ΠΑΤΡΙΣ :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Pets Life - Κατοικίδια
Ψηφοφορία
Ποια είναι η δημοφιλέστερη περιφερειακή ομάδα της χώρας ;
ΟΦΗ
Λάρισα
Ξάνθη
Γιάννινα
Παναχαϊκή
Ολυμπιακός Β.
Παναιτωλικός

Αποχαιρετισμός στα θρανία!
ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΠΟΧΟΥΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗ

Πάει κι άλλη μια σχολική χρονιά! Το κλειδί γύρισε στο OFF και η σχολική μηχανή παίρνει, πια, απρόθυμα, τις τελευταίες στροφές της, όπως ορίζει ο νόμος της αδράνειας, για να καταλήξει, μέχρι το τέλος του μηνός στην πολυπόθητη κατάσταση ηρεμίας…για όλους - μαθητές και διδάσκοντες…

Όπως και να το κάνουμε, οι διακοπές βρίσκονται «επί θύραις». Τώρα, αν περάσουμε στο ερώτημα: Και πού θα κάνετε διακοπές εφέτος; Η απάντηση ποικίλει… το βέβαιο είναι ότι ο καθένας θα περάσει το καλοκαίρι του, επιλέγοντας μέσα από τον κατάλογο, που περιέχει τους συνδυασμούς του εφικτού και του ευκταίου. Έτσι, ο πήχης θα τοποθετηθεί πρώτα με βάση τις επί μέρους οικονομικές δυνατότητες και μετά θα επιλεγεί ο επιθυμητός προορισμός.

Δηλ. κάτι σαν τις εισαγωγικές εξετάσεις (καθόλου άσχετο – αντίθετα, άκρως επίκαιρο). Όπως ο υποψήφιος έχει βάλει σε μια σειρά επιλογής τις σχολές που ονειρεύεται και όταν ανακοινωθεί η βαθμολογία (όπως έγινε προ ημερών), υπολογίζει ποια πόρτα μπορεί να χτυπήσει, έτσι και ο υποψήφιος παραθεριστής, πρώτα κάνει ταμείο για να ελέγξει τα αποθεματικά του και στη συνέχεια αποφασίζει για το πού τον «παίρνει» να πάει…

Λόγω και της οικονομικής κρίσης, τα δάνεια διακοπών βρίσκονται και αυτά σε ύφεση, η πιστωτική κάρτα έχει περάσει είτε λίγο, είτε πολύ στα ταμπού της καθημερινότητας και έτσι, η άλλοτε οικονομική ευκινησία είναι πια περιορισμένη.

Το δημοτικό σχολείο έκανε τη γιορτή του. Τιμώμενα πρόσωπα, οι απόφοιτοι της έκτης τάξης, που αποχαιρετούν το σχολείο και αποτελούν πρότυπο προς μίμηση για τους άλλους νεότερους μαθητές. Απαγγελίες ποιημάτων, σκετσάκια, τραγούδια και οι απαραίτητες ομιλίες από το δάσκαλο ή το διευθυντή, γεμάτες από συναισθηματική φόρτιση. Συμβουλές, νουθεσίες, λόγια πατρικά, ενθαρρυντικά, που στάζουν μέσα στις παιδικές ψυχές και τις εμψυχώνουν για να ξεκινήσουν με νέα δύναμη τη επόμενη σχολική χρονιά. Οι φωτογραφικές μηχανές έχουν τον πρώτο λόγο. Οι πιο προχωρημένοι γονείς βιντεοσκοπούν το καμάρι τους, για να έχουν και να έχει ένα ενθύμιο αργότερα, από τα μαθητικά χρόνια.

Μη νομίσουμε δα πως βρισκόμαστε και στο στρατό… υπάρχει και ο σχετικός χαβαλές, υπάρχουν και τα κοινωνικά πηγαδάκια, το στιγμιαίο έναυσμα για αυτοσχέδιο παιχνίδι, έτσι που η φασαρία και η πτώση του ενδιαφέροντος αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, ώστε να γίνεται διακοπή του προγράμματος από τον έχοντα το πρόσταγμα της εκδήλωσης δάσκαλο, και να υπενθυμίζει στα παιδιά (για να το ακούνε κι οι γονείς), ποιος είναι ο σκοπός της απογευματινής συνάντησης…

Ζωντανή μουσική και κρητικοί χοροί, είναι συντελεστές μιας γιορτής, που δεν μπορεί νΆ αφήσει κανέναν ασυγκίνητο… Περνά και ο δίσκος με τη ρακή (να γιατί ανακαλύφθηκαν τα πλαστικά ποτηράκια μιας χρήσης). Ακολουθούν μαθήτριες που κρατούν πανεράκια με ξηρούς καρπούς, για να είναι το κέρασμα πλήρες. Είπαμε «μαθήτριες». Και γιατί μαθήτριες; Αβλεψία ή συνειδητή δρομολόγηση των κοριτσιών στα οικιακά τους καθήκοντα; Αν ισχύει το δεύτερο… «κούνια που μας κούναγε». Τα κορίτσια σήμερα και οι αυριανές νεαρές κυρίες, μόνο που σε τέτοια καθήκοντα δεν έχουν το μυαλό τους. Να στρατολογήσει, πάλι, ο αρμόδιος κανένα αγοράκι για να γυρνάει με τους ξηρούς καρπούς και να προσφέρει στους επισκέπτες, πρέπει να εντοπίσει το κατάλληλο, δηλ. εκείνο με τη λεπτή φωνή και τους ομοίως λεπτούς τρόπους. Γιατί, αν το αγόρι δεν έχει τα προσόντα αυτά… σίγουρα θα τα αποκτήσει μετά από μερικές επαναλήψεις… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, δηλαδή.

Απονέμονται και τα αναμνηστικά, για να φορτιστεί ακόμα πιο πολύ η ατμόσφαιρα. Η μικτή χορωδία του σχολείου, συνδέει ευχάριστά τις απαγγελίες, τα σκετς και το χορό. Η ώρα περνάει ευχάριστα, οι ευχές δίνουν και παίρνουν, ασπασμοί, εναγκαλισμοί, υποσχέσεις για συνάντηση στα θρανία τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, αλλά και αποχαιρετισμοί –έστω και τυπικά- ανάμεσα σΆ αυτούς που δεν θα βρίσκονται το φθινόπωρο στο ίδιο σχολείο. Ο ήλιος δύει, αδιάφορος για τα τεκταινόμενα, το φως λιγοστεύει και η σχολική τελετή κάποτε φτάνει στο τέλος της. Πάμε στα σπίτια μας… αφού προηγουμένως κάνουμε στάση στο κοντινότερο κεντρικό οβελιστήριο, προς ικανοποίηση του αιτήματος των αποφοίτων!!!

Απομένει μια ακόμη επίσκεψη στο σχολείο, ίσως και με την συνοδεία του γονιού, για ευχές και τον επίσημο αποχαιρετισμό με το δάσκαλο. Ακολουθεί το γνωστό έθιμο της ημέρας … το «μπουγέλωμα». ¶γνωστη η προέλευσή του, τουλάχιστον για τους μεγαλύτερους, με εξαίρεση εκείνο της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, κατά τον εσπερινό περίπατο, στην «Πλατειά Στράτα».

Πάντως, κάποτε πρέπει να άρχισε. Ίσως, να άρχισε με την ανακάλυψη της πλαστικής φιάλης του νερού, που μαζί με τα πλαστικά ποτηράκια και τα εξόχως εύχρηστα πλαστικά καθίσματα, αποτελούν την αποθέωση της χρήσης του πλαστικού. (Σας πρόλαβα… ξέρω πως σκέπτεστε τα προφυλακτικά, σαν ένα τέταρτο πυλώνα της χρήσης των πλαστικών και καλό θα ήταν να συμμορφωνόμαστε με τις υποδείξεις του Υπουργείου Υγείας. Όμως, εκείνα είναι κατασκευασμένα από φυσικό latex, δηλ. από το χυμό του καουτσουκόδεντρου, υλικό που είναι μεν πλαστικό, αλλά δεν το ανακάλυψε ο άνθρωπος. Είναι προϊόν της φύσης, σε αντίθεση με τα λογής – λογής πλαστικά, που είναι προϊόντα του πετρελαίου. Αυτά, σΆ ό,τι αφορά την επιμορφωτική διάσταση της στήλης!).

Ερχόμαστε, τώρα, στη λέξη των μαθημάτων στο Γυμνάσιο, το οποίο είναι μια μεγάλη και θλιβερή ιστορία, που αξίζει να την αναφέρουμε και πιο πολύ της αξίζει να μελετηθεί σε βάθος και να ληφθούν μέτρα. Το Γυμνάσιο είναι η βαθμίδα της εκπαίδευσης, όπου το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι έχει αφήσει πίσω του τα παιδικά χρόνια της ανεμελιάς και του παιχνιδιού και προσανατολίζεται σε μια φοίτηση πιο υπεύθυνη και πιο απαιτητική. Παράλληλα με φυσική σωματική τους εξέλιξη και ανάπτυξη, εισέρχονται σταθερά και αναπόφευκτα στα χρόνια της εφηβείας, (αν και τα κορίτσια το έχουν ήδη συνειδητοποιήσει, τα περισσότερα, πριν καλά – καλά τελειώσει το δημοτικό, για το συγκεκριμένο λόγο, που οφείλεται στο φύλο τους). Οι αμερικανοί έχουν, πολύ εύστοχα, χαρακτηρίσει τα χρόνια της εφηβείας, από τα δεκατρία (thirTEEN), ως τα δεκαεννιά (nineTEEN), ως την περίοδο των –teens, απΆ όπου προκύπτει για τον έφηβο, ο όρος ΤΕΕΝ-ager.

Είναι γνωστό, ότι σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον, η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι εννεαετής. Αυτό, για μας, σημαίνει ότι το παιδί πρέπει να φοιτήσει, υποχρεωτικά τα έξι χρόνια του δημοτικού και τα τρία του Γυμνασίου. Δυστυχώς, όμως, για την Ελλάδα μας, ένα στα τέσσερα παιδιά (25%) και στην καλύτερη περίπτωση το ένα στα πέντε (20%), εγκαταλείπουν το Γυμνάσια, πριν ολοκληρώσουν τον τριετή κύκλο σπουδών τους. Τα ποσοστά, μπορεί να διαφοροποιούνται κατά τι, ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή και την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, όμως, όπως κι αν το εξετάσουμε, σΆ αυτά τα ποσοστά κυμαίνεται το φαινόμενο. Η «ΠΑΤΡΙΣ» έχει κατΆ επανάληψη δημοσιεύσει άρθρα του συμπολίτη μας, καθηγητή κ. Εμμ. Δρετάκη, πάνω σΆ αυτό το δυσάρεστο κοινωνικό φαινόμενο. Συγκλονιστική αποκάλυψη (αν πρόκειται για αποκάλυψη), η οποία δεν αποτελεί σημερινό φαινόμενο. Συμβαίνει εδώ και αρκετές δεκαετίες, για να μην υποθέσουμε ότι συνέβαινε ανέκαθεν. Το ανησυχαστικό είναι, γιατί η κατάσταση δεν μπορεί να βελτιωθεί, αν και το φαινόμενο είναι γνωστό και καταγεγραμμένο. Φαίνεται, ότι η ζωή (για να μην επικαλούμαστε πάντοτε τη φύση), φροντίζει, σε πείσμα της συντεταγμένης πολιτείας, να αποσυμφορεί με το δικό της τρόπο, το χώρο του λυκείου από τους επίδοξους (πλην άσχετους) μελλοντικούς «επιστήμονες». Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, για να παραδεχτείς ότι «ου παντός πλειν ες Κόρινθον». Από την άλλη… τι σημαίνει υποχρεωτική εκπαίδευση; Ουδέποτε ζητήθηκε, έστω και ο λόγος, ούτε από το γονιό, ούτε και από το παιδί που εγκαταλείπει το γυμνάσιο!

Η ειρωνεία είναι ότι το Συμβούλιο του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, του οποίου προεδρεύει ο κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης, προτείνει την επέκταση διάρκειας της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στα 11 χρόνια, προσθέτοντας δύο τάξεις, μια επιπλέον για νήπια και μια για προνήπια.

Σχόλιο πρώτο: Όλα τα είχε η Μαργιωρή…. Αυτή η όντως θετική πρωτοβουλία, ίσως είναι και μια πρωτιά στην Ευρώπη, όπου το τόλμημα της επεκτάσεως στα 11 χρόνια, δεν φαίνεται να έχει υιοθετηθεί.

Σχόλιο δεύτερο: Η επέκταση της «υποχρεωτικής» εκπαίδευσης κατά δύο χρόνια, γίνεται προς τα κάτω (προνήπιο και επιπλέον νήπιο) και όχι προς τα άνω. Αυτή η κίνηση αφήνει χώρο για δυο υπο-σχόλια. Το πρώτο, είναι ότι δεν θεραπεύει και σκοπίμως ή όχι, αγνοεί τη «διαρροή» των νέων από το Γυμνάσιο, όπως αναφέραμε. Το δεύτερο, είναι ότι ξεπερνάμε και τη Σπάρτη, που δίδαξε στον κόσμο την υποχρεωτική εκπαίδευση και την αποκλειστικότητα του κράτους, να είναι ο μόνος που θα την παρέχει. Τουλάχιστον, στη Σπάρτη, άφηναν τα παιδιά μέχρι τα επτά τους, στο σπίτι. Εμείς θα τα πάρουμε στο προνήπιο, από τη βρεφική κούνια.

Για να πούμε τη σκέψη μας… έτσι μόνο μπορεί το παιδί να «μάθει», να ανατραφεί σωστά, ομοιόμορφα και να αφομοιώσει. Όμως, θα μπορέσουμε να βρούμε και τους απαιτούμενους παιδαγωγούς για να το υλοποιήσουν;

Έκλεισε και το λύκειο… όπου, τελικά, συγκεντρώνεται η πνευματική ελίτ των νέων μας. Είναι τα χρόνια, που ανάμεσα στις άλλες αναμενόμενες σωματικές ανησυχίες, αρχίζουν και οι ανησυχίες για το αύριο, για τη μετα-λυκειακή μόρφωση και την επαγγελματική αποκατάσταση. Το άγος του Λυκείου είναι η ανάμιξή του στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα Α.Ε.Ι. & Τ.Ε.Ι. Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα να ατονεί η διδακτική διαδικασία, όσο προχωρούμε προς την Τρίτη λυκείου. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι και οι μαθητές – υποψήφιοι είναι προσανατολισμένοι στην προπαρασκευή τους για τις πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά και οι ικανοί καθηγητές έχουν την εργασία τους στην τάξη ως πάρεργο, αφού είναι κοινό μυστικό ότι ασχολούνται με τα ιδιαίτερά τους. Το θετικό που έχει προκύψει από τη μακρόχρονη αυτή διαδικασία είναι ο κατά το δυνατόν αμερόληπτος και αντικειμενικός μηχανισμός εισαγωγής στις πανεπιστημιακές σχολές. Κι αυτό, όπως κι αν αλλάξει το σύστημα εισαγωγής, πρέπει με κάθε τρόπο να διατηρηθεί.

Και δυο λόγια για τον καθΆ όλα εξαίρετο στην επιστήμη του, καθηγητή κ. Γιώργο Μπαμπινιώτη. Σε ερώτηση δημοσιογράφου, με την ευκαιρία της ανακοίνωσης της βαθμολογίας των υποψηφίων, δήλωσε: «Με το σύστημα αυτό, είναι γνωστό, ότι δεν εισάγονται οι καλύτεροι! ! !». Αναπόφευκτα, προκύπτει το ερώτημα: Δηλαδή, με το σύστημα αυτό εισάγονται οι χειρότεροι; Κρίμα, που ο δημοσιογράφος δεν σκέφτηκε να τον ξαναρωτήσει.

Όμως, η παρατήρηση του καθηγητή, μπορεί να μην είναι άσχετη με το σύστημα εισαγωγής που είχε προτείνει, ο ίδιος, παλιότερα. Να εισάγονται, λέει, ΟΛΟΙ στα πανεπιστήμια (sic) και στον πρώτο χρόνο, μέσα, να γίνεται ξεκαθάρισμα, όσων είναι ικανοί να συνεχίσουν.

Πάνω σΆ αυτήν την πρόταση, σηκώνει πολλή συζήτηση... Όμως, μήπως και με τον τρόπο που το φαντάζεται, ο εκλεκτός καθηγητής, διαπιστώσει ότι και τότε δεν θα προχωρούν και πάλι, οι καλύτεροι;

Και του χρόνου…

Epoh.Peripatitis@gmail.com





Στατιστικά ¶ρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
23/6/2009

Εκτύπωσε ¶ρθρου
Εκτύπωση ¶ρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


ΕλαχιστοποίησηΣχετικά Forums
Δεν υπάρχουν σχετικά forums
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions