή κρίση”
“Ο συντηρητισμός είναι ένα τέρας με πολλές μεταμορφώσεις”
Πολιτικό είναι το πολιτικά μη ορθό




Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
23/10/2010

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions